Trekking στη Πίνδο (video)

Έχοντας εντρυφήσει στη δημιουργία multimedia αρχείων, η Γεωργία επανέρχεται με νέο video...

Λευκά Όρη 2012

Δυτικά Άγραφα (Λιάκουρα - Φτέρη και το χάος ανάμεσά τους)

Και ενώ οι φίλοι μου είχαν προγραμματίσει εδώ και καιρό την εξόρμησή τους για το 3ήμερο (μα όλοι Κρήτη;;;;;), εγώ πάλευα να καβατζώσω την μια ημέρα του τριήμερου του Αγ. Πνεύματος. Οι επιλογές λίγες και υποχρεωτικά στα πλαίσια κάποιου συλλόγου. Ένα μονοήμερο στον Παρνασσό και μια διάσχιση στα Άγραφα.

Εύκολη η επιλογή. Με τα χίλια ζόρια, βρίσκομαι στο σημείο συνάντησης στο κέντρο της Αθήνας αμέσως μετά τη δουλειά το Σάββατο και το μυαλό καθαρίζει σιγά  - σιγά καθώς αφήνουμε την εθνική και διασχίζουμε τις υπερβολικά δασωμένες πλαγιές της Ευρυτανίας. Άφιξη στο Μοναστηράκι, αργά το βράδυ, με τα τελευταία δύσκολα χιλιόμετρα, ειδικά μετά τον Κρέντη, αλλά η ταβέρνα μας περιμένει ανοικτή μιας και είχε θυσιαστεί ο τράγος (εκ των υστέρων θα αποδειχθεί πολύ αλμυρός, και δεν εννοώ στο αλάτι). 

Τακτοποίηση στο σχολείο του χωριού και εγερτήριο την επομένη για την μεγάλη πορεία.

Θα ακολουθούσαμε τον βαρετό χωματόδρομο μιας και το μονοπάτι έχει κλείσει (σύμφωνα με τους ντόπιους). Σε δυο ώρες θα έχουμε βγει σε χαρακτηριστικό ώμο, με διασταύρωση χωματόδρομων όπου βγαίνει το μονοπάτι στον χωματόδρομο. Στα 50 μέτρα υπάρχει αυτοσχέδιο καλύβι. Πρώτη στάση και αγνάντεμα του διάσελου που θα μας οδηγήσει στη Λιάκουρα.

Συνεχίζουμε για λίγο στο δρόμο και εκεί που κάνει απότομα δεξιά και φεύγει για να τραβερσάρει τον όγκο του Καλόγηρου (σε άλλο χάρτη Γραβάνη), εμείς φεύγουμε ευθεία πάνω με εμφανή στόχο το διάσελο Μούρκ. Εντυπωσιακή θέα προς όλες τις κατευθύνσεις. Καλλιακούδα, Χελιδώνα, όλο το συγκρότημα του Παναιτωλικού από τη μια, Φτέρη, Βουτσικάκι, Μπορλέρο, Φλυτζάνι, Πέντε Πύργοι, Νιάλα από την άλλη. Από εδώ και πέρα δεν υπάρχει μονοπάτι. Ευθεία πάνω (λίγο πιο μέσα από την κόψη) και σε 45 λεπτά βγαίνουμε στην κορφή της Λιάκουρας. Η Φτέρη φαντάζει πολύ μακριά (και θα αποδειχθεί ακόμα πιο μακριά)

Ξέρω ότι την πορεία την έχουν κάνει στο παρελθόν τα άλλα γίδια της παρέας, και ανυπομονώ να δω τη συνέχεια. Συνεχίζουμε πάντα πάνω στην κορυφογραμμή και το επόμενο εμπόδιο, φαντάζει σαφώς πιο δύσκολο. Είναι το Λούτσι. Με λίγο scrabling και 2-3 θαρραλέες κινήσεις είμαστε στην κορυφή. Περιέργως έχει το ίδιο υψόμετρο με τη Λιάκουρα. Θα συνεχίσουμε να ανεβοκατεβαίνουμε σε άλλες 3-4 κορυφές, προσπαθώντας να καταλάβουμε που είναι  το διάσελο της Πρατίνας. Από την πλευρά του Λιθοχωρίου το βουνό είναι ένα απίστευτο νταμάρι που κατεβάζει άφθονο αμμοχάλικο από ψηλά. Απίστευτες φαγωμένες πλαγιές με ατελείωτες σάρες. Η μόνη κορυφή που τρεβερσάραμε τελικά ήταν η Πρατίνα καταλήγοντας στο ομώνυμο διάσελο. Μέχρι τότε, η Φτέρη φάνταζε απόμακρη όπως την αγναντεύαμε από τη Λιακουρα. 

΄Εχουμε περπατήσει ήδη 5 ώρες. Κάποιοι θα πάρουν το μονοπάτι για Βλαχοπούλα. Οι υπόλοιποι θα συνεχίσουμε τραβερσάροντας τη Φτέρη Ι και μετά από τηλ. συνομιλία του αρχηγού με τον συνήθη ύποπτο-παντογνώστη των Αγράφων Θείο Παύλο, θα αποφασίσουμε να βγούμε στην κορυφογραμμή. Είμαστε σε ένα ανοικτό λούκι που ευτυχώς θα μας ανεβάσει σχετικά εύκολα κάτω από τη Φτέρη Ι. Συνέχεια για τη Φτέρη ΙΙ και ξεκούραση λίγο κάτω από την κορυφή. Τα ημιάκαμπτα παπούτσια με έχουν «χτυπήσει» και σκέφτομαι αν θα συνεχίσω. Μπροστά μας, ο δρόμος για την κορυφή φαίνεται να διακόπτεται από έναν απόκρημνο λαιμό. Θα συνεχίσω…

Θα χρειαστεί να «πέσουμε» κάποια μέτρα, και να ανέβουμε ένα σχετικά απότομο κομμάτι (θέλει προσοχή για τις πέτρες που μπορεί να ρίξει ο προπορευόμενος). και είμαστε στην κορυφή με την αφιέρωση και το σημάδι του ΦΟΠ .

Πλέον είναι ορατό όλο τα πανόραμα των Δυτ. Αγράφων. Ντελιδήμι, Σαλαγιάννη, αλλά και η Πυραμίδα με το Μπαλντενήσι (ένα από τα project προς υλοποίηση ). 9 ώρες για την κορυφή. Τώρα θα πρέπει να γυρίσουμε μέχρι το διάσελο της Πρατίνας για να πάρουμε το μονοπάτι για Βλαχοπούλα. Μεγάλη προσοχή στο πρώτο κατέβασμα για τις πέτρες και μετά τραβέρσα Φτέρης ΙΙ, Ι αλλά από την κορυφογραμμή αυτή τη φορά μετά τη Φτέρη Ι και στο διάσελο. Το κατέβασμα για Βλαχοπούλα ατελείωτο, το νερό έχει τελειώσει από την κορυφή και με τις τελευταίες δυνάμεις κατέβασμα στη Βλαχοπούλα. Εκεί τα παιδιά μας περιμένουν, όπως επίσης και οι παγωμένες μπύρες που παραγγείλαμε. Στήσιμο κατασκήνωσης, μαγείρεμα και συμπλήρωμα με τους απίστευτους μεζέδες που έχουν φέρει τα παιδιά. Ύπνος νωρίς, ήδη νιώθω τους πρησμένους τετρακέφαλους. Την άλλη μέρα, όλο χωματόδρομο για το διάσελο Μουρκ, κόβοντας τα τελευταία 150 μέτρα από εμφανή ρεματιά, εκεί που υπάρχει ένα αναποδογυρισμένο Isuzu δυο κυνηγών που παγιδεύτηκαν σε έναν ξαφνικό χιονιά, με αποτέλεσμα να σκοτωθεί ο ένας από αυτούς, στο παγωμένο δρόμο.

Περίπου 4 ώρες για την επιστροφή μας στο χωριό Προσθέστε και άλλες 13 από τη χθεσινή μέρα. Σημειωτέον, η υψομετρική διαφορά της πρώτης ημέρας ήταν 1800μ!

Ίσως η μικρότερη πλατεία που έχω συναντήσει σε χωριό της υπαίθρου (Μοναστηράκι), παρόλα αυτά θα  μας ξεκουράσει μια μπύρα και η σκιά του μοναδικού δέντρου.


https://photos.google.com/album/AF1QipPEGIx0qGFv0wtBYA0dOWUbBiHr8Z29wihOvfNd

 Βαρδούσια - Νεραϊδότσουμα

Την συγκεκριμένη κορυφή τη χαζεύω από τα παιδικά μου χρόνια και τα ατελείωτα καλοκαίρια που πέρναγα στο χωριό. Καθόμασταν στη μάντρα – πέρασμα του κάτω μαχαλά και αγναντεύαμε τα βουνά. Σιγά – σιγά, αρχίσαμε δειλά  - δειλά τις πρώτες εξορμήσεις στον Πύργο (ο χαρακτηριστικός βράχος στην έξοδο του Ασανσερ) στα Κθάρια με τον ξάδερφο τον Αλέκο και το ν αδερφό μου, κουβαλώντας για κολατσιό τις τυροκουλούρες της γιαγιάς και λίγη ντομάτα.  Ο αδερφός μου θα ανέβαινε και άλλες φορές μαζί με το παππού για τσάι στις απότομες πλαγιές στα ριζά της Κακής  Ράχης.

Για πολλά χρόνια, πιστεύαμε ότι τα σκόρδα της Μουσουνίτσας είναι η ψηλότερη κορυφή των Βαρδουσίων (Κόρακας) όπως τα βλέπαμε από το χωριό, άσχετο αν από μακριά (από το ύψος της Στρώμης) πάντα βλέπαμε ένα αγνωνάρι λίγο πιο ψηλό από το υπόλοιπο ανάγλυφο του βουνού.  Το μυστήριο του Κόρακα λύθηκε με την ομολογουμένωνς καθυστερημένη ενασχόληση μας με τη πεζοπορία, μέτρησε πολλές επαναλήψεις η ανάβαση του, παρόλα αυτά πάντα είχαμε την απορία για τη δίπλα κορυφή όπως τη βλέπαμε από το σπίτι μας.

Έπρεπε να φτάσουμε στον Ιούνη του 2012, όταν με τ

ον φίλο Μάκη επισκεφτήκαμε τη κάτω Μουσουνίτσα, γενέτειρα του παππού και προπάππου μου, για να μας πει ο  ιδιοκτήτης της μοναδικής ταβέρνας του χωριού με το τσιγκελωτό μουστάκι (Λάμπρος Ρουφαγάλας) την ονομασία αυτής της κορυφής ενώ λίγο καιρό πριν, είχε ήδη ανέβει στο χτένι ο αδερφός μου.

Νεραιδότσουμα.

Ο στόχος μας πλέον είχε και όνομα. Με συνοπτικές διαδικασίες ανεβήκαμε βράδυ πια στον Πρ. Ηλία της κάτω Μουσουνίτσας, αλλά ο δυνατός αέρας και τα γαβγίσματα των τσοπανόσκυλων μας έτρεψαν σε φυγή 2-3 φουρκέτες του δρόμου πιο κάτω. Το επόμενο πρωί ανεβήκαμε πάλι, γνωριστήκαμε με τον ντόπιο τσοπάνο και χωρίς να το πολυσκεφτούμε αρχίσαμε μια τραβερσαριστή πορεία (εννοείται λανθασμένη) προς το Ασανσερ (κινούμενοι χονδρικά στην ισοϋψή των 1500μ). Αφού ταλαιπωρηθήκαμε για καμιά  ώρα, βλέποντας ότι δεν κάνουμε πρόοδο συμφωνήσαμε μια πιο direct ανάβαση η οποία μας έβγαλε κυριολεκτικά στο μονοπάτι – στράτα που πηγαίνει στις λάκκες κάτω από τον  Κόρακα (Κατω χωρίτικα λειβάδια ή Πάνω Κθάρια).

Συνεπαρμένοι από το αναπάντεχο εύρημα μας, συνεχίσαμε μέσα στο βραχότοπο, μέχρις ότου βγαίνουμε σε ώμο στα 2000μ περίπου και πιάνουμε την δεξιά πλευρά της κόψης της Νεραιδότσουμας. Δεν υπήρχε σαφής στόχος και τελικά, εκεί  που καταλάβαμε ότι είναι και το ψηλότερο σημείο της κόψης κάναμε μια ακόμη direct ανάβαση, αποφεύγοντας κάποια βράχια, πάλι από δεξιά. Η θέα φοβερή, σκέψεις από το Μάκη για μια γρήγορη ανάβαση στον Κόρακα, ευτυχώς δεν πραγματοποιούνται, φωτογραφίες που φαίνεται ότι θα βοηθήσουν στην πλήρη κατανόηση εκ μέρους του αδερφού μου για το σημείο που και εκείνος ανέβηκε πριν από μας και μια γρήγορη κατάβαση από τα ίδια, αλλά πλέον πάντα στο καλογραμμένο μονοπάτι μέχρι τον Πρ. Ηλία (της κάτω Μουσουνίτσας πάντα).  

Τώρα, σχετικά με το υψόμετρο της, είναι σίγουρα πάνω από 2400, όπως φαίνεται και στο χάρτη, το ρολόι μου μέτρησε 2405 (με σφάλμα +/- 5 μέτρα), σύμφωνα με τον kaivaliotis1 (μοναχικό ορειβάτη και γνωστό για τις solo αναβάσεις στα Βαρδούσια) το υψόμετρο της είναι 2410 (υπάρχει και σχετικό οπτικό υλικό στο YouTube)

 Ίσως να έχει ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον αναρριχητικά. Ποιος ξέρει…

Φωτογραφίες

Ερύμανθος 2012

ΧΑΜΕΝΟΙ (ΚΑΙ) ΣΤΟΝ ΕΡΥΜΑΝΘΟ

   

Εδώ και σχεδόν ένα χρόνο μου είχε καρφωθεί η ιδέα για μια καλή διάσχιση

στο πιο άγριο βουνό του Μωριά, τον Ερύμανθο. Μετά από αρκετές ακυρώσεις, και αφού περιμέναμε να λιώσουν τα περισσότερα χιόνια, επιλέξαμε το Σ/Κ (19-20/05) για μια κυκλική διαδρομή που θα ξεκινούσε από Αλεποχώρι και μέσω Καλεντζίου, κορυφογραμμής Προφήτη Ηλία και Ωλενού, θα κατέληγε ξανά στο Αλεποχώρι. Ο καιρός άστατος τις τελευταίες δυο μέρες με μεγάλα ύψη βροχής σε όλη την Αχαΐα αλλά από την Παρασκευή το μεσημέρι έρχεται βελτίωση την οποία και διαπιστώνουμε, κινούμενοι στην υπερσύγχρονη (ακόμα) Ε.Ο. Κορίνθου Πατρών!!!

Φτάνουμε νωρίς στο ήσυχο χωριό και αφού παρκάρουμε το αμάξι στον δρόμο μεταξύ Αλεποχωρίου και Σπαρτιά, πιάνουμε χωματόδρομο που 6 χλμ μετά φτάνει στο Καλέντζι. Έχει ψύχρα, οι ψηλές κορφές είναι ακόμα καλυμμένες από την συννεφιά και η Γεωργία και εγώ απολαμβάνουμε μια χαλαρή βόλτα σε χωματόδρομο που ουσιαστικά τραβερσάρει στα 850μ. υψομ. τον Πρ. Ηλία. Περίπου μία ώρα μετά θα φτάσουμε σε μικρό οικισμό κτηνοτρόφων, ονόματι Γελαδινό, όπου και θα διανυκτερεύσουμε, αφού πρώτα απολαύσουμε τον απαραίτητο τραχανά με φόντο το ηλιοβασίλεμα πλάι στην χαμηλή μα απότομη κορυφογραμμή του Σκόλις!!

            Το πρωινό είναι απλά τέλειο, έχει βέβαια κρύο, μόλις 8 βαθμούς, αλλά ο ουρανός είναι πεντακάθαρος επιτέλους. Καφεδάκι και αναχώρηση στις 8.30 και 20 λεπτά αργότερα κινούμαστε στην `περιμετρική` οδό του Καλεντζίου και στη κεραία ακριβώς πάνω από το χωριό, προσπαθούμε να βρούμε το μονοπάτι για πάνω. Αποτυχημένη η πρώτη απόπειρα, και βγαίνουμε 50 μέτρα ψηλότερα από χωματόδρομο. Κόκκινο βελάκι προς τα πάνω μας βάζει σε πολύ καλό μονοπάτι, χωρίς όμως άλλα σημάδια με αποτέλεσμα να το χάσουμε στο σημείο που δεν ήταν πια ευκρινές. Με λίγο ψάξιμο, λίγη τύχη, και μερικά βρισίδια, θα ξαναβγούμε σε δρόμο, με σημάδια, σε υψόμετρο 1.200μ. Εδώ τα πράγματα κάπως ξεκαθαρίζουν. Αραιώνει το δάσος, η πορεία, λίγο δρόμο λίγο μονοπάτι, αφού μας περάσει από πηγή με παγωμένο νερό, μας οδηγεί σε ώμο στα 1.500μ. όπου και η αρχή της ράχης που μια ώρα μετά, κάτω από έντονη πλέον συννεφιά, θα μας βγάλει στην πρώτη κορυφή στα 1.926μ. 

Η διάθεση μας πέφτει γιατί ο καιρός κλείνει, όπως και η τρεις κορυφές του Πρ. Ηλία που είναι ο επόμενος στόχος μας. Σε πυκνή, μερικές φορές, ομίχλη θα καταφέρουμε να φτάσουμε στο διασελάκι των δύο πρώτων με το παλιό εικονοστάσι, και αμέσως ο καιρός θα ανοίξει, η ανάβαση στην κυρίως κορυφή (2.124μ) θα γίνει πιο εύκολη υπόθεση και η στενή κορυφογραμμή θα ανοιχτεί μπροστά μας, δίνοντας μας μια ξεχωριστή εικόνα, από αριστερά (Δυτ.) πυκνή ομίχλη αναδυόμενη από την κοιλάδα του Αλεποχωρίου και δεξιά (Ανατ.) όλο το εύρος των άγριων, άγνωστων και απότομων κορφών του Ερύμανθου, Μαχαιράς, Λεπίδα, Σκουτέλι, Καλλιφώνι, Τρεις Γυναίκες, όλες κάτω από 2.000μ. Η χαρά θα κρατήσει για λίγο, η ομίχλη πυκνώνει και πλέον ελπίζουμε σε θαύμα...ή έστω σε λίγο αέρα!! Δίχως GPS τα πράγματα γίνονται δυσκολότερα. 

Η κορυφογραμμή περπατιέται αλλά σε κάποιο σημείο πρέπει, σύμφωνα με τον χάρτη, να την αφήσουμε, πιάνοντας μονοπάτι από αριστερά. Νομίζουμε ότι κάποια στιγμή βρίσκουμε κάτι σαν γιδόστρατο, οδηγεί όμως σε πολύ εκτεθειμένο ζωνάρι, που με την βοήθεια της ομίχλης, φαίνεται αδιαπέραστο. Λίγο μετά τις τρεις, αποφασίζουμε να στήσουμε  το αντίσκηνο με την αναμονή του Αίολου να κάνει την δουλειά του. Μάταια όμως. Μετά από καφέ και λίγο ύπνο, η ομίχλη κάπως σπάει, αλλά είναι αργά για μετακίνηση. Βγαίνουμε για αναζήτηση της αυριανής μας πορείας, αρχικά στην κορυφογραμμή που με λίγο ψάξιμο θα διαπιστώσουμε ότι πρέπει να ακολουθήσουμε το αρχικό γιδόστρατο μόλις λίγα μέτρα πάνω από την σκηνή μας, να βγούμε ξανά στην κορυφογραμμή και στην συνέχεια να χάσουμε τα περίπου 100μ υψομετρικής σύμφωνα πάντα με τον χάρτη. Η ομίχλη που απομακρύνεται θα μας χαρίσει μερικές απίστευτες εικόνες με τις δύο κύριες κορυφές, Ωλενό και Μουγγίλα να αποκαλύπτονται αργά και σταθερά, χωρίς όμως να τις αποθανατίσουμε γιατί η μηχανή `ξεχάστηκε` στην σκηνή!!! Ώρα για το βραδινό μας και την απαραίτητη ξεκούραση με την θερμοκρασία να αγγίζει τους 0 C^o!!

            Η αλήθεια είναι ότι είχαμε ήδη προαποφασίσει ότι δεν είχαμε λόγο να φτάσουμε ως το διάσελο των δύο κορυφών, και λόγω χρόνου αλλά και επειδή η μεγάλη τραβέρσα της Μουγγίλα μας τρόμαζε ελαφρώς. Οπότε ακολουθήσαμε την πεπατημένη μέχρι το σημείο που ξανά βγαίνουμε στην ράχη, αλλά θέλοντας να κόψουμε δρόμο, φύγαμε ίσα κάτω σε πλαγιά και μετά σε απότομο ρεματάκι, βρίσκοντας όμως φανερό μονοπάτι που θα μας φέρει εύκολα ακριβώς πάνω στο κεντρικό μονοπάτι που κατεβαίνει από το διάσελο και καταλήγει στο Αλεποχώρι. Απαραίτητη στάση για νερό και παγωμένο τσάι και αρχίζουμε την κατάβαση. Το μονοπάτι το χάνουμε σε πολλές περιπτώσεις αλλά η πορεία μας είναι σαφής, από μακριά φαίνεται το ξεκάθαρο μονοπάτι που οδηγεί στην στάνη με την τεράστια βελανιδιά στο χείλος του γκρεμού, στα 1230μ. υψομ. στην περιοχή Ξαρχίτικα. Πολύ πιο εύκολα απ`ότι περιμέναμε θα φτάσουμε στην κοίτη του φαραγγιού και θα περάσουμε απέναντι στο καλό μονοπάτι για το χωριό. Μια σειρά από λανθασμένες επιλογές, θα μας ταλαιπωρήσουν κάμποσο αφού σε δύο περιπτώσεις θα επιλέξουμε το πάνω μονοπάτι χωρίς όμως ιδιαίτερα προβλήματα. Μια ενδιαφέρουσα κυκλική πορεία, πολύ μικρότερη απ`ότι είχαμε σχεδιάσει, λόγω κυρίως της ομίχλης, αλλά άκρως εντυπωσιακή γιατί μας έδειξε ότι ο Ερύμανθος είναι απλά ένα σοβαρό και άγριο βουνό. Επόμενος στόχος η βορινή του κυκλική διάσχιση από Λακκώματα και Τσαπουρνιά.

               

Ζήτω το Όχη

Στα γιδόστρατα της Όχης

Όταν πριν δυο μήνες πρωτοάνοιξα τον καινούριο μου χάρτη Καρυστία-Όχη, ένα πράγμα μου κίνησε την περιέργεια για την επικείμενη εξόρμηση μας στην Νότια Εύβοια : Η παρουσία ενός μονοπατιού που κινείται πάνω σε μια κορυφογραμμή που φεύγει από την κορφή του Προφήτη Ηλία, πηγαίνει παράλληλα με το φαράγγι του Δημοσάρη στην αρχή αλλά απομακρύνεται προς τα Βορειοανατολικά και `πέφτει` απότομα από τα 1000μ. στα 300μ. του οικισμού Σχίζαλη, πολύ κοντά στο Κάβο Ντόρο!!! Πολύ καλό, αλλά πώς παίρνεις το αμάξι από τους Καλλιανούς που θα έχεις λογικά ξεκινήσει;;;

Την λύση στον προβληματισμό, έδωσε μια περιγραφή του 2006 από τον Μίλτο Ζέρβα σε ένα `Ανεβαίνοντας` που βρήκα τυχαία. Ευδιάκριτο μονοπάτι προς το Μαυροβούνι και δυτικά ένα `βολικό` γιδόστρατο προς Καλλιανούς;;; Θα δούμε!!!

Μετά από μια δύσκολή εβδομάδα στην δουλειά, κατευθυνόμαστε με την Γεωργία προς το λιμανάκι της Αγ. Μαρίνας κοντά στον Σχοινιά για να πάρουμε το ferry boat για τα Νέα Στύρα Ευβοίας. Όλα πάνε κατ` ευχήν και κάπου μετά τις 9 το βράδυ της Παρασκευής 30/03 φτάνουμε στον οικισμό των Λενοσαίων μετά από αρκετά χλμ. χωματόδρομου. Το μικρό μπαλκονάκι της εκκλησίας φαντάζει ιδανικό μέρος για διανυκτέρευση...μέχρι να εμφανιστεί κάτοικος του χωριού με καραμπίνα ανά χείρας και φακό διαρρήκτη, ίσως μια εικόνα που φοβάμαι ότι σε λίγο καιρό θα μας είναι οικεία. Μας ζητά συγνώμη για την αναστάτωση και το αποδίδει στις πρόσφατες επιδρομές αθίγγανων στα λιγοστά σπίτια του χωριού!!

Μετά το πρωινό μας καφεδάκι και την συνομιλία με μια κάτοικο του χωριού, θα προσπαθήσουμε να επιλέξουμε το κατάλληλο σημείο για να αφήσουμε το αμάξι, που δεν ήταν άλλο από το Αγροτικό Ιατρείο των Καλλιανών. Και αφού δεν βρήκαμε (ευτυχώς) κάποιον τρόπο να ανέβουμε στο ύψωμα πάνω από το χωριό, ξεκινάμε την κατηφόρα των 200μ. προς την αρχή του φαραγγιού του Δημοσάρη περνώντας από τους μικροοικισμούς των Γρίσφηδων και των Μαστρογιανναίων, αν και ταλαιπωρηθήκαμε να βρούμε το σωστό καλντερίμι για κάτω. Μισή ώρα χαμένη αλλά η μέρα είναι μπροστά μας. Αρχίζουμε την ομαλή ανάβαση του φαραγγιού κινούμενοι στο πολύ καλό μονοπάτι πλάι στο φουσκωμένο ρέμα, αγνοούμε την ταμπέλα για το εκκλησάκι του Αγ. Δημητρίου, και μετά από δυόμιση ώρες περνάμε στην δεξιά μεριά του ρέματος από τσιμεντένια γέφυρα. 

Το μονοπάτι ανεβαίνει απότομα την πλαγιά αλλά μας δυσκολεύει στο διάβα του λόγω των δύο τεράστιων δέντρων που έχουν σπάσει και κλείσει τελείως τον δρόμο. Λίγο αργότερα θα συναντήσουμε καμιά εξηνταριά πεζοπόρους από τον ΕΟΣ Κυριακίου που κάνουν την αντίθετη πορεία και οι οποίοι θα μας εμψυχώσουν και συνάμα θα παρηγορήσουν την Γεωργία λέγοντας ατάκες όπως `κουράγιο κοπέλα μου!`, `που το τραβάς το κορίτσι!`, `ποιος θα σας πάρει απ` την κορυφή` κ.α.!! Λίγο ακόμα και κατά τις 14.30 κάνουμε μια μικρή στάση στην Κρύα Βρύση για ανεφοδιασμό. 

Η μέρα είναι μεγάλη και ο στόχος μας που είναι η κορφή είναι πλέον πολύ κοντά. Στα 950μ. υψ. είναι το διάσελο Πετροκάναλο και εκεί αρχίζει μια νέα ανηφόρα προς τον Πρ. Ηλία. Κάπου στα 1200μ. υψομ. περίπου, ακολουθώντας ως εκεί κόκκινα σημάδια και κούκους, υπάρχει πηγή αλλά και παρακλάδι του μονοπατιού που από εκεί έχει μόνο κούκους και βγάζει στο καταφύγιο στην νότια πλευρά του βουνού. Και τα δύο ΔΕΝ αναγράφονται στο χάρτη της Ανάβασης. Στην κορυφή της Όχης (1398μ) φτάνουμε λίγο πριν τις 5 όπου έχουμε άπειρο χρόνο για να πιούμε καφεδάκι, να αράξουμε, να μαγειρέψουμε αλλά δυστυχώς με την συνοδεία έντονου αέρα που θα μας στείλει γρήγορα μέσα στο αντίσκηνο.

Λίγο πριν τις δέκα το πρωί και μετά από ζεστό καφεδάκι θα αναχωρήσουμε από την κορφή με πρώτο στόχο το διάσελο με την δεύτερη κορφή της Όχης, τον Γιούδα (1385μ.). Εύκολη κατάβαση 100 μέτρων και σύμφωνα με την περιγραφή πρέπει να τραβερσάρουμε τον Γιούδα για να φτάσουμε στο βόρειο διάσελο της. Θα το πετύχουμε κρατώντας ένα μέσω υψόμετρο γύρω στα 1130μ. και με λίγη προσοχή στα τελευταία μέτρα για να βρούμε το καλύτερο πέρασμα δύο ρεματιών, φτάνουμε στο διάσελο με στάνη. Ανάβαση από την ράχη στην 1169μ. κατά κόσμον Μηλιά, κατάβαση σε ρεματάκι για νερό και διάσελο στα 1000μ. και με ανατολική κατεύθυνση μετά από πέρασμα τριών μικρών κορφών, πέφτουμε σε δρόμο που πάλι δεν έχει ο χάρτης, απ` όπου αρχίζει, λίγα μέτρα πιο αριστερά ακολουθώντας τον δρόμο, πολύ καλό μονοπάτι που τραβερσάρει την κορυφή Κερασιά (1226μ.) από αριστερά σε σταθερό ύψος 950μ. 
Μισή ώρα μετά και συνολικά γύρω στις 4+ ώρες, ξανά πιάνουμε δρόμο, τον περπατάμε δεξιά για 200μ. ως νέο διάσελο και περνάμε από δεξιά την κορφή Μύτικας που ακολουθεί (αν και η Γεωργία πρότεινε να την ανέβουμε και μάλλον θα είχε δίκιο). Στο τρίτο κατά σειρά διάσελο με δρόμο που συναντάμε, πρέπει να αφήσουμε την κορυφογραμμή για να ανέβουμε την ράχη αριστερά μας που οδηγεί στην κορυφή Μαυροβούνι 809μ. Κατηφορίζοντας λίγο τον δρόμο και περνώντας το πρώτο παρακλάδι του δεξιά θα φτάσουμε στην ράχη όπου από καλό μονοπάτι που αγνοεί ο χάρτης θα πιάσουμε σε 35 λεπτά το κολωνάκι. Τι μας μένει πια ;; Ένα `βολικό` γιδόστρατο προς τους Καλλιανούς, σύμφωνα με την περιγραφή, και το τέλος!!! Τα πράγματα ήταν λίγο πιο δύσκολα. 

Στα 700μ. αφήνουμε την ράχη που κινείται βόρεια και κινούμαστε δυτικά χωρίς μονοπάτι, ανάμεσα σε ασφάκες και κάτι άλλα αγκαθωτά που για 150μ. μας ταλαιπωρούν αφάνταστα μέχρι να πέσουμε σε καλό μονοπάτι που 45 λεπτά μετά και πολλούς συνδυασμούς γιδόστρατων αργότερα, ανάμεσα από φράχτες, κοτέτσια, στάνες, ταράτσες σπιτιών κ.α. τέτοια θα τερματίσουμε στην άσφαλτο από κατά τα άλλα πολύ καλό καλντερίμι (τυχαία), μόλις 300μ από το αμάξι. Ανακούφιση. 7.30 ώρες γεμάτες για την δεύτερη μέρα και άλλες 6.30 πιο χαλαρές την πρώτη, ήταν το αποτέλεσμα μιας καλής διάσχισης, η πρώτη της χρονιάς. Ελπίζουμε σε καλύτερα…

Μεσσηνιακή Μάνη ή ο κατήφορος προς Νότο συνεχίζεται...

Η ιστορία επαναλαμβάνεται... όπως και πέρσι, τα πολλά χιόνια του Φλεβάρη, μας απομακρύνουν από τις αγαπημένες περιοχές της κεντρικής Ελλάδος, σε νοτιότερα κλίματα, πιο ζεστά και σαφώς λιγότερα χιονισμένα.

Το project για διάσχιση του Ταυγέτου “κάηκε” σχετικά γρήγορα, μετά τις πληροφορίες για πολύ χιόνι στο καταφύγιο και γενικά σε πολύ χαμηλά υψόμετρα.

Αφού λοιπόν πέρσι ήμασταν στο Μαλέα, τι μας έμενε;; Η Μεσσηνιακή Μάνη.

Ο αδερφός Αποστόλης σχεδίασε το πρόγραμμα με δυο γεμάτες περπάτημα πορείες.

Φύγαμε Παρασκευή μετά τη δουλειά, με τα κορίτσια να έρχονται να μας πάρουν από τα διυλιστήρια. Η Καλαμάτα δεν είναι και τόσο μακριά από την Αθήνα και σχετικά σύντομα θα φτάσουμε στη πρωτεύουσα της Μεσσηνίας, αφού πρώτα θαυμάσαμε το παγωμένο Αρτεμίσιο με φόντο το χαρακτηριστικό βράχο της Νεστάνης, θυμίζοντας μας πόσα ωραία τοπία έχει η Ελλαδίτσα μας.

Βόλτα λοιπόν στη παλιά Καλαμάτα με ξεναγό την Μεσσήνια Γεωργία, τσιπουράκι σε ωραίο μαγαζάκι και εύρεση στέγης. Στόχος η κάτω Βέργα, σαν εκκίνηση της πορείας για το Καλάθιο ή απλά Καλάθι. Ανηφορίζουμε εντυπωσιασμένοι αλλά και προβληματισμένοι από τα κτιριακά εκτρώματα των επιφανών νεόπλουτων της Καλαμάτας. Το Jazz της Χριστίνας θα βγάλει όλες τις απότομες ανηφόρες και θα δοκιμάσουμε στα τυφλά να βρούμε το κατάλυμμα μας. Με τους φακούς θα βρούμε ενα φυσικό εξώστη με ξαπλώστρα (!) και καταπληκτική θέα στην Καλαμάτα. Είμαστε αρκετά κουρασμένοι για στήσιμο σκηνών οπότε κάριματ – υπνόσακος και να’σου το ξενοδοχείο των χιλίων αστέρων. Η αλήθεια είναι ότι η υγρασία της θάλασσας θα μουσκέψει τους υπνόσακους αλλά θα την βγάλουμε σχετικά άνετα (και στεγνά) μέχρι το πρωί της επόμενης. Καφεδάκι, στέγνωμα υπνόσακων και χάζεμα της θέας από ψηλά.

Το μονοπάτι βρίσκεται max 5 μέτρα από το σημείο που παρκάραμε το αυτοκίνητο. Ξερολιθιές, μέσα από μικρούς ελαιώνες, ανεπτυγμένους σε αναβαθμίδες με πορεία για την Άνω Βέργα. Εκεί και στο πρώτο σημείο ξεκούρασης θα συμβεί το παράδοξο. Ο άνθρωπος που βάσει της περιγραφής του στο περιοδικό Ανεβαίνοντας μας έφερε μέχρις εδώ – εμπνευστής για πολλές από τις εξορμήσεις μας, περνάει μπροστά μας και μας ρωτάει προς τα που πάει το μονοπάτι. Είναι ο Μίλτος Ζέρβας.

Βγαίνοντας από το χωριό (Άνω Βέργα), περνάμε από αλώνια, βλέποντας το κύριο όγκο του βουνού, αλλά και τον τεράστιο και συνάμα ήρεμο κόλπο της Καλαμάτας.  Πολύ ωραίο μονοπάτι – σκάλα μας φέρνει σε διάσελο, όπου το σκηνικό αλλάζει δραματικά. Πυκνό δάσος, εμφανής πτώση θερμοκρασίας και οι πρώτες χιονούρες. Ακολουθούμε τα βήματα του κου Ζέρβα και της παρέας του και σχετικά γρήγορα βγαίνουμε στον χωματόδρομο που καταλήγει στο ξωκκλήσι του Πρ. Ηλία (δευτερεύουσα κορυφή του βουνού).

Ο Ταύγετος (και ειδικότερα το Χαλασμένο) κλέβουν την παράσταση, η ομάδα έχει χωριστεί. Οι μεν χαζεύουν τη θάλασσα, οι δε το βουνό. Πόσο χιόνι έχει ο Ταύγετος...

Μετά τη σχετική ξεκούραση στην κορυφή, επιλέγουμε να κινηθούμε προς τη κύρια κορυφή. Φαίνεται κοντά αλλά οι διαδοδικές ράχες μας αποθαρύνουν. Επιλέγουμε να πάρουμε τον χωματόδρομο, αναζητώντας το άλλο μονοπάτι που θα μας φέρει στο διάσελο, αλλά το αρκετό χιόνι στην ΒΑ πλευρά του βουνού, δε μας βοηθάει. Οι στοιχειώδεις γνώσεις προσανατολισμού και αναγνώριση του αναγλύφου δε θα μας επιτρέψουν να χαθούμε και από την ρεματιά θα βγούμε στο μονοπάτι της ανάβασης και από τα ίδια πίσω στην Άνω και στην συνέχεια στη κάτω Βέργα. Γεμάτες 6 ώρες περπατήματος και μας μένει ελάχιστος χρόνος για το απογευματινό καφεδάκι στο σημείο της χθεσινής κατασκήνωσης.

Επόμενος στόχος η Καρδαμύλη, και αναζήτηση του νέου καταλύμματος.  Το εκκλησάκι στη γέφυρα της Κοσκάρακας που μας πρότεινε συνάδελφος Μεσσήνιος, καλή λύση, αλλά κάποιος έχει ξεχάσει ανοικτές τις πόρτες του φαραγγιού, ψηλά από τον Ταύγετο. Πλησιάζουμε προς την Καρδαμύλη και δε βρίσκεται κατάλληλος χώρος. Τελικώς, θα επιλεχθεί ο Πρ. Ηλίας, (χωρίς στέγαστρο), και θα βολευτούμε όλοι (πλην Γεωργίας) στην σκηνή του Αποστόλη, αφού πρώτα μαγειρέψουμε τα ζυμαρικά μας.

Την επομένη, κατηφορίζουμε προς την Καρδαμύλη, και καθυστερούμε χαρακτηριστικά να ξεκινήσουμε, ψάχνοντας για πηγή με νερό (που;; ατην Μάνη!), εφημερίδα, μήπως και στεγνώσουν λίγο τα παπούτσια μου, που πήραν νερό από το Καλάθι. Με τα πολλά, ξεκινάμε λίγο προν τις 11, αναζητώντας το μονοπάτι για Αγ. Σοφία. Δεν έχουμε κάνει ούτε 500 μέτρα και ψάχνουμε για τα επόμενα σημάδια. Είμαστε στην παλαιά Καρδαμύλη και το θέαμα είναι εκπληκτικό. Το εντυπωσιακό καμπαναριό του Αγ. Σπυρίδωνα δεσπόζει στο χώρο.

Συνεχίζουμε σε εντυπωσιακό πλακόστρωτο μονοπάτι που κινείται δίπλα στο φαράγγι του Βυρού. Σύντομα εμφανίζεται και η μονή του Λυκακίου. Είμαστε ήδη σε χωματόδρομο που κατηφορίζει προς τη κοίτη του φαραγγιού. Νέες επιλογές. Μονοπάτι πάει προς τη μονή Σωτήρος αλλά εμείς επιλέγουμε το μονοπάτι προς Καλύβες και στη συνέχεια προς το Πεδινό με τα εντυπωσιακά παλιά κτίρια. Εν μέσω πυροβολισμών από ανήσυχους κηνυγούς,  βρισκόμαστε στα Τσέρια, και ήδη ονειρεύομαι τη στάση για μπύρα με λίγο σύγκλινο. (Πολλά θέλω;;)

Οι ντόπιοι θα μας ενημερώσουν πως πλέον από τα πέντε καφενεία λειτουργεί μόνο ένα και αυτό όχι όλες τις ώρες, οπότε κάνουμε υπομονή για μια στάση στο Εξωχώρι. Κατευθυνόμαστε προς το βαρυσυνεφιαμένο φαράγγι του Βυρού με τις απότομες πλαγιές του Άγιου Θόδωρου και την απίστευτη σκάλα – μονοπάτι που μας κατεβάζει 250 μέτρα χαμηλότερα, για να περάσουμε απέναντι και να ανηφορίσουμε προς το πρώτο συνοικισμό του Εξωχωρίου. Το πρώτο καφέ θα μας φανεί υπερπαραγωγή και οι πρώτες σταγόνες θα επισπεύσουν την εύρεση προσωρινής στάσης. Η βοήθεια αλλοπρόσαλλου (!) ντόπιου δε θα βοηθήσει σημαντικά αφού η μεσημεριανή σιέστα κρατάει κλειστά όλα τα διαθέσιμα καφενεία – ταβέρνες. Επιλέγουμε νέο μονοπάτι, το οποίο αργήσαμε να βρούμε την αρχή του (και αφού ο ντόπιος θεωρούσε βέβαιο ότι δε θα βρούμε) και οδηγούμαστε στους Αγ. Πάντες αφού πρώτα περνάμε από ένα ακόμη ξωκκλήσι, χαζεύοντας τη φοβερή εναλλαγή χρωμάτων (βαρυσυννεφισμένος ουρανός προς Ταύγετο, και ηλιόλουστο σκηνικό προς τη θάλασσα), βγαίνουμε στο μονοπάτι που πήραμε το πρωί και χαζεύοντας για δεύτερη φορά την Παλαιά Καρδαμύλη, ολοκληρώνουμε τη διαδρομή μας.

Μικρή βόλτα στο χωριό, στάση για καφέ και οι ουρανοί ανοίγουν. Πολλή βροχή αλλά είμαστε στεγνοί (ακόμη!). Παρόλο ότι ο σχεδιασμός της εκδρομής προέβλεπε μαγείρεμα, λίγο η βροχή, λίγο η παρέα, θα επιλέξουμε τελικά, μαγαζί το οποίο περισσότερο έμοιαζε με χαρτοπαικτική λέσχη, με ιδιοκτήτη με τυπική φάτσα Καλαματιανού. Οι δυο γιγάντιαιες οθόνες τηλεόρασης μας αποσυντόνισαν, αλλά τεικά τα σουβλάκια που δοκιμάσαμε μαζί με το κρασί, ήταν πολύ καλύτερα από το αναμενόμενο.

Επιστροφή στον Πρ. Ηλία και ενώ η βροχή έχει σταματήσει. Αποφασίζουμε να στήσουμε και τις δυο σκηνές. Την μια στο χώμα και την άλλη στο προαύλιο. Η βροχή θα ξεκινήσει και θα κορυφωθεί γύρω στις 3. Κάπου εκεί τα στεγανά της Marmot του Αποστόλη θα σπάσουν και θα δημιουργήσουν συνθήκες μικρο πλημμύρας. Το Jazz της Χριστίνας να είναι καλά που πέφτουν πλήρως τα καθίσματα και χάρισαν λίγες ώρες στεγνού ύπνου στα παιδιά. Εννοείται ότι δεν έβρεξε άλλο το βράδυ. Πρωινός καφές με την παρέα σκύλου που ήρθε στην παρέα μας , αλλά ο ουρανός είναι φορτωμένος. Με τις πρώτες σταγόνες διαλύουμε την κατασκήνωση και χωρίς πολλά – πολλά επιστρέφουμε προς την Αθήνα. Η σκάλα του Μπίλιωβου θα πρέπει να περιμένει. Μικρή στάση στην Τρίπολη και θα προλάβουμε να περάσουμε στο τσακ από το Αρτεμίσιο, πριν αναλάβουν τα εκχιονιστικά.

Δεν ήταν και άσχημα! Ε, παιδιά;;;

Δεχόμαστε και χορηγίες από την Honda! (Σας είπα πόσο οικονομικό είναι;;)