Παρασκευή, 10 Αυγούστου 2007

Τζουμέρκα μου Περήφανα



Επιτέλους. Ήρθε η σειρά των Τζουμέρκων.Η εκδρομή αποφασίστηκε για το ΣΚ 4-5 Αυγούστου. Εγώ θα έφτανα νωρίς το απόγευμα της Παρασκευής στα Θεοδώριανα για συλλογή πληροφοριών και να βρω ένα αξιοπρεπές κατάλυμα για όλους. Ο Δημήτρης Στεργιούλης, ο “Ορεινός”, με βοήθησε με το παραπάνω με τις πληροφορίες του σχετικά με το βουνό και έμενε μόνο το θέμα του ύπνου. Πηγαίνοντας προς Θεοδώριανα, βρήκα ένα εκκλησάκι πάνω από το Βουλγαρέλι. Μια χαρά σκέφτηκα. Για να μη πολυλογώ, έφτασαν οι φίλοι μου αργά το βράδυ, βολεύτηκαν στο εκκλησάκι και για «καλή» τους τύχη την άλλη μέρα το πρωί, το εκκλησάκι είχε λειτουργία, την πρώτη και μάλλον την τελευταία για το 2007! Γκαντεμιά για ακόμη μια φορά...


Το επόμενο πρωί, αφού πήραμε πρωινό στο Βουλγαρέλι, αφήσαμε το ένα αυτοκίνητο εκεί και με τα άλλα δυο φτάσαμε στα Θεοδώριανα. Θα κάναμε το Καταφίδι και θα τραβερσάραμε μέχρι τη Τσούμα Κατή για να πέσουμε στη Σιδηρόλακκα από τη πλευρά του Βουγλαρελίου. Η πραγματικότητα και η αφηρημάδα μου θα μας επιφύλασσε άλλο σενάριο...

Ακολουθούν συνημμένα μια συνοπτική περιγραφή της διαδρομής μέχρι το Καταφίδι, το link με τις φωτογραφίες και ένα quiz για τους συμμετέχοντες:


Η διαδρομή ξεκινάει από το τσιμεντόδρομο μέσα από το χωριό.Αγνοούμε πινακίδα που οδηγεί στους καταρράκτες (ασφαλτόδρομος για τους τουρίστες) και έχοντας πάντα δίπλα μας το αυλάκι ανηφορίζουμε σε ευδιάκριτο μονοπάτι. Βγαίνουμε σε χωματόδρομο και αμέσως κάνουμε πάνω και αριστερά για να οδηγηθούμε στους καταρράκτες μετά απο 35-40 λεπτά. Για την προώθηση στην Πάνω Κουστελάτα προτείνουμε τις εξής δυο επιλογές.

1) Δίπλα και αριστερά από το καταρράκτη, πιάνουμε σάρα-ρεματιά που θα μας οδηγήσει ψηλά στη ράχη του Προφήτη Ηλία. Από τον Πρ. Ηλία ακολουθούμε τη προφανή κορυφογραμμή και βγαίνουμε σε χωματόδρομο. Έχοντας την Κιάφα στα δεξιά μας παίρνουμε αργά ύψος με στόχο την ομώνυμη στάνη. Από τη Κιάφα είναι ευδιάκριτος ο δαντελωτός αλλά άχαρος χωματόδρομος που ανεβαίνει μέχρι τα 2200(!) μέτρα παιρνόντας από τη στάνη κάτω από τον Καλόγερο (1900) και στη συνέχεια από τη Λούτσα (2.050μ). Εξυπακούεται ότι κόβουμε τον χωματόδρομο όπου μπορούμε και αναλόγως της όρεξης.

2) Αμέσως μετά τον καταρράκτη μπαίνουμε για λίγο σε δασωμένη ράχη, με στόχο να κινηθούμε παραποτάμια με τη Γκούρα στα δεξιά μας. Πολύ σύντομα συναντάμε κάθετο ρέμα στα δεξιά μας (Ρέμα Παπακώστα) και έχουμε το νου μας για μονοπάτι (10μ-15μ) πιο ψηλά από το ποτάμι. Στη συνέχεια ανηφορίζουμε τη ξεραμένη ρεματιά με στόχο τη στάνη στη Κιάφα. Τραβερσάρουμε έναν τελευταίο λόφο και βρισκόμαστε στις δυο διαδοχικές φουρκέτες του χωματόδρομου πριν την στάνη. Συνεχίζουμε από τον χωματόδρομο τον οποίο κόβουμε όπου μπορούμε. Επίσης καλό είναι να μην πέσουμε σε κάποια απο τα κοπάδια της περιοχής.

Για το Καταφύδι (Πυραμίδα) συνεχίζουμε το χωματόδρομο μέχρις ότου καταλάβουμε πως αυτός φεύγει και πάει να καβαλήσει το διάσελο για να κατευθυνθεί προς τον Καταρράκτη. Επιλέγουμε ανηφορική πορεία που μας βγάζει στην κόψη και πολύ σύντομα στην κορυφή.


Φωτογραφίες μπορείτε να δείτε εδώ: http://picasaweb.google.com/nmonezis/Tzoumerka


Και το quiz:

Βάσει της φωτογραφίας βρείτε τι σκέφτονται οι ήρωες μας (τα καμάρια μας...)


1) Τι σκέφτεται η Μαρίζα;

α) Θέλω και εγώ λίγο παστέλι...
β) Που είμαστε Ααποστόλη; Χαθήκαμε;
γ) άντε κουράστηκα, όλο στάσεις κάνουμε ρε παιδιά. Δεν ξαναέρχομαι μαζί σας
δ) Ρε Μειναχείλη σήκω, μη κοιμάσαι πάλι!!!


2) Τι σκέφτεται η Γεωργία;

α) Πω, πω, τι απότομη κορυφογραμμή έχει ο Κρυάκουρας...
β) Φτηνά την γλύτωσα σε αυτή την εκδρομή. Να ‘ναι καλά τα κλειδιά του Μονέζη
γ) Μήπως να περπατάγαμε λίγο; Δε βλέπετε τα θυσανοστρώματα;;;
δ) Αυτά τα Θεοδώριανα, που στο καλό βρίσκονται;

3) Τι σκέφτεται ο Ααποστόλης;

α) Να κάναμε Θεοδώριανα - Αυτί των Μεσισσουργών και μετά Χαλίκι - Συρράκο Καλαρρύτες – Περιστέρι – Αιγάλεω – Χαιδάρι - Μέτσοβο ή
β) να κάναμε Θεοδώριανα – Μεσοχώρα - Χατζή – Αυγό – Μαρόσα - Λουπάτα - Τρίκαλα (εννοείται με στάση στην Ελάτη) ή
γ) Να κάναμε Θεοδώριανα – Καταφύδι – Γερακοβούνι – Στρογγούλα – Πράμαντα – Άγναντα – Άρτα ή

δ) Τι μαλακία βουνό είναι αυτό. Χίλιες φορές Λευκά Όρη!!!

Τρίτη, 5 Ιουνίου 2007

Γκαμήλα (Camp Γκούρας)



Οφείλουμε την ονομασία της παρέας στη συγκεκριμένη "Αποστολή". Ήταν ένα αξέχαστο 3ήμερο. Το πρόγραμμα προέβλεπε ανάβαση από Σκαμνέλι στη Γκούρα και από κει πέρασμα από το Λάκκο των Μεγάλων Λιθαριών - Λούτσα Ρομπόζη και άλλα διαστροφικά.
Ο καιρός επίσης δεν θα ήταν και ο καλύτερος. Τελικά η καταιγίδα πέρασε 10 χιλιόμετρα ανατολικά, προκαλώντας μεγάλες ζημιές στο Γυφτόκαμπο. Είχαμε άγιο...

Το Αλλού Γι'αλλού ήταν η πρώτη αυθόρμητη κουβέντα που ήρθε στα χείλη των συμμετεχόντων, όταν κατά την ανάβαση από Σκαμνέλι, "κατορθώσαμε" και περάσαμε δεξιά της Γκούρας, με αποτέλεσμα να βρεθούμε στη κόψη των Επτά Πύργων και μη βλέποντας πουθενά τη Τσούκα Ρόσσα.

Τα υπόλοιπα στις φωτογραφίες και το καθιερωμένο quiz, που ακολουθούν:

http://picasaweb.google.com/nmonezis/SkamneliGouraTsoukaRossa#


1. Πόσες φορές ανέφερε ο Κώστας την ατάκα από τη γνωστή πλέον ιστορία με τη κοπέλα του πεζοδρομίου «Με πίπα?»

Α. Πέντε
Γ. Πενήντα Πέντε
Β. Δέκα Πέντε
Δ. Εκατόν Πενήντα Πέντε

2. Πόσες φουσκάλες έβγαλε ο Νίκος κατά τη διάρκεια του τριήμερου?

Α. Μια
Γ. Πέντε
Β. Τρεις
Δ. Ακόμα τις μετράει

3. Ποιό ήταν το τελικό σκόρ στη μονομαχία Μαρίζας – Μιναχείλη για τον οργανισμό με την καλύτερη εντερική λειτουργία?

Α. 5-5
Γ. 6-5
Β. 7-5
Δ. 8-5

4. Ποιά ληγμένα τρόφιμα έφαγε ο Ααποστόλης?

Α. Μια μερίδα φιδέ
Γ. Μια μερίδα τοματόσουπα
Β. Μια μερίδα ρύζι Uncle Bens
Δ. Όλα τα παραπάνω x2

5. Ποιό ήταν το ακριβές ύψος της κορυφής που ανέβηκε η τρελοπαρέα τη δεύτερη ημέρα?

Α. 2340
Γ. 2360
Β. 2352
Δ. 2377

6. Πόσες κορυφογραμμές έπρεπε να «καβαλήσουμε» για να φτάσουμε στη Λούτσα Ρομπόζη, αν ακολουθούσαμε το σχέδιο του Ααποστόλη?

Α. Μια
Γ. Τρεις
Β. Δυο
Δ. Ένας θεός ξέρει πόσες

7. Πόση ήταν σύμφωνα με το πρόγραμμα η διάρκεια της πορείας μας την πρώτη ημέρα?

Α. 3 ώρες το πολύ
Γ. 6
Β. 4.5
Δ. 8


8. Ποιά ήταν η ακριβής ατάκα του Γιώργου όταν βγήκαμε στο «αλλού – για αλλού» διάσελο;

Α. Α, τι ωραία...
Γ. Α, φαίνεται η Τσούκα Ρόσσα
Β. Α, πολύ ωραία
Δ. Α, φαίνεται ο Όλυμπος...

9. Πόσες φορές χρησιμοποίησε, κατά τη διάρκεια του τριημέρου, την ατάκα «οκ, δεν έχω πρόβλημα» - «είμαι εντάξει» η Αθηνά?

Α. Μια
Γ. Δέκα
Β. Τρεις
Δ. Πενήντα


10. Πόσο χρονικό διάστημα περίμενε ο Νίκος για να φιλοτιμηθούν τα «απασχολημένα» κορίτσια να πάρουν τα handsplast στη σκηνή τους?

Α. Λίγα δευτερόλεπτα
Γ. Αρκετά λεπτά
Β. Λίγα λεπτά
Δ. Μια αιωνιότητα


11. Συνολικά, πόσες ώρες κοιμήθηκε ο Γιώργος κατά τη διάρκεια του τριήμερου?

Α. 18
Γ. 30
Β. 25
Δ. Άπειρες


12. Πόση ώρα περίμενε ο Νίκος για να καθαρίσει η ομίχλη και να δει επιτέλους το Βρυσοχώρι?

Α. 10 λεπτά
Γ. 30 λεπτά
Β. 20 λεπτά
Δ. 1 ώρα


13. Ποιό γλύκισμα ακριβώς έφαγαν ο Ααποστόλης και ο Μιναχείλης στο Αντίρριο?

Α. Γαλακτομπούρεκο
Γ. Καρυδόπιτα
Β. Μιλφέιγ
Δ. Όλα τα παραπάνω


14. Πόσα κιλά τρόφιμα κουβάλαγε την πρώτη μέρα στο σακίδιό της η Γεωργία?

Α. 2
Γ. 5
Β. 3
Δ. Όλο το supermarket


15. Ποίό ήταν το μουσικό hit του τριημέρου?

Α. Βας, βας , βας
Γ. Ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι
Β. Μαύρη (μου έχεις κάνει τη ζωή)
Δ. Έξω από τα δόντια


16. Ποίό ήταν μακράν το πιο ευτυχισμένο «ζευγάρι» του τριημέρου?

Α. Μιναχείλης - Ααποστόλης
Γ. Μονέζης - Σπανός
Β. Αθηνά - Μονέζης
Δ. Ααποστόλης – Γεωργία


17. Τι χρώμα μάτια είχε η κοπέλα που μας σέρβιρε στο Βραδέτο?

Α. Καστανά
Γ. Γαλαζοπράσινα
Β. Μελιά
Δ. Άσε μας ρε Μονέζη, εμείς προσέχαμε άλλα πράγματα


18. Πόσο φυσιολογική κρίνετε την απόφαση διανυκτέρευσης σε κτίσμα (εκκλησία) που φέρει εμφανή σημάδια μη ολοκληρωμένων εργασιών?

Α. Απόλυτα φυσιολογική
Γ. Ελαφριά τη καρδία
Β. Λίγο βιαστική
Δ. Που αλλού να βρίσκαμε ρε Μονέζη, 3 το πρωί?

19. Ποίο θεωρείτε καλύτερο μέρος για sex στην ευρύτερη περιοχή της Γκαμήλας – Ζαγορίου?

Α. Μπελόη
Γ. Γεφύρι του Κόκκορη
Β. Οξυά
Δ. Ξερολούτσα

20. Ποιά μέρα σας ενθουσίασε/ικανοποίησε περισσότερο?

Α. Πρώτη (Πεζοπορική)
Γ. Τρίτη (Τουριστική)
Β. Δεύτερη (Ορειβατική???)
Δ. Καμμία

Τετάρτη, 25 Απριλίου 2007

3-2 ή Τα 3 Ευρυτανικά βουνά σε 2 ημέρες

Με ευκαιρία της εκδόσεως του νέου χάρτη της ΑΝΑΒΑΣΗΣ - ΕΥΡΥΤΑΝΙΚΑ ΒΟΥΝΑ (Πόση ακόμη διαφήμιση να σου κάνουμε βρε Πηνελόπη), ακολουθεί το κείμενο του συντρόφου Κώστα Μιναχείλη από το επιτυχημένο εγχείρημα Τρια Βουνά σε δυο ημέρες.


Η ορειβασία ως ενασχόληση φαντάζει στον πολύ κόσμο ως μια δραστηριότητα που αγγίζει τα όρια του παραλόγου. Τι συμβαίνει όμως όταν η φαντασία του ορειβάτη πηγαίνει στο βουνό πριν από το... σώμα του; Μήπως τότε η ενασχόληση αυτή γίνεται μια πραγματική... διαστροφή;
Η Ευρυτανία με τα τρία βουνά που κυκλώνουν την πρωτεύουσά της, το Καρπενήσι, αποτελεί παράδεισο για τους λάτρεις του βουνού. Τα τρία αυτά βουνά, Βελούχι - Καλιακούδα - Χελιδόνα, αποτέλεσαν και αποτελούν στόχο για τους ορειβατικούς συλλόγους αλλά και για μεμονωμένους ορειβάτες.
Ήταν λοιπόν επόμενο να είναι και για τους γράφοντες διακαής πόθος που λόγω των συνεχών αναβολών κατάντησε εμμονή, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς την ιδιαίτερη εκτίμησή μας για τα βουνά της Ρούμελης.
Οι σχεδιασμοί και η συλλογή πληροφοριών μετά από κάθε νέα αναβολή έδιναν και έπαιρναν ώσπου έπεσε η μεγάλη ιδέα: να δοκιμάσουμε και ανέβουμε σε ένα τριήμερο και τα τρία Ευρυτανικά βουνά, αφιερώνοντας μια ημέρα για το καθένα.
Όμως που να βρεις μια ημέρα άδεια όταν την έχεις σπαταλήσει σε Άλπεις, Άγραφα, Λευκά Όρη και άλλους μακρινούς προορισμούς; Κι εδώ ξεκινά η διαστροφή:
Και γιατί παρακαλώ να πάρουμε άδεια; Σε δύο ημέρες, Σάββατο - Κυριακή, βγαίνουν οι αναβάσεις!
Σε βουνά που δεν έχουμε ξαναπάει; Μόνο αν φτάνουμε με το αυτοκίνητο κάτω από τη κορφή, αλλά αυτό δεν είναι ορειβασία...
Εντάξει λοιπόν! Να πάμε τότε από τις μακρινές διαδρομές για να δούμε αν γίνεται ή όχι!!!
Κι έτσι το απόγευμα της Παρασκευής 20 Απριλίου του σωτηρίου έτους 2007 ξεκινήσαμε το ταξίδι - πρόκληση για την Ευρυτανία και το Τρίο - Δύο!!!

1. Χελιδόνα

Με ζεστό καιρό φτάσαμε την Παρασκευή το βράδυ στο Παλιό Μικρό Χωριό και συνεχίσαμε για το εκκλησάκι του Αϊ - Σώστη, περίπου 1,2 Χμ από το χωριό, όπου και διανυκτερεύσαμε χωρίς αντίσκηνο μιας και η έναστρη νύχτα αλλά και η θερμοκρασία θύμιζαν... καλοκαίρι!
Την επόμενη ημέρα μετά από σύντομη προετοιμασία ξεκινήσαμε για την κορυφή της Χελιδόνας από την μεγαλύτερη, την ομορφότερη αλλά όπως αποδείχθηκε και τη δυσκολότερη διαδρομή: την κόψη των Αϊ - Λιάδων.
Το μονοπάτι πολύ καλά σηματοδοτημένο προχωρά αρχικά παράλληλα με το φημισμένο φαράγγι του Καρπενησιώτη, πολύ γρήγορα όμως κερδίζει ύψος και βγαίνει στην κορυφογραμμή. Μέχρι το σημείο αυτό χρειάζεται προσοχή γιατί το δάσος είναι πυκνό και τα σημάδια δυσδιάκριτα. Όταν όμως βγαίνεις στην κορυφογραμμή μπορείς να διακρίνεις την μετέπειτα πορεία και από δω και πέρα χρειάζονται πόδια, πνευμόνια και κυρίως πείσμα!

Τα συνεχή και μεγάλα ανεβοκατεβάσματα της κορυφογραμμής αποτέλεσαν μια αληθινή δοκιμασία σε συνδυασμό με το βάρος (χειμερινός εξοπλισμός) και τη ζέστη (τουλάχιστον 25° C). Και για το τέλος, ένας απροσπέλαστος τοίχος που επίσης για να τον παρακάμψεις έπρεπε να κατεβείς πάλι περνώντας με προσοχή μια απότομη σάρα και ελπίζοντας το εντυπωσιακό «δόντι» που παρακάμπτεις να μη σου στείλει καμιά πέτρα δώρο!!!
Τελικά καταφέραμε να φτάσουμε στην κορυφή της Χελιδόνας (1974 μ). Η θέα υπέροχη, όπως και σε όλη την διαδρομή, ήταν ανταμοιβή για τον κόπο μας, όμως εμείς ήδη είχαμε το μυαλό αλλά και το βλέμμα στον επόμενο στόχο μας: τη Καλιακούδα. Γρήγορα λοιπόν για την επιστροφή στο Παλιό Μικρό Χωριό από την κλασσική διαδρομή, όχι όμως και από τον χωματόδρομο - προτιμήσαμε την κατάβαση μετά την ποτίστρα παράλληλα με την ρεματιά και καταφέραμε να είμαστε αρκετά συντομότερα στη πλατεία του χωριού όπου και απολαύσαμε καφέ, αλλά κυρίως ποδόλουτρο στο κρύο νερό της βρύσης.
2. Καλιακούδα
Δεν υπήρχε χρόνος για χάσιμο και για αυτό αναχωρήσαμε αμέσως για το Μεγάλο Χωριό. Αφού ζητήσαμε κάποιες πληροφορίες, ξεκινήσαμε την ανάβαση για το καταφύγιο της Καλιακούδας. Φυσικά υπάρχει και πολύ καλός χωματόδρομος για το καταφύγιο όμως αυτό δεν είναι ορειβασία...
Ξεκινήσαμε λοιπόν την ανάβαση για το καταφύγιο από το μονοπάτι που «κόβει» το δρόμο 8 φορές (ή μήπως ο δρόμος «κόβει» το μονοπάτι;;;). Όταν τελικά μετά από σχεδόν 2 ώρες φτάσαμε στο καταφύγιο, ήμασταν αρκετά κουρασμένοι, ειδικά λόγω της αποπνικτικής ζέστης.
Παρά όλα αυτά ξεκινήσαμε το μαγείρεμα των γνωστών αφυδατωμένων μακαρονιών που όλοι αγαπήσαμε... Ξαφνικά ήχος αυτοκινήτου - ορειβάτες μόνο μπορεί να είναι τέτοια ώρα - σκεφτήκαμε και φυσικά πέσαμε έξω: απλώς αργοπορημένοι επισκέπτες από το Καρπενήσι που μας έκαναν ευχάριστη συντροφιά για αρκετή ώρα.
Την επομένη, μετά από ένα πολύ καλό ύπνο, ξεκινήσαμε με όρεξη για την κορυφή παρακάμπτοντας το χωματόδρομο για το διάσελο και χωρίς πολλές τραβέρσες αφού οι πολλές σάρες δεν επέτρεπαν κάτι τέτοιο. Τελικά και χύνοντας πολύ ιδρώτα λόγω της ανυπόφορης ζέστης, βρεθήκαμε στην κορυφή της Καλιακούδας (2098 μ), χαρούμενοι που ήμασταν τόσο κοντά στο στόχο αλλά και αρκετά αγχωμένοι: Θα τα καταφέρουμε; Στο βουνό ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος...
Αρχίσαμε λοιπόν γρήγορα τη κατάβαση σχεδόν χωρίς να τραβερσάρουμε, συχνά βουλιάζοντας στις σάρες, φτάσαμε στο καταφύγιο και αφού φορτωθήκαμε τους υπνόσακους συνεχίσαμε χωρίς καθυστέρηση για το Μεγάλο Χωριό. Όταν τελικά μπήκαμε στο αυτοκίνητο ήταν ήδη μεσημέρι και για αυτό βγάλαμε μόνο τα άρβυλα και ξεκινήσαμε για το Χιονοδρομικό Κέντρο του Βελουχίου.
3. Βελούχι
Δυστυχώς η ανάβαση στο Βελούχι μετά την κατασκευή του χιονοδρομικού δεν δίνει πολλές εναλλακτικές διαδρομές εκτός από την κλασσική, από το Καταφύγιο στην κορυφή. Φυσικά αυτό έχει οδηγήσει στην υποβάθμιση του βουνού από ορειβατικής άποψης, ωστόσο όταν τελικά φτάσαμε στην κορυφή του (2313 μ), διαπιστώσαμε ότι το βουνό διατηρεί κάποια από την αίγλη του, αυτή που το έχει κάνει «χιλιοτραγουδισμένο».
Έτσι αυτή η πρόκληση για εμάς ή η διαστροφή, ψυχοπάθεια, ξεροκεφαλιά, χαζομάρα για τους περισσότερους, ακόμη και για φίλους λάτρεις του βουνού, τελείωσε αισίως. Βέβαια όταν ανεβαίνεις τρεις κορυφές σε δύο ημέρες φορτωμένος χειμερινό εξοπλισμό έχεις και κάποιες παρενέργειες: εκτός ότι για μια εβδομάδα πονάς παντού γίνεσαι και φιγουρατζής και γράφεις άρθρα προκειμένου να μάθουν όλοι πόσο τρέλα κουβαλάς στο σακίδιό σου...!!!
Η ουσία είναι ότι αυτή τη τρέλα μας την πάμε στα βουνά να πάρει τον αέρα της και αν τελικά αυτό μας ευχαριστεί τι μας νοιάζουν τα λόγια του κόσμου; Άλλωστε πόσο ανιαρή θα ήταν η ζωή αν όλα όσα κάναμε ήταν λογικά και προγραμματισμένα; Η ορειβασία προσφέρει εκτός των άλλων και κάτι που οι άνθρωποί των μεγαλουπόλεων δυστυχώς έχουν ξεχάσει: Ελευθερία.
Τέλος αυτή η τριπλή ανάβαση σίγουρα δεν μπορεί να θεωρηθεί ένα μεγάλο ορειβατικό κατόρθωμα - άλλωστε ποτέ μια ανάβαση που σέβεται το βουνό δεν θα πρέπει να στοχεύει σε «κατακτήσεις» ή «ρεκόρ». Η ιδέα όμως αυτή που τελικά έγινε πράξη είναι μια απόδειξη ότι οι αναβάσεις στα ελληνικά βουνά δεν είναι πεπερασμένες. Και όπως λέγεται συχνά «Ανεβαίνουμε στο βουνό και με το μυαλό, όχι μόνο με τα πόδια» θα συμπληρώναμε βάζοντας και φαντασία....