Γύρος Λίμνης Μόρνου

Δεκαπεντάγουστος του '11. Οι φίλοι μου (Αποστόλης - Γεωργία - Χριστίνα) σχεδιάζουν ποδηλατική εξόρμηση στη λίμνη του Μόρνου. Για κάποιο λόγο δε ψήνομαι, παρόλο που μόλις έχω πάρει ποδήλατο και επιλέγω μοναχική πεζοπορική εξόρμηση στα Τζουμέρκα!
Από μια μηχανική βλάβη, στα πρώτα χιλιόμετρα, στο ποδήλατο του Αποστόλη, ο γύρος του Μόρνου δε θα πραγματοποιηθεί και θα μείνει σαν εκκρεμότητα.

Μετά από τρία χρόνια, τελευταίο σαββατοκύριακο του Αυγούστου, έχοντας υποχωρήσει η ζέστη, η Χριστίνα και εγώ, αποφασίζουμε μια δευτερη απόπειρα. Έτσι, Παρασκευή Βράδυ ανηφορίζουμε για τη κλασσική διανυκτέρευση στην Αγ. Τριάδα, πάνω από την Καλοσκοπή.Ξύπνημα με βροχή και ομίχλη (άλλος θεός στις Βρύζες) πρωινός καφές και βουρ για τη λίμνη. Από τη Στρώμη και μετά ο καιρός καλοκαιρινός. 

Χαζεύουμε την ορθοπλαγιά της Συκιάς και το ανάπτυγμα της Νοτιας των Βαρδουσίων (ταυτοποιώντας για ακόμη μια φορά το χτένι της Νεραιδοτσουμας – θα γραφεί και σχετικό άρθρο) και ξεκινάμε το γύρο της λίμνης από το χωριό Κάλλιο αριστερόστροφα.

Σίγουρα υπάρχουν κομμάτια ψιλοαδιάφορα, ειδικά αυτά που απομακρύνονται από τη λίμνη, αλλά η διαδρομή αξίζει (καλύτερες εποχές σίγουρα το φθινόπωρο με τα σχετικά χρώματα και γιατί όχι νωρίς την άνοιξη με φόντο τις χιονισμένες πλαγιές Γκιώνας και Βαρδουσίων). Εντυπωσιάζει ο βράχος της αρχαίας Καλλίπολης με το εκκλησάκι του Αγ. Γιάννη από το Στενό, καθώς και ο βράχος του Πρ. Ηλία (πάνω από το Κάλλιο). Στη διασταύρωση για Κόκκινο – Κροκυλλειο, κόβει την ανάσα  η θέα των Βαρδουσίων καθώς και οι χαρακτηριστικοί βράχοι πάνω από τη Γρανίτσα (Διακόπι).

Σήμα κατατεθέν της λίμνης, τα τυρκουαζ νερά της, καθώς και το πλήθος των αγελάδων που βόσκουν γύρω της. Το ασύρματο κοντεράκι μου έχει σπάσει τα νεύρα καθώς συχνά μηδενίζεται κατά τη διάρκεια μιας διαδρομής. Χονδρικά τα στατιστικά στοιχεία της διαδρομής:

 

Χλμ: 63,0

Θετική Υψομετρική διαφορά: 1100μ

Καθαρή διάρκεια πορείας: 4h:40min

Συνολική διάρκεια πορείας: 8h (μας καθυστερήσανε οι μπύρες στο Λιδωρίκι )

Στάσεις για νερό:

• Θα βρείτε σίγουρα νερό στη πάνω πλατεία του Κόκκινου (αν ακολουθήσετε το κατηφορικό μονοπάτι)

• Στο χώρο της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα με παγκάκια και βρύση (στο ύψος του χωριού Άβορος)

• Στο Λιδωρίκι (απαραίτητη στάση για καφέ – μπύρα)

• Στο Βελούχοβο (πολύ κοντά στο Κάλλιο – αξίζει να περπατήσετε 5 λεπτά για να δείτε τη σπηλιά που βγαίνει το νερό)

Όλες οι φωτογραφίες της διαδρομής εδώ

Και ένα γράφημα της διαδρομής:
http://ridewithgps.com/trips/3357005#

Η ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ

Μέρος  1^ο  Διάσχιση Λευκών Ορέων

Μετά από πολλές συζητήσεις, μελέτες, ενδοιασμούς και διάφορα άλλα θέματα πάσης φύσεως και παρόλο τις ελαφρώς δυσοίωνες προβλέψεις των μετεωρολογικών σάιτ (site), για χαμηλές θερμοκρασίες, αέρηδες, μικρούς υετούς και διάφορα τέτοια χαζά, καταφέρνω να πείσω (χι, χι) την Γεωργία να διασχίσουμε τα ερημικά, τεράστια, πέτρινα Λευκά όρη για δεύτερη φορά μαζί.

Αυτή την φορά επιλέγουμε κάτι πιο (λέμε τώρα) χαλαρό και έτσι εκμεταλλευόμενοι την `εκλογική άδεια` της Γεωργίας, επιβιβαζόμαστε στο `ΕΛΥΡΟΣ`, την Πέμπτη 15 Μαΐου με προορισμό την Σούδα. Θα βρούμε καλό αρχικά μέρος προς κατάκλιση στο κατάστρωμα, θα τσιμπήσουμε μερικά από τα υπάρχοντα μας και θα αφεθούμε στην δίνη του Αίολου!!

Φτάνουμε στο λιμάνι της Σούδας και αμέσως στο αστικό για Χανιά και πριν της 7 αποτελούμε τους μοναδικούς επιβάτες του ΚΤΕΛ για Θέρισο, ένα μικρό περιποιημένο τουριστικό χωριό, πατρίδα του Ελ. Βενιζέλου, αρχή της πορείας μας. Το χωριό γεμάτο με ταβέρνες και καφενεία, όλα κλειστά όμως, οπότε κατά τις 8 ξεκινάμε την μακριά, όπως αποδείχθηκε, πορεία μας προς το κέντρο των Λευκών.

1^η μέρα        

Έχει δροσιά παρόλο που είμαστε στα 580μ αλλά πολύ γρήγορα αρχίζουν οι δυσκολίες. Λίγο έξω από το χωριό ξεκινά το μονοπάτι που είναι καλογραμμένο αλλά χρειάζεται να περάσουμε ουκ ολίγες φορές από φράχτες, πόρτες, βάτα, κατσίκια και διάφορα άλλα εμπόδια. Με τα πολλά και με κάμποση ταλαιπωρία φτάνουμε στις Αλιακές στα 840μ, σημείο με πλατάνια και νερό. Γρήγορα βγαίνουμε σε χωματόδρομο και αφού κάνουμε επανειλημμένα κοψίματα που όχι μόνο δεν μας βοηθούν αλλά μας ταλαιπωρούν κιόλας, θα φτάσουμε στα Σελιά, σημείο που αφήνουμε τον δρόμο στα 1230μ. Περπατάμε ήδη 4 ώρες και έχουμε κάνει το θεωρητικά εύκολο κομμάτι και έχουμε δρόμο μπροστά μας. Με αργό αλλά σταθερό ρυθμό κερδίζουμε την υψομετρική που θέλαμε, ο στόχος πλέον είναι το μιτάτο του Πύργου στην Λιβάδα, πριν όμως από αυτό πρέπει να περάσουμε από άλλα πέντε. Με την σειρά το μιτάτο του Σελιά με πηγή!!, του Καψέκα, και μετά από μία ατελείωτη τραβέρσα του Ξυλάρη θα φτάσουμε το μιτάτο Τρία Μάτια όπου και θα ψήσουμε καφεδάκι συνοδεία του ήλιου που μέχρι εκείνη την στιγμή ήταν καλά κρυμμένος.

Το τοπίο πλέον γίνεται αλπικό έτσι ακριβώς όπως μας αρέσει και ειδικά στα Λευκά. Κατηφορίζουμε στην δολίνη του Κολοκυθά, ανεβαίνουμε στο ομώνυμο μιτάτο, άλλο ένα της Βασιλικής και φτάσαμε σε διασελάκι στα 1850μ πάνω ακριβώς από την Λιβάδα. Το βουνό φανερά πια έχει ελάχιστο έως καθόλου χιόνι, καμία σχέση με τον Ιούνη του 2012. Μια μικρή ανηφόρα μας οδηγεί στον Πύργο 1880μ που μας είχε φιλοξενήσει πριν δυο χρόνια. Τώρα τα πράγματα είναι διαφορετικά, το μιτάτο είναι ελαφρώς αλλαγμένο. Δυσκολευόμαστε να βρούμε σημείο, αλλά τελικά στρώνουμε το χοντρό νάιλον κάτω και από πάνω τα κάρυματ. Συνοπτικές διαδικασίες για το φαγητό γιατί το κρύο είναι ήδη τσουχτερό. Φοράμε ότι έχουμε με 1 βαθμό θερμοκρασία και ελπίζουμε ότι δεν θα βρέξει… Μία ώρα μετά με το ζόρι προσπαθεί να με ξυπνήσει η Γεωργία γιατί ένα ψιλό χαλαζάκι πέφτει εδώ και λίγα λεπτά. Συναγερμός. Σκεπαζόμαστε με το νάιλον αλλά η βροχή δυναμώνει και μουσκευόμαστε. Μπαίνουμε άρον άρον μέσα στο μιτάτο όπου και θα περάσουμε τις επόμενες 5 ώρες καθιστοί, μέσα στους υπνόσακους και με τα πόδια μας απλωμένα πάνω σε δύο μπιτόνια νερό και ρακί!!! Μετά τις 4 τα ξημερώματα θα ξαπλώσουμε και πάλι ως το πρωί που όλα είχαν στεγνώσει.

2^η μέρα

Αρκετά κρύο το πρωινό, κατά τις 8 + αναζητούμε τον ήλιο για να μας ζεστάνει. Η διαδικασία γνωστή, στέγνωμα του εξοπλισμού, καφεδάκι, πρωινό, και αναχώρηση τελικά προς Αγ. Ιωάννη κατά τις 10.30. Περιέργως έχει ήλιο με δόντια και περπατάμε με fleece!! Μία ώρα μετά μικρή στάση στο καταφύγιο του Κατσιβέλη  προς αναζήτηση δικτύου στο κινητό, συνάντηση με μοναχικό 50άρη Τσέχο που κουβαλάει τα πάντα και τα περπατάει όλα, και τρεις ώρες μετά πέφτουμε στον Ποταμό, μια ρηχή ρεματιά (χωρίς νερό βέβαια) που μισή ώρα μετά μας οδηγεί στο ομώνυμο μιτάτο. Εκεί αντί να συνεχίσουμε προς το φαράγγι του Ελυγιά, ανηφορίζουμε αριστερά την απότομη σάρα με το καλογραμμένο μονοπάτι που πολλές πολλές ώρες μετά, και αφού τραβερσάρουμε όοοολη την Ζαρανοκεφάλα από εντυπωσιακό μονοπάτι μέσα στην ομίχλη, πέφτουμε στον δρόμο πάνω από το χωριό στην περιοχή Κρούσια με τα τρία πηγάδια. Μετά από πάρα πολύ πέτρα, επιλέξαμε, σύμφωνα με τον χάρτη, την ομαλότερη κατάβαση στο χωριό που δεν ήταν τίποτε άλλο από μια χαράδρα με ακόμη περισσότερη πέτρα αλλά με καλή σήμανση (χι χι). Ο επίλογος γράφτηκε στο όμορφο ταβερνάκι του Αντώνη και της Άννας με σπιτικό φαγητό και συνοδεία ρακής και κρασιού, ενώ διαπιστώσαμε για ακόμη μια φορά την φιλοξενία των Κρητικών ειδικά σε τέτοια χωριά, αφού τα παιδιά μας άφησαν να κοιμηθούμε μέσα στο μαγαζί… απολαυστικός ύπνος.

3^η μέρα

Πρωινό ξύπνημα από τα λίγα. Ώρα 8, με πολύ δροσιά, σε υπέροχη αυλή με θέα, φραπεδάκι, σφακιανή πίτα, δεν μας κάνει καρδιά να φύγουμε. Βγάζουμε την πορεία της ημέρας. Κατεύθυνση νότια, 45 λεπτά έξω από το χωριό φτάνουμε σε απίστευτο γκρεμό 700+ μέτρα πάνω από την θάλασσα. Η Γεωργία μένει κάγκελο από την θέα, δεν πιστεύει ότι υπάρχει τέτοιο μέρος, αλήθεια είναι ότι εκπλήσσομαι και εγώ, το σημείο είναι πολύ καλύτερο απ ότι περίμενα, ονομάζεται Σελούδα και σε κατεβάζει με δεξιοτεχνικό καλντερίμι στο παραλιακό μονοπάτι Ε4, περίπου 100μ πάνω από την θάλασσα.

Ακόμη πιο χαλαροί, αφού ο τελικός μας προορισμός είναι πολύ κοντά, θα κάνουμε μια καλή στάση στην παραλία του Αγ. Παύλου και κατά τις 3 φτάνουμε στην Αγ. Ρουμέλη, έξοδο του Φάραγγα όπως αποκαλούν την Σαμαριά οι Κρητικοί. Πάμε απευθείας στις `Πάχνες` στο ταβερνάκι με τον συμπαθέστατο Στέλιο που μας πληροφορεί ότι δεν έχει κενό δωμάτιο για διανυκτέρευση. Οπότε απευθυνόμαστε σε κοντινή πανσιόν, κλείνουμε δωμάτιο με 20 ευρώ και αμέσως παραλία για φραπέ με πολύ πάγο! αν και με την συννεφιά και την ψύχρα μάλλον ήταν για ζεστό τσάι. Μπάνιο στο δωμάτιο και η έναρξη του μαραθωνίου παραμονής στις Πάχνες, με άφθονη ρακί, μεζέδες, γλυκά και ξανά ρακί και αρκετή κουβεντούλα με τον ιδιοκτήτη. Μικρή βόλτα στο χωριό και ύπνο.

4^η μέρα   

Μέρα αναχώρησης. Οπότε τίποτε παραπάνω από καλό πρωινό με καφέ, καραβάκι για το τουριστικό Λουτρό, δεύτερο καφεδάκι και χαλαρή πορεία 2.30 ωρών προς τα Σφακιά, περνώντας από τη μεγάλη και ωραία παραλία Γλυκά νερά με την άσχημη καντίνα χτισμένη πάνω σε βράχο δίπλα στην θάλασσα. Επίλογος του ταξιδιού, φαγητό στα Σφακιά, το αγαπημένο μας ΚΤΕΛ για Σούδα και επιβίβαση στο καράβι ξανά με πολύ αέρα. Ξημερώματα επιστροφή στην καθημερινότητα αλλά και προετοιμασία για το επόμενο solo project λίγες μέρες μετά…

Διάφορα : Φτηνό και καλό φαγητό, πολλά κεράσματα, φιλόξενοι άνθρωποι, φτηνή διαμονή, normal μετακινήσεις, πανέμορφος τόπος, ιδιαίτερο βουνό, μονοπάτια για όλα τα γούστα, παραλίες για όλους και όλα αυτά στα Λευκά Όρη.   

Σίφνος

Χωρίς υπερβολές, ο ορισμός της αρμονίας της ισορροπίας και του μέτρου σε κυκλαδονήσι.

Χωρίς ακρότητες, καταπράσινο, με σπίτια και ξωκκλήσια που αστράφτουν και πολύ φιλόξενο (τουλάχιστον, αυτό εισπράξαμε στη διάρκεια της ολιγοήμερης παραμονής μας). Μέρες του Πάσχα, με τα ποδήλατα μας, γυρίσαμε τα περισσότερα μέρη του νησιού, πλην Χερρονήσου), φάγαμε λίγη βροχή και με τους καλούς μας φίλους Γεωργία και Ααποστόλη, πραγματοποιήσαμε δυο πεζοπορικές διαδρομές, μια από Απολλωνία – Κάτω Πετάλι- Αγ. Λουκά – Παναγιά Πουλάτη – Κάστρο -  Απολλωνία και τη διάσχιση Καμάρες – Βαθύ που θα περιγράψουμε ακολούθως.

 

 Η διαδρομή μας ξεκινά πάνω στον κεντρικό δρόμο Καμαρών – Απολλωνίας, αντι-διαμετρικά του δρόμου  που οδηγεί στην Αγ. Μαρίνα (ξύλινες πινακίδες που ενημερώνουν για Μαύρη

σπηλιά – 45’). Ο τρακτερόδρομος οδηγεί σε μεγάλη δεξαμενή και στη συνέχεια ελίσσεται σε στράτα με καγκέλια (όρος μάλλον αδόκιμος για κυκλαδονήσι) για να βγει στη Μαύρη σπηλιά μετά από 35 λεπτά περίπου με φοβερή θέα στις Καμάρες.  Στη συνέχεια βγαίνουμε σε ένα μίνι οροπέδιο με πολύ πυκνή βλάστηση εντοπίζοντας ερείπια φρυκτωριών (σε περίπου 50 λεπτά, υψομετρικό 400 m) για να διασταυρωθεί το μονοπάτι με εκείνο που διατρέχει τη πλαγιά (Θεολόγος του Μουγκού – Παναγιά Τόσο Νερό). Από τον χάρτη ψάχνουμε το γιδόστρατο που θα μας ανεβάσει 100 μέτρα πιο ψηλά στο εγκαταλελειμμένο νταμάρι (θέση ξερό Ξύλο). Αποφασίζουμε να ακολουθήσουμε την ξερολιθιά ακριβώς πάνω από τη πηγή και δικαιωνόμαστε χωρίς πολλές απώλειες από τους σκληρούς θάμνους και τα αγκάθια.

Βγαίνουμε σε χαρακτηριστική σάρα (!) (υψ.: 510-520) και από γιδόστρατο σημαδεύουμε ράμπα φόρτωσης του μεταλλείου βγαίνοντας σε παλιές εγκαταστάσεις μεταλλείου με στοές (υψ.: 590). Τώρα πλέον όλα είναι απλά.

Πιάνουμε την κορυφογραμμή  ανάμεσα στον Πετρωτό και την προκορφή του Πρ. Ηλία με μικρά ανεβοκατεβάσματα και βγαίνουμε στο ομώνυμο μοναστήρι, όπου και μικρή στάση για καφέ (υπάρχει ντουλαπάκι μέσα σε ένα από τα κτίρια του μοναστηριού που προτρέπει τους επισκέπτες (σε 4 τουλάχιστον γλώσσες) να φτιάξουν καφέ με όλα τα συμπράγκαλα.

Χαζεύουμε τη θέα προς όλες τις κατευθύνσεις και τα γύρω νησιά (Πάρος Αντίπαλος, Κίμωλος, Μήλος, Σέριφος) και κατηφορίζουμε ΝΔ με θέα το λόφο και τα απομεινάρια της Ακρόπολης του Αγ. Ανδρέα μέχρι που βρίσκουμε διασταύρωση μονοπατιών (προς Καταβατή και Παναγιά Τόσο Νερό.)

  

Η κατεύθυνση μας είναι πλέον δυτική και έχοντας παρέα ψηλές ξερολιθιές θα βρεθούμε σε μια αγροικία όπου διάφορα ζώα βόσκουν αμέριμνα (θέση Φλάμπουρο Αγ. Μαρίνας).Παίρνουμε το χωματόδρομο με κατεύθυνση ΒΔ και μόλις βγούμε σε ένα μεγάλο λιβάδι με ταμπελώνα ακολουθούμε τη σήμανση για Βαθύ.   Πάλι βέβαια θα έχουμε επιπρόσθετες επιλογές (Αγ. Γιάννης,  Μαύρο χωριό, Αγ. Νικόλαος τ’αερινά).

Προτιμήσαμε την τελευταία με το εντυπωσιακό ξωκκλήσι του Αι Νικόλα, να ξεχωρίζει  ανάμεσα στο πράσινο της βλάστησης και το μπλε του ουρανού και της θάλασσας. Άλλη μισή ώρα και είμαστε στο Βαθύ, όπου και θα απολαύσουμε τοπικές σπεσιαλιτέ και κρύες μπύρες με τα πόδια μας ακριβώς δίπλα στο κύμα. Υπολογίστε 5 ώρες καθαρό χρόνο σε χαλαρούς ρυθμούς, 14+ χλμ και 750 μέτρα υψομετρική άνοδο.

Περισσότερες φωτογραφίες από το μικρό οδοιπορικό στη Σίφνο εδώ

Οίτη - Πετρωτός (ή ο νόμος του 1%)

Το μήνυμα του Αποστόλη ήταν ξεκάθαρο. Κατά 99% θα πάμε Β. Ταύγετο. Εμείς πάλι λέγαμε να επισκεφτούμε το έτερο γίδι στην Εύβοια.

3ήμερο καθαράς Δευτέρας με πολύ κακή πρόβλεψη καιρού. Πολλά τηλέφωνα – συνεννοήσεις – και τελικά το 1% έδωσε και πάλι τη λύση. Λιανοκλάδι δαγκωτό!!

Την Κυριακή, το πρωινό άνοιγμα του καιρού ήταν τόσο προκλητικό, που μας εξανάγκασε σε  άτακτη ανεύρεση μικρού πεζοπορικού προορισμού, ενισχύοντας και το άλλοθι για την κρεατοφαγία που θα ακολουθούσε.

Στόχος: Πετρωτός (Οίτη)

Αναλυτική περιγραφή της διαδρομής (σε υπερβολικό βαθμό)

http://www.pezoporia.gr/pez/routes_route.asp?rid=11&content=1&regID=27

Πολύ ωραία, σύντομη και αισθητική διαδρομή.

Και ένα γράφημα της διαδρομής

Φαίνεται ξεκάθαρα και η παλαιότερη επίσκεψη στο κάστρο της Υπάτης

E-Patty

Στο λυκόφως του 13 η παρέα κατάφερε να συγκεντρωθεί, ζευγαρωμένη (5/5 παρακαλώ) για το κλασσικό πια τσιμπούσι στο Λιανοκλάδι. (για τους λάτρεις της ετυμολογίας η λέξη τσιμπούσι είναι περσική με πολλές πιθανότητες να είναι παραφθορά του αρχαιοελληνικού συμποσίου!)

Guest star ζευγάρι αναμφισβήτητα οι  Αθηνά – Αλέξανδρος προσφάτως επαναπατριζόμενοι από το εξωτικό-εξοχικό(?) Κατάρ, συνοδεία του νέου μέλους της οικογένειας (στη κοιλιά της μητέρας του)

Δοκιμάσαμε υπέροχα φαγητά από την Αθηνά και την Ελισάβετ.

Ακόμα πιο υπέροχα γλυκά από την Αθηνά και την Σοφία.

(Μήπως πρέπει κορίτσια να φτιάξουμε και ένα site με συνταγές;;;;)

Πραγματοποιήθηκε συμβολική πορεία στο κάστρο της Υπάτης. Άσχετο αν ο αρχικός αλλού γι’ αλλού προγραμματισμός προέβλεπε το εκκλησάκι της Αρσαλής. (βλ. ντοκουμέντο)

Ναι Αθηνά, η διαδρομή είναι νορμάλ για μια έγκυο 5 μηνών (εντάξει, έχει και λίγη ανηφόρα στην αρχή). Η Κατερίνα δεν γκρίνιαξε τόσο στο γειτονικό Καλλίδρομο...

Στο περιθώριο ή για να είμαστε πιο ακριβείς στα διαλλείματα μεταξύ φαγητού – γλυκού – καφέ – φαγητού – γλυκού – τσαγιού) πραγματοποιήθηκε διάλεξη μελισσοκομίας από τον υποψήφιο διδάκτορα – γίδι Γκώστα με όλες τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες περί της σεξουαλικής ζωής των μελισσών (και όχι μόνο), η οποία διάλεξη συνεπήρε το κοινό προκαλώντας σωρεία ερωτήσεων και ακολούθησε ιστορική αναδρομή για τους Πόντιους της διασποράς με βασική ομιλήτρια τη Σοφία.

Άντε και του χρόνου…

Υ.Γ.1 Στα αξιοσημείωτα της μάζωξης η αγάπη του Γιώργου για τα άρματα μάχης!!!

και  ένα γκάλοπ

Τελικά τα 30 καλαμάκια - σουβλάκια που καταναλώθηκαν ως φρούτο ήταν:

α) λίγα

δ) αρκετά

γ) θα μπορούσαμε να έχουμε παραγγείλει περισσότερα

δ) όσα και να παραγγέλναμε τα μισά θα τα έτρωγε ο Αποστόλης

Διάσχιση Παναιτωλικού

Η διαδρομή που έσωσε τα προσχήματα (αλλά όχι και την πραγματικότητα) για την ορειβατική σεζόν Χειμώνας - Άνοιξη 2013.

Λαμπίρι - Αγ. Παρασκευή μέσω Κατελάνου και όποιων άλλων κορυφών είχε στο μυαλό του ο Γ. Σιδηράς στα πλαίσια αναβάσεων του ΠΟΑ (Απρίλης 2013)

 και όλο το album 
https://photos.google.com/album/AF1QipMTsdVp9OyKI-rYKTlagdkvP8I2zStI410tbn9r

Όρος Ποικίλο

Τι και αν υπολείπεται έναντι των μεγαλύτερων Αττικών βουνών,  Πάρνηθας, Υμηττού, Πεντέλης, τι και αν τη δόξα της θέασης της Ναυμαχίας της Σαλαμίνας την κέρδισε το γειτονικό Αιγάλεω, το Ποικίλο αποτελεί το όριο του Λεκανοπεδίου της Αθήνας, και τη σύνδεση  της πόλης των Αθηνών με το Θριάσιο Πεδίο.

Θα μπορούσαμε να το χωρίσουμε στο Βορειοδυτικό κομμάτι (με κορυφή το Κασκαντάμι 418μ) και το Βόρειο ανατολικό (με κορυφή την Ζαχαρίτσα 453μ), που ενώνονται – χωρίζονται με το διάσελο πάνω από τα γήπεδα Γρηγορίου. Οι δήμοι που το περιβάλλουν, από τα νότια, το Χαϊδάρι, Περιστέρι, Πετρούπολη, Ίλιον, Καματερό και από τα βόρεια, Ζοφριά, Νεόκτιστα Ασπροπύργου.

Βουνό με αρχαιολογικό ενδιαφέρον (Ιερά οδός, Ναός Αφαίας Αφροδίτης), σημαντικούς αλλά παραμελημένους βιότοπους (λίμνη Κουμουνδούρου ή Ρειτών), με πλούσια χλωρίδα και πανίδα (200 είδη φυτών, 60 είδη εντόμων, και 80 είδη πουλιών) εκτείνεται από την σημερινή Εθνική Οδό, μέχρι το Καματερό και την Αττική Οδό.

Από γεωλογική άποψη, μιλάμε για ένα πετρώδες ασβεστολιθικό βουνό χαμηλού υψομέτρου, που καλύπτεται  κυρίως από αραιά δάση  πεύκης, αγριελιές, κυπαρίσσια, και πουρνάρια. Οι κλίσεις του είναι γενικά ομαλές πλην των βραχωδών εξάρσεων και άλλων γεωλογικών σχηματισμών.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα το φαράγγι στη θέση Ζαστάνι ή Πεδίο Ιερά Οδός ή Λατσουδόρεμα, όπου υπάρχει αναρριχητικό πεδίο με πάνω από 40 διαδρομές.

 Τα πετρώματά του είναι ιζηματογενή και αποτελούνται από ασβεστόλιθους, αργιλικό σχιστόλιθο και ψαμμίτες. Ο γεωλογικός του σχηματισμός ανάγεται στην ανώτερη παλαιοζωική περίοδο. Στην επιφάνειά του παρατηρούνται εκτεταμένα επιμήκη ρήγματα καρστικού χαρακτήρα.

Μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα ήταν ένα δασωμένο βουνό που στα χαμηλά σημεία του ήταν γεμάτο αμπέλια, ελιές, και άλλα δένδρα. Αναφέρεται πως ο Περικλής και ο Κίμων είχαν εκεί τα αμπέλια τους. Κάηκε το 1920 και η ανάγκη για επιβίωση και καύσιμη ύλη των προσφύγων και αργότερα κατά τη διάρκεια της κατοχής  κατέστρεψε τα μεγαλύτερο μέρος  του βουνού.  

Η συνέχεια βέβαια, μεταπολεμικά του επιφύλασσε τα χειρότερα. Βλέπετε αστική ανάπτυξη. Κατασκευή του Διυλιστηρίου Ασπροπύργου, παράνομοι και μη χώροι απόθεσης απορριμμάτων, κατασκευή λατομείων, εγκατάσταση διάσπαρτων κεραιών κινητής τηλεφωνίας, ευάλωτο σε λαθροθήρες, βοσκούς.

Οι αλόγιστοι χωματόδρομοι που ανοίχτηκαν στο βουνό (περισσότερο για τις παλιότερες χρήσεις των λατομείων, αλλά και των ζωνών πυρασφάλειας), έχουν δημιουργήσει ένα πολύ καλό δίκτυο για ποδήλατο βουνού, ακόμα και για ορεινό τρέξιμο. Θα ακολουθήσει ξεχωριστό post με αναλυτικές περιγραφές διαδρομών.

Στο βουνό υπάρχουν και μονοπάτια που διατηρήθηκαν με τη πάροδο του χρόνου, και εξυπηρετούσαν τη σύνδεση των οικισμών,  των διάφορων καλλιεργειών, και χρησιμοποιούνται σήμερα επί το πλείστον από τους πιο θαρραλέους ποδηλάτες που κάνουν downhill και πιο σπάνια από αθλητές ορεινού δρόμου και πεζοπόρους.

Παρά τις κακοποιήσεις, το Αιγάλεω και το Ποικίλο διατηρούν ένα δυναμικό και εξελισσόμενο οικοσύστημα, με χαρακτηριστικά τη βιοποικιλότητα, την εσωτερική αλληλεπίδραση και ισορροπία των ειδών. Ο μεγάλος αριθμός σπάνιων, ενδημικών ή/και προστατευόμενων ειδών χλωρίδας και πανίδας, καθώς και οι προστατευτέοι τύποι οικοτόπων της περιοχής, αφού ληφθούν υπόψη και τα αρχαιολογικά – ιστορικά – πολιτισμικά στοιχεία της περιοχής, καθώς και η θέση του οικοσυστήματος μεταξύ δύο επιβαρυμένων περιβαλλοντικά περιοχών (λεκανοπεδίου Αθήνας και Θριάσιο Πεδίο), καθιστούν αναγκαία την άμεση λήψη ουσιαστικών μέτρων περιβαλλοντικής προστασίας της περιοχής.


Περισσότερες φωτογραφίες από ποδηλατικές βόλτες στο Ποικίλο:
-https://photos.google.com/album/AF1QipOU9iF03ZrphrfdzZOrNOzuoC6fQLGw_d1JcvYj

Πληροφορίες αντλήθηκαν από τις ακόλουθες πηγές:
- http://xpolis.blogspot.gr ('Ολη η πρόταση για την προστασία του Ποικίλου εδώ)
- Wikipedia


Με το ποδήλατο βουνού στο Ποικίλο

Κάθε βόλτα στο Ποικίλο είναι ξεχωριστή. Είτε πας για μισή ώρα ή χάνεσαι στους χωματόδρομους του για πολλές ώρες, το συναίσθημα είναι μοναδικό και τόσο χαλαρωτικό. Και χαίρεσαι που βλέπεις και άλλους ανθρώπους και λες μια καλημέρα, ένα γεια χαρά. Από τους ηλικιωμένους που θέλουν να ξεφύγουν από το στενάχωρο δωμάτιο και την τηλεόραση, από τo νεαρό ζευγάρι που περπατά με το παιδί τους, από αυτούς που θα βγάλουν το σκύλο τους βόλτα, τον συνποδηλάτη που θα διασταυρωθείς, τον δρομέα. Χαζεύοντας το ηλιοβασίλεμα στον κόλπο της Ελευσίνας, ή ρίχνοντας το βλέμμα σου στον Σαρωνικό, ακόμα και στο Λεκανοπέδιο με τη τόση πυκνοκατοικημένη δόμηση.

Πως πας όμως εκεί;

Σημεία Εισόδου στο Ποικίλο: Η μεγάλη αλάνα στο τέλος των δρόμων Αγησιλάου και Σουλίου (Κηπούπολη – Αγ. Τριάδα), το τέρμα της  Αγ. Τριάδος στα γήπεδα του Γρηγορίου (Πετρούπολη), το τέρμα της Ελαιών δίπλα στο Apolis (Πετρούπολη), το Terra Petra (Πετρούπολη), το γήπεδο του Καματερού, το πάρκο Δαφνίου.

Σε γενικές γραμμές σκληρό έδαφος με αρκετά νεροφαγώματα, που επηρεάζεται από τις βροχές με αποτέλεσμα κάποια σημεία να μαζεύουν νερά και να δημιουργούν εποχικές λίμνες (!).

Θα σας παρουσιάσω μια διαδρομή που συνήθως κάνω στο Ποικίλο και επιδέχεται πολλές εναλλακτικές πορείες. Σημείο εισόδου η μεγάλη αλάνα πάνω από την Σουλίου και την Αγησιλάου. Έχω το πλεονέκτημα να ξεκινώ από το σπίτι μου και από την απότομη ανηφόρα δίπλα στο Θέατρο Φοίνικα να είμαι στο βουνό. Από την πρώτη μπάρα ανεβαίνουμε χωρίς μεγάλες κλίσεις, αγνοούμε την πρώτη διασταύρωση δεξιά ( η οποία οδηγεί σε αδιέξοδο σε περίπου 1,2km).

Χάρτης Νο.1

Στο ύψος της πρώτης κεραίας, αγνοούμε το δρόμο μπροστά μας που κατευθύνεται  προς το Στρατόπεδο και έχει θέα προς το Αττικό Νοσοκομείο, στρίβουμε δεξιά. παίρνουμε την απότομη ανηφόρα με το γαρμπίλι, υπάρχει αρκετή κλίση (για περίπου 20 μέτρα) που θα προβληματίσει τους αρχάριους και είμαστε σε νέα διασταύρωση με τρεις επιλογές. Τέρμα αριστερά, κατηφορίζει προς το στρατόπεδο (δεν έχω κινηθεί προς τα κει) ευθεία και πάνω , ανηφορίζεις για τις ψηλές κεραίες (Κορυφή Κασκαντάμι) ενώ ελαφρώς δεξιά κατευθύνεσαι προς την Πετρούπολη.  

Χάρτης Νο.2

Τραβερσάρουμε με μικρές κλίσεις έχοντας θέα στη Ζαχαρίτσα, και με βόρειο προσανατολισμό πλέον στο Άρμα της Πάρνηθας. Νέα ανηφορική διασταύρωση αριστερά μας, που την αγνοούμε. Μπαίνουμε για 15 μέτρα σε μονοπάτι για να αποφύγουμε τη λίμνη που συνήθως έχει νερό μέχρι τον Ιούνιο, αρχίζουμε να κατηφορίζουμε αγνοώντας δεξιά μας το χωματόδρομο που οδηγεί στα Γήπεδα Γρηγορίου. Βγαίνουμε στον «κεντρικό» δρόμο που οδηγεί δεξιά στην Πετρούπολη (πλευρά της Ζαχαρίτσας) και συνεχίζουμε αριστερά με στόχο το πλάτωμα με την ανεμπόδιστη θέα στον κόλπο της Ελευσίνας.

Χάρτης που αποτυπώνει όλους τους χωματόδρομους - μονοπάτια στο Ποικίλο

Σε αυτό το σημείο αν θέλουμε να μεγαλώσουμε τη διαδρομή μας, μπορούμε να ανηφορίσουμε (με μπλε χρώμα) προς τις ψηλές κεραίες του Χαϊδαρίου (κορυφή Κασκαντάμι) και στη συνέχεια να κατηφορίσουμε όλο το βουνό (βλ. 2^ο χάρτη) βγαίνοντας στο ύψος της γέφυρας του ΤΡΑΙΝΟΣΕ (με δυνατότητα επιστροφής από Πάρκο Δαφνίου, Λεωφόρο Καβάλας, Γεωργίου Παπανδρέου, με στόχο το Αττικό Νοσοκομείο και την Τεμπών) ή επιστροφή κυκλώνοντας το βουνό (διαδρομή με κίτρινο χρώμα) είτε επιστροφή μέσω Γηπέδου Γρηγορίου (κόκκινο χρώμα)   

Εκτός της ανεξέλεγκτης πρόσβασης μηχανοκίνητων δίτροχων και τετράτροχων, θα πρέπει ακόμα και οι ποδηλάτες να δείχνουν προσοχή στη χλωρίδα του βουνού. Με την βοήθεια του κου Τάσου Λύτρα και του περιβαλλοντικού συλλόγου ΟΙΚΟΠΟΛΙΣ, αποτυπώσαμε στο χάρτη Νο1 αυτές τις ευπαθείς περιοχές και επιστήουμε την προσοχή για την μοναχική διέλευση ποδηλατών σε συγκεκριμένες περιοχές (Χάρτης Νο2).