Οίτη - Πετρωτός (ή ο νόμος του 1%)

Το μήνυμα του Αποστόλη ήταν ξεκάθαρο. Κατά 99% θα πάμε Β. Ταύγετο. Εμείς πάλι λέγαμε να επισκεφτούμε το έτερο γίδι στην Εύβοια.

3ήμερο καθαράς Δευτέρας με πολύ κακή πρόβλεψη καιρού. Πολλά τηλέφωνα – συνεννοήσεις – και τελικά το 1% έδωσε και πάλι τη λύση. Λιανοκλάδι δαγκωτό!!

Την Κυριακή, το πρωινό άνοιγμα του καιρού ήταν τόσο προκλητικό, που μας εξανάγκασε σε  άτακτη ανεύρεση μικρού πεζοπορικού προορισμού, ενισχύοντας και το άλλοθι για την κρεατοφαγία που θα ακολουθούσε.

Στόχος: Πετρωτός (Οίτη)

Αναλυτική περιγραφή της διαδρομής (σε υπερβολικό βαθμό)

http://www.pezoporia.gr/pez/routes_route.asp?rid=11&content=1&regID=27

Πολύ ωραία, σύντομη και αισθητική διαδρομή.

Και ένα γράφημα της διαδρομής

Φαίνεται ξεκάθαρα και η παλαιότερη επίσκεψη στο κάστρο της Υπάτης

E-Patty

Στο λυκόφως του 13 η παρέα κατάφερε να συγκεντρωθεί, ζευγαρωμένη (5/5 παρακαλώ) για το κλασσικό πια τσιμπούσι στο Λιανοκλάδι. (για τους λάτρεις της ετυμολογίας η λέξη τσιμπούσι είναι περσική με πολλές πιθανότητες να είναι παραφθορά του αρχαιοελληνικού συμποσίου!)

Guest star ζευγάρι αναμφισβήτητα οι  Αθηνά – Αλέξανδρος προσφάτως επαναπατριζόμενοι από το εξωτικό-εξοχικό(?) Κατάρ, συνοδεία του νέου μέλους της οικογένειας (στη κοιλιά της μητέρας του)

Δοκιμάσαμε υπέροχα φαγητά από την Αθηνά και την Ελισάβετ.

Ακόμα πιο υπέροχα γλυκά από την Αθηνά και την Σοφία.

(Μήπως πρέπει κορίτσια να φτιάξουμε και ένα site με συνταγές;;;;)

Πραγματοποιήθηκε συμβολική πορεία στο κάστρο της Υπάτης. Άσχετο αν ο αρχικός αλλού γι’ αλλού προγραμματισμός προέβλεπε το εκκλησάκι της Αρσαλής. (βλ. ντοκουμέντο)

Ναι Αθηνά, η διαδρομή είναι νορμάλ για μια έγκυο 5 μηνών (εντάξει, έχει και λίγη ανηφόρα στην αρχή). Η Κατερίνα δεν γκρίνιαξε τόσο στο γειτονικό Καλλίδρομο...

Στο περιθώριο ή για να είμαστε πιο ακριβείς στα διαλλείματα μεταξύ φαγητού – γλυκού – καφέ – φαγητού – γλυκού – τσαγιού) πραγματοποιήθηκε διάλεξη μελισσοκομίας από τον υποψήφιο διδάκτορα – γίδι Γκώστα με όλες τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες περί της σεξουαλικής ζωής των μελισσών (και όχι μόνο), η οποία διάλεξη συνεπήρε το κοινό προκαλώντας σωρεία ερωτήσεων και ακολούθησε ιστορική αναδρομή για τους Πόντιους της διασποράς με βασική ομιλήτρια τη Σοφία.

Άντε και του χρόνου…

Υ.Γ.1 Στα αξιοσημείωτα της μάζωξης η αγάπη του Γιώργου για τα άρματα μάχης!!!

και  ένα γκάλοπ

Τελικά τα 30 καλαμάκια - σουβλάκια που καταναλώθηκαν ως φρούτο ήταν:

α) λίγα

δ) αρκετά

γ) θα μπορούσαμε να έχουμε παραγγείλει περισσότερα

δ) όσα και να παραγγέλναμε τα μισά θα τα έτρωγε ο Αποστόλης

Διάσχιση Παναιτωλικού

Η διαδρομή που έσωσε τα προσχήματα (αλλά όχι και την πραγματικότητα) για την ορειβατική σεζόν Χειμώνας - Άνοιξη 2013.

Λαμπίρι - Αγ. Παρασκευή μέσω Κατελάνου και όποιων άλλων κορυφών είχε στο μυαλό του ο Γ. Σιδηράς στα πλαίσια αναβάσεων του ΠΟΑ (Απρίλης 2013)

 και όλο το album 
https://photos.google.com/album/AF1QipMTsdVp9OyKI-rYKTlagdkvP8I2zStI410tbn9r

Όρος Ποικίλο

Τι και αν υπολείπεται έναντι των μεγαλύτερων Αττικών βουνών,  Πάρνηθας, Υμηττού, Πεντέλης, τι και αν τη δόξα της θέασης της Ναυμαχίας της Σαλαμίνας την κέρδισε το γειτονικό Αιγάλεω, το Ποικίλο αποτελεί το όριο του Λεκανοπεδίου της Αθήνας, και τη σύνδεση  της πόλης των Αθηνών με το Θριάσιο Πεδίο.

Θα μπορούσαμε να το χωρίσουμε στο Βορειοδυτικό κομμάτι (με κορυφή το Κασκαντάμι 418μ) και το Βόρειο ανατολικό (με κορυφή την Ζαχαρίτσα 453μ), που ενώνονται – χωρίζονται με το διάσελο πάνω από τα γήπεδα Γρηγορίου. Οι δήμοι που το περιβάλλουν, από τα νότια, το Χαϊδάρι, Περιστέρι, Πετρούπολη, Ίλιον, Καματερό και από τα βόρεια, Ζοφριά, Νεόκτιστα Ασπροπύργου.

Βουνό με αρχαιολογικό ενδιαφέρον (Ιερά οδός, Ναός Αφαίας Αφροδίτης), σημαντικούς αλλά παραμελημένους βιότοπους (λίμνη Κουμουνδούρου ή Ρειτών), με πλούσια χλωρίδα και πανίδα (200 είδη φυτών, 60 είδη εντόμων, και 80 είδη πουλιών) εκτείνεται από την σημερινή Εθνική Οδό, μέχρι το Καματερό και την Αττική Οδό.

Από γεωλογική άποψη, μιλάμε για ένα πετρώδες ασβεστολιθικό βουνό χαμηλού υψομέτρου, που καλύπτεται  κυρίως από αραιά δάση  πεύκης, αγριελιές, κυπαρίσσια, και πουρνάρια. Οι κλίσεις του είναι γενικά ομαλές πλην των βραχωδών εξάρσεων και άλλων γεωλογικών σχηματισμών.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα το φαράγγι στη θέση Ζαστάνι ή Πεδίο Ιερά Οδός ή Λατσουδόρεμα, όπου υπάρχει αναρριχητικό πεδίο με πάνω από 40 διαδρομές.

 Τα πετρώματά του είναι ιζηματογενή και αποτελούνται από ασβεστόλιθους, αργιλικό σχιστόλιθο και ψαμμίτες. Ο γεωλογικός του σχηματισμός ανάγεται στην ανώτερη παλαιοζωική περίοδο. Στην επιφάνειά του παρατηρούνται εκτεταμένα επιμήκη ρήγματα καρστικού χαρακτήρα.

Μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα ήταν ένα δασωμένο βουνό που στα χαμηλά σημεία του ήταν γεμάτο αμπέλια, ελιές, και άλλα δένδρα. Αναφέρεται πως ο Περικλής και ο Κίμων είχαν εκεί τα αμπέλια τους. Κάηκε το 1920 και η ανάγκη για επιβίωση και καύσιμη ύλη των προσφύγων και αργότερα κατά τη διάρκεια της κατοχής  κατέστρεψε τα μεγαλύτερο μέρος  του βουνού.  

Η συνέχεια βέβαια, μεταπολεμικά του επιφύλασσε τα χειρότερα. Βλέπετε αστική ανάπτυξη. Κατασκευή του Διυλιστηρίου Ασπροπύργου, παράνομοι και μη χώροι απόθεσης απορριμμάτων, κατασκευή λατομείων, εγκατάσταση διάσπαρτων κεραιών κινητής τηλεφωνίας, ευάλωτο σε λαθροθήρες, βοσκούς.

Οι αλόγιστοι χωματόδρομοι που ανοίχτηκαν στο βουνό (περισσότερο για τις παλιότερες χρήσεις των λατομείων, αλλά και των ζωνών πυρασφάλειας), έχουν δημιουργήσει ένα πολύ καλό δίκτυο για ποδήλατο βουνού, ακόμα και για ορεινό τρέξιμο. Θα ακολουθήσει ξεχωριστό post με αναλυτικές περιγραφές διαδρομών.

Στο βουνό υπάρχουν και μονοπάτια που διατηρήθηκαν με τη πάροδο του χρόνου, και εξυπηρετούσαν τη σύνδεση των οικισμών,  των διάφορων καλλιεργειών, και χρησιμοποιούνται σήμερα επί το πλείστον από τους πιο θαρραλέους ποδηλάτες που κάνουν downhill και πιο σπάνια από αθλητές ορεινού δρόμου και πεζοπόρους.

Παρά τις κακοποιήσεις, το Αιγάλεω και το Ποικίλο διατηρούν ένα δυναμικό και εξελισσόμενο οικοσύστημα, με χαρακτηριστικά τη βιοποικιλότητα, την εσωτερική αλληλεπίδραση και ισορροπία των ειδών. Ο μεγάλος αριθμός σπάνιων, ενδημικών ή/και προστατευόμενων ειδών χλωρίδας και πανίδας, καθώς και οι προστατευτέοι τύποι οικοτόπων της περιοχής, αφού ληφθούν υπόψη και τα αρχαιολογικά – ιστορικά – πολιτισμικά στοιχεία της περιοχής, καθώς και η θέση του οικοσυστήματος μεταξύ δύο επιβαρυμένων περιβαλλοντικά περιοχών (λεκανοπεδίου Αθήνας και Θριάσιο Πεδίο), καθιστούν αναγκαία την άμεση λήψη ουσιαστικών μέτρων περιβαλλοντικής προστασίας της περιοχής.


Περισσότερες φωτογραφίες από ποδηλατικές βόλτες στο Ποικίλο:
-https://photos.google.com/album/AF1QipOU9iF03ZrphrfdzZOrNOzuoC6fQLGw_d1JcvYj

Πληροφορίες αντλήθηκαν από τις ακόλουθες πηγές:
- http://xpolis.blogspot.gr ('Ολη η πρόταση για την προστασία του Ποικίλου εδώ)
- Wikipedia


Με το ποδήλατο βουνού στο Ποικίλο

Κάθε βόλτα στο Ποικίλο είναι ξεχωριστή. Είτε πας για μισή ώρα ή χάνεσαι στους χωματόδρομους του για πολλές ώρες, το συναίσθημα είναι μοναδικό και τόσο χαλαρωτικό. Και χαίρεσαι που βλέπεις και άλλους ανθρώπους και λες μια καλημέρα, ένα γεια χαρά. Από τους ηλικιωμένους που θέλουν να ξεφύγουν από το στενάχωρο δωμάτιο και την τηλεόραση, από τo νεαρό ζευγάρι που περπατά με το παιδί τους, από αυτούς που θα βγάλουν το σκύλο τους βόλτα, τον συνποδηλάτη που θα διασταυρωθείς, τον δρομέα. Χαζεύοντας το ηλιοβασίλεμα στον κόλπο της Ελευσίνας, ή ρίχνοντας το βλέμμα σου στον Σαρωνικό, ακόμα και στο Λεκανοπέδιο με τη τόση πυκνοκατοικημένη δόμηση.

Πως πας όμως εκεί;

Σημεία Εισόδου στο Ποικίλο: Η μεγάλη αλάνα στο τέλος των δρόμων Αγησιλάου και Σουλίου (Κηπούπολη – Αγ. Τριάδα), το τέρμα της  Αγ. Τριάδος στα γήπεδα του Γρηγορίου (Πετρούπολη), το τέρμα της Ελαιών δίπλα στο Apolis (Πετρούπολη), το Terra Petra (Πετρούπολη), το γήπεδο του Καματερού, το πάρκο Δαφνίου.

Σε γενικές γραμμές σκληρό έδαφος με αρκετά νεροφαγώματα, που επηρεάζεται από τις βροχές με αποτέλεσμα κάποια σημεία να μαζεύουν νερά και να δημιουργούν εποχικές λίμνες (!).

Θα σας παρουσιάσω μια διαδρομή που συνήθως κάνω στο Ποικίλο και επιδέχεται πολλές εναλλακτικές πορείες. Σημείο εισόδου η μεγάλη αλάνα πάνω από την Σουλίου και την Αγησιλάου. Έχω το πλεονέκτημα να ξεκινώ από το σπίτι μου και από την απότομη ανηφόρα δίπλα στο Θέατρο Φοίνικα να είμαι στο βουνό. Από την πρώτη μπάρα ανεβαίνουμε χωρίς μεγάλες κλίσεις, αγνοούμε την πρώτη διασταύρωση δεξιά ( η οποία οδηγεί σε αδιέξοδο σε περίπου 1,2km).

Χάρτης Νο.1

Στο ύψος της πρώτης κεραίας, αγνοούμε το δρόμο μπροστά μας που κατευθύνεται  προς το Στρατόπεδο και έχει θέα προς το Αττικό Νοσοκομείο, στρίβουμε δεξιά. παίρνουμε την απότομη ανηφόρα με το γαρμπίλι, υπάρχει αρκετή κλίση (για περίπου 20 μέτρα) που θα προβληματίσει τους αρχάριους και είμαστε σε νέα διασταύρωση με τρεις επιλογές. Τέρμα αριστερά, κατηφορίζει προς το στρατόπεδο (δεν έχω κινηθεί προς τα κει) ευθεία και πάνω , ανηφορίζεις για τις ψηλές κεραίες (Κορυφή Κασκαντάμι) ενώ ελαφρώς δεξιά κατευθύνεσαι προς την Πετρούπολη.  

Χάρτης Νο.2

Τραβερσάρουμε με μικρές κλίσεις έχοντας θέα στη Ζαχαρίτσα, και με βόρειο προσανατολισμό πλέον στο Άρμα της Πάρνηθας. Νέα ανηφορική διασταύρωση αριστερά μας, που την αγνοούμε. Μπαίνουμε για 15 μέτρα σε μονοπάτι για να αποφύγουμε τη λίμνη που συνήθως έχει νερό μέχρι τον Ιούνιο, αρχίζουμε να κατηφορίζουμε αγνοώντας δεξιά μας το χωματόδρομο που οδηγεί στα Γήπεδα Γρηγορίου. Βγαίνουμε στον «κεντρικό» δρόμο που οδηγεί δεξιά στην Πετρούπολη (πλευρά της Ζαχαρίτσας) και συνεχίζουμε αριστερά με στόχο το πλάτωμα με την ανεμπόδιστη θέα στον κόλπο της Ελευσίνας.

Χάρτης που αποτυπώνει όλους τους χωματόδρομους - μονοπάτια στο Ποικίλο

Σε αυτό το σημείο αν θέλουμε να μεγαλώσουμε τη διαδρομή μας, μπορούμε να ανηφορίσουμε (με μπλε χρώμα) προς τις ψηλές κεραίες του Χαϊδαρίου (κορυφή Κασκαντάμι) και στη συνέχεια να κατηφορίσουμε όλο το βουνό (βλ. 2^ο χάρτη) βγαίνοντας στο ύψος της γέφυρας του ΤΡΑΙΝΟΣΕ (με δυνατότητα επιστροφής από Πάρκο Δαφνίου, Λεωφόρο Καβάλας, Γεωργίου Παπανδρέου, με στόχο το Αττικό Νοσοκομείο και την Τεμπών) ή επιστροφή κυκλώνοντας το βουνό (διαδρομή με κίτρινο χρώμα) είτε επιστροφή μέσω Γηπέδου Γρηγορίου (κόκκινο χρώμα)   

Εκτός της ανεξέλεγκτης πρόσβασης μηχανοκίνητων δίτροχων και τετράτροχων, θα πρέπει ακόμα και οι ποδηλάτες να δείχνουν προσοχή στη χλωρίδα του βουνού. Με την βοήθεια του κου Τάσου Λύτρα και του περιβαλλοντικού συλλόγου ΟΙΚΟΠΟΛΙΣ, αποτυπώσαμε στο χάρτη Νο1 αυτές τις ευπαθείς περιοχές και επιστήουμε την προσοχή για την μοναχική διέλευση ποδηλατών σε συγκεκριμένες περιοχές (Χάρτης Νο2).

Παρνασσός - Βλαχόλακκα (feat. Kalania's Piranha party)

Η πορεία ξεκινά από την χαρακτηριστική στροφή πάνω από την Αράχωβα πριν κατηφορίσουμε για το Λιβάδι . (Θέση Σταυρός) και τον σχετικό χωματόδρομο. Εναλλακτικά, μπορούμε να πιάσουμε το μονοπάτι πίσω από τη χαρακτηριστική γέφυρα, λίγο πριν τη στροφή στο Σταυρό.  Η παρέα έχει καιρό να βρεθεί και να τα πει, έτσι θα αγνοήσουμε επιδεικτικά τα ταμπελάκια με το κίτρινο σημάδι που μας υποδεικνύουν να κατηφορίσουμε. Θα συνεχίσουμε στον χωματόδρομο, 2-3 στροφές ακόμη και θα πέσουμε σε ένα από τα πολλά γιδόστρατα με κατεύθυνση το Λιποκεσόρεμα με την τεράστια κοίτη του. Τραβερσάρουμε από τα βόρεια την κορυφή – πλατό Αλαταριές, πιάνουμε νέο χωματόδρομο και κάνουμε μια μικρή στάση μπροστά σε μια μικρή στάνη. 

Κόβουμε μια μεγάλη στροφή του χωματόδρομου ακολουθώντας τα κίτρινα σημάδια, συνεχίζουμε σε αυτόν μέχρι το Σκληδόρεμα. Ανηφορίζουμε στο πυκνό δάσος για να καταλήξουμε σε ένα οροπέδιο μεταξύ Κάτω Ψηλού και Πρόντολης, με θέα τον Γεροντόβραχο. Δεν έχουμε αποφασίσει ακόμη τη τελική διαδρομή μας. Δέφνερ ή μια βόλτα προς τη Βλαχόλακκα; Το πιο άγριο ανάγλυφο νοτιοανατολικά μας κερδίζει. Συνεχίζουμε τον κακό χωματόδρομο μέχρι την επόμενη στάνη. Από κει, η σήμανση πιο αραιή αλλά συνεπής. Εμείς θα κάνουμε ότι μπορούμε για να λοξοδρομήσουμε αλλά θα παραμείνουμε στο σωστό δρόμο παίρνοντας τη μια πλευρά (δεξιά) του ρέματος. Είμαστε ίσως στο πιο ωραίο κομμάτι της διαδρομής. Το ρέμα γίνεται φαράγγι, το τοπίο γίνεται πιο άγριο και βρισκόμαστε σε μια διασταύρωση μονοπατιών. Ευθεία φεύγει μονοπάτι για Γεροντόβραχο – Τουμπόραχη – Τσαρκόραχη και δεξιά πάνω για Βλαχόλακκα. Το ρέμα κρατάει νερό το οποίο όμως χάνεται  λίγο πάνω από τη διασταύρωση των μονοπατιών.

Εντυπωσιακό μονοπάτι μας ανεβάζει στα 1800 και στην επόμενη στάνη. Ξεκούραση και λίγο φαγητό. Για την επόμενη ώρα, περνάμε μέσα από δολίνες και διαδρόμους ανάμεσα σε περίεργους βράχινους σχηματισμούς, καταλήγοντας στη Βλαχόλακκα, με τις βραχοσκεπές και το τρωγλοδυτικό σκηνικό (κλεμμένη έκφραση από το χάρτη της Ανάβασης, που μου άρεσε). Η ομίχλη έχει κάνει την εμφάνιση της και χρειάζεται λίγο προσοχή για να πάρουμε το μονοπάτι πίσω για Λιβάδι και όχι προς τη Μάννα!

Τώρα τραβερσάρουμε τον Πετρίτη αρκετά ψηλά (1840-1850) και χωρίς δεύτερη σκέψη κάνουμε και την ομώνυμη κορυφή αφήνοντας τα σακίδια στο μονοπάτι. Η ομίχλη δε θα μας επιτρέψει να χαζέψουμε την Αράχωβα, τον ελαιώνα του Χρισσού και τον κόλπο της Ιτέας, αλλά το σημείο είναι επιβλητικό. Συνεχίζουμε την πορεία μας κατηφορίζοντας προς το χωματόδρομο που οδηγεί στο Λιβάδι. Κόβουμε τον χωματόδρομο 2 φορές και με το τελευταίο φως της ημέρας επιστρέφουμε στα αυτοκίνητα μας.

Μια χαλαρή πορεία, με μικρές υψομετρικές σε ένα σχετικά όχι πολύ περπατημένο κομμάτι του Παρνασσού, γύρω στις 7 ώρες.

Σας πήρα από τα μούτρα ε;;; Και πάλι καλά που οι μισοί από την παρέα καταφέραμε και περπατήσαμε τόσο…Κατά τα λοιπά, η παρέα της οικοδέσποινας Μαρθρας, προτίμησε την χαλάρωση – γλυκό ύπνο στο σπίτι στα Καλάνια, και με την επιστροφή μας, ετοιμάσαμε το πλούσιο δείπνο με αποκορύφωμα της βραδιάς το θηριώδες ταψί της σοκολατόπιτας που μας έφερε η Σοφία.

Για την απομάκρυνση τυχόν τύψεων για υπερβολική κατανάλωση θερμίδων (!), την επομένη, περπατήσαμε από το Κρόκι, μέχρι τους Δελφούς, στο πανέμορφο αρχαίο μονοπάτι και κομμάτι του Ε4. και στην επιστροφή μας (και πριν πλύνουμε και τα πιάτα), επιδοθήκαμε σε άνευ προηγουμένου φαγοποτιού στα όρθια, με μοναδικό σκοπό την εκμηδένιση σκουπιδιών που θα μας επιβάρυναν στην επιστροφή. (Κυριολεκτικά, δεν έμεινε τίποτα).

Πέρα από την πλάκα, η καθολική συμμετοχή της παρέας στο πλύσιμο, με έκανε να θυμηθώ στιγμές από τη σχολή του Βαγγέλη. Κάτι μας έμεινε Δάσκαλε…  

Rose Mountain

Η στάση στο Λιανοκλάδι ήταν προμελετημένη. Μιλάμε για οργανωμένο έγκλημα που είχε σχεδιάσει ο πατέρας του Αποστόλη και θύματα του οι επιβαίνοντες του ακούραστου Ignis.«Μια μικρή στάση να πω ένα γεια στον πάτερα μου» ήταν τα λόγια του Αποστόλη. Το επόμενο που θυμάμαι είναι όλων των λογιών τα κρεατικά πάνω στο τραπέζι και εμένα να μην ξέρω από πού να ξεκινήσω. 

Χορτασμένοι πήραμε το δρόμο για Καρπενήσι και από κει για Προυσό, σε μια απίστευτης ομορφιάς διαδρομή που δεν θα απολαύσουμε αφού ο ήλιος δεν δέχτηκε να κάνει μια υποχώρηση για να καθυστερήσει τη δύση του. Το ραντεβού με τα παιδιά δόθηκε στον Τόρνο Ευρυτανίας και ήταν τέτοια η ακρίβεια της συνάντησης μας με τα άλλα δυο αυτοκίνητα, που η Χριστίνα δε πρόλαβε καν να κατεβάσει το παντελόνι της για να κατουρήσει στην άκρη του δρόμου αφού την εντόπισαν τα μεγάλα φώτα της Μάρθρας. Εννοείται ότι για το υπόλοιπο βράδυ δεν πέρασε ούτε ένα αυτοκίνητο.

Η κεντρική πλατεία του χωριού είχε υποστεί γενική ανακαίνιση (πλακόστρωση) σε σχέση με αυτό που ξέραμε και διευκόλυνε την απόφαση μας ως σημείο κατασκήνωσης μας. Κάριματ με συνοπτικές διαδικασίες και γλυκός ύπνος μέχρι το πρωί της επομένης. Πρωινό στην πλατεία, με θέα την Χελιδόνα και την κόψη των Αηλιάδων.

Εκκίνηση από την πλατεία του χωριού, (Αγ. Τριάδα) διασχίζουμε μέρος του χωριού, περνώντας από γεφυράκια και πολλά νερά, βγαίνουμε στην άσφαλτο που διασχίζουμε κάθετα ακολουθώντας την υποδειγματική (έως εκνευριστική) σήμανση. Στο συγκεκριμένο σημείο υπάρχει ενημερωτική πινακίδα και αναλυτικό φυλλάδιο της περιοχής (τύφλα να έχει η Ελβετία τέτοια οργάνωση). Συνεχίζουμε δίπλα στο ποταμάκι, το μονοπάτι είναι έντονα ανηφορικό, μέσα από ελατόδασος που μας βγάζει σε χωματόδρομο. Δεξιά μπορούμε να περάσουμε από το ξωκλήσι του Πρ. Ηλία, εμείς θα συνεχίσουμε αριστερά προς τη Μεγάλη Βρύση, περνώντας πρώτα από το εκκλησάκι των Αγίων Αποστόλων. 

Πρώτη στάση στη Μεγάλη βρύση, ιδανικό μέρος για κατασκήνωση. Συνεχίζουμε ανηφορικά, χαζεύοντας απέναντι τη Χελιδώνα και τη Καλλιακούδα, βρίσκουμε χωματόδρομο κακής βατότητας που τερματίζει σε αυτοσχέδιες στάνες, περνάμε από χαρακτηριστικό ξέφωτο (Κορομηλιά) και τραβερσάρουμε το Ξεροβούνι. Άλλη μια στάση στον χαρακτηριστικό ώμο με το εικονοστάσι με θέα τον Τόρνο και τη γύρω περιοχή, και άλλη μισή ώρα για να βγούμε στον αυχένα που ήδη ενώνονται οι διαδρομές Β και Ε. Είμαστε στο αλπικό κομμάτι του βουνού πια, διασχίζουμε κάποιες λάκκες, ανηφορίζουμε ΝΑ, και στη συνέχεια τραβερσάρουμε σάρα ΒΑ για να βγούμε στην κορυφογραμμή, που είναι αρκετά μεγάλη. 

Συνολικά, χρειαστήκαμε κάτι παραπάνω από 4 ώρες για την κορυφή (μαζί με τις στάσεις). Πολύ ωραία θέα προς όλο το συγκρότημα του Παναιτωλικού, τα υπόλοιπα Κράββαρα, τα Βαρδούσια, και τα πιο κοντινά Χελιδώνα και Καλλιακούδα. Αποφασίζουμε να μην επιστρέψουμε από τα ίδια, αλλά μέσω της Χαλικόβρυσης, που είναι επιμελώς κρυμμένη, κατεβαίνοντας σχετικά απότομα τα πρώτα 150 μέτρα υψομετρικής από την κορυφή. Οι μυτερές κορυφές του Παναιτωλικού κλέβουν την παράσταση (Κούτουπας, Νεραιδοβούνι), και η ομάδα τελικά θα επιλέξει να γυρίσει από τα ίδια και να μην περάσει από τον Πρ. Ηλία.

Συνολικά, υπολογίστε περίπου 7,5 ώρες. Το ανοικτό καφενεδάκι του χωριού με τους φιλόξενους ιδιοκτήτες του, μας αποζημιώνει με τους μπυρομεζέδες που εξαφανίζονται σε χρόνο dt (πρώτες ενδείξεις ύπαρξης piranhas στις τάξεις της παρέας. Θα επιβεβαιωθούν στην επόμενη κοινή εξόρμηση, στα Καλάνια)

Είπαμε μεζέδες. Όχι φαγητό. Οπότε αργότερα θα μαγειρέψουμε και κάτι για να μην πάνε χαμένες και οι προμήθειες που είχαμε κουβαλήσει. Ε;;; Πως θα πιούμε το τσιπουράκι και τη ρακή. Σκέτα;;

Την επομένη, χαλαρή πορεία προς το δροσερό και εντυπωσιακό μικρό Πάντα Βρέχει και επιστροφή για αναχώρηση. Αξίζει να επισκεφτείτε και το λαογραφικό μουσείο στην πλατεία και αν δεν έχετε όρεξη για μια τόσο μεγάλη πορεία (στη Τριανταφυλλιά), υπάρχουν πολύ όμορφες μικρότερες (Μικρό Πάντα Βρέχει, Διαδρομή Δ, Διαδρομή Α, μέσα στο χωριό, Φαράγγι Τόρνου - Διαδρομή Γ (Canyoning))         

και το πλήρες φωτογραφικό υλικό

https://photos.google.com/album/AF1QipOuw0K3LrXaKQIpBlNReIIx6QNLIf3KAE6Hb_zv

το site  του χωριού
http://www.tornos.gr/

Μακριά Ράχη (Πλουν)

Η παράδοση για μια τουλάχιστον ετήσια συγκέντρωση των ιδρυτικών μελών των Αλλού γι’ Αλλού διατηρήθηκε και φέτος με τη συμμετοχή και του Makis. Προορισμός, η Νότια Πίνδος και μια ράχη που είχε τύχει να διαβάσουμε στο κατατοπιστικό site των τρικαλινών http://www.trikalasport.gr.

Μακριά Ράχη ή Πλούν για τους ντόπιους. Αγαπημένη διαδρομή από Πύλη Τρικάλων – Ελάτη – Περτούλι – Νεραιδοχώρι – Δέση – Γέφυρα Αλεξίου με κατάληξη το μοναστήρι της Ανταποδόσεως. Παίρνουμε τον δασικό δρόμο, ρωτάμε κάποιους ντόπιους, διαλέγουμε ένα υλοτομικό μονοπάτι κόβοντας 2-3 στροφές, αλλά παραμένουμε στον δασικό για τουλάχιστον 1,5 ώρα (μπορεί να παρακαμφθεί με χρήση ψηλού 4x4 αυτοκινήτου) μέχρι να βρούμε χαρακτηριστική στάνη με εκτεταμένο φράκτη. Πρώτη στάση και αναζήτηση μονοπατιού. 

Τα ζώα της περιοχής έχουν δημιουργήσει πολλά γιδόστρατα, θα πάρουμε ένα από αυτά, έτσι και αλλιώς ο στόχος είναι προφανής. Τραβέρσα της ατελείωτης πλαγιάς για να βγούμε στο πρώτο τριγωνομετρικό κορυφής (1708). Η πυκνή θαμνώδης βλάστηση υποχωρεί μετά τα 1400μ και η ομάδα εντελώς χύμα θα βγει λίγο μετά την πρώτη κορυφή γύρω στα 1750μ. Θέα της Κακαρδίτσας, της αγριάδας της Παχτουρνέτσας, του Χατζή και του Αυγού.

Άλλη μισή ώρα, και είμαστε στην κύρια κορυφή (1944μ). Είναι ακόμη νωρίς και υπάρχει διάθεση (εκτός του Μάκη που έχει τα αισθηματικά του).Συνεχίζουμε λοιπόν για την Πετρούσα με λίγα ανεβοκατεβάσματα και καταλήγουμε στην Παχτουρνέτσα και έναν από τους πύργους της (λίγο πάνω από τα 2000) με θέα τον εντυπωσιακό της χαλιά και το Παχτούρι. 

Επιστροφή από γιδόστρατο που τραβερσάρει τη πλαγιά, λίγο κάτω από την κορυφογραμμή, σημείο αναφοράς ένας μεγάλος κούκος σε μια από τις ράχες που οδηγεί στο Παλαιοχώρι, και κακήν – κακώς από νεροσυρμές, πλάκες και χαλιάδες θα «πέσουμε στο μονοπάτι» που τραβερσάρει όλη τη πλαγιά μέχρι το μεγάλο μαντρί. Επιστροφή από το δασικό.

Σημειωτέον ότι κομμάτι της διαδρομής είναι σηματοδοτημένο από τον Ορειβατικό Tρικάλων (ΣΠΟΤ). Άσχετο, αν εμείς την αγνοήσαμε επιδεικτικά…   

10 ώρες πορείας και τουλάχιστον 1300 μέτρα υψομετρικής. Βοήθεια μας…

https://photos.google.com/album/AF1QipMTzMnE2vdX7EZK7zz2uWxpqiTjBfb4MykZxvDM

Την επομένη, και για την ανάγκη χαλάρωσης, εξερευνήσαμε το πανέμορφο μονοπάτι δίπλα στους καταρράκτες της Δέσης, που σε ανεβάζει στο Χαλικόβουνο

https://photos.google.com/album/AF1QipMRzt4ZmLFarVZElmIpsjbkXrLUOR6isfv3Frns