Tour de Ausburger (ή Γύρος του Ξώμβουργου)

Παρόλο το μικρό χρονικό διάστημα επιστροφής μου, το είχα βάλει σκοπό να κάνω Πάσχα σε νησί και όχι σε κάποιο ψιλό-χιονισμένο διάσελο της Ρούμελης (ή έστω της Πίνδου).

Η σύνθεση της παρέας πολύ καλή, και το ραντεβού δόθηκε για το λιμάνι της Ραφήνας. Με συνοπτικές διαδικασίες μπήκαμε στο καράβι και ανοιχτήκαμε στο πέλαγος. Οι περισσότεροι της παρέας αναρριχητές. Τα περισσότερα παιδιά τα γνώριζα (πολλά από αυτά, και μέλη του forum), αλλά όλοι θέλουμε το χρόνο μας σε τέτοιες συναντήσεις. Δεν είχα ποτέ πολλά πάρε-δώσε με αναρριχητές, τους θεωρώ μάλιστα πιο «κολλημένους-πορωμένους» από τους πεζοπόρους. Θα φροντίσουν να μου το επιβεβαιώσουν, όταν οι αθεόφοβοι άρχισαν να παίζουν παντομίμα με γνωστές trad και sport διαδρομές. Ήμαρτον...

Φορτωθήκαμε στα αυτοκίνητα, σχεδόν μεσάνυκτα και μετά από λίγα χασίματα έξω από τη Χώρα (παρ’όλες τις σημειώσεις από τη Vrahomania και το post στο oreibasia.gr), βρήκαμε το στενό και ανηφορικό χωματόδρομο για το κάστρο του Ξώμβουργου και στήσαμε στο χαριτωμένο “parking” δίπλα στην εκκλησία. Ο υπογράφων, θέλοντας να δείξει πόσο hardcore ορειβάτης είναι (τρομάρα του) θα στρώσει μόνο το καριματ μπροστά στο προαύλιο της εκκλησίας, αλλά σε 15 λεπτά θα αλλάξει ριζικά άποψη, μιας και ο πουπουλένιος του υπνόσακος άρχισε να στάζει από την υγρασία. Καλός ύπνος, ο αέρας γίνεται λίγο ενοχλητικός νωρίς το πρωί και θα με αναγκάσει να μετακινήσω τη σκηνή μου πίσω από τη μάνδρα.

Ξύπνημα αρκετά νωρίς για τα standard μου (γύρω στις 9). Λιτό πρωινό, συνοδεία αέρα και συννεφιάς. Οι πεζοπόροι είμαστε μετά βίας 3, ενώ οι αναρριχητικές σκοινοσυντροφιές είναι τουλάχιστον 4! Για την επόμενη ώρα, το μόνο που θα ακούω είναι το κουδούνισμα των αναρριχητικών εργαλείων-βοηθημάτων. Οι σημειώσεις των αναρριχητικών πεδίων, η ανάγνωση-μελέτη των διαδρομών έχουν πάρει φωτιά. Ψυγείο, Τάμα, Οχυρό, Γλύπτης, τα άκουγα όλα με απορία.

Η δική μας ιστορία λίγο πιο απλή.

Σακίδια ημέρας με τα άκρως απαραίτητα ξεκινώντας από την κατασκήνωση τραβερσάροντας νοτιοδυτικά τις πλαγιές πάνω από τη Ξινάρα (τα πρώτα μέτρα θα μας προβλημάτισουν, μιας και η βλάστηση οργίαζε σχεδόν ένα μέτρο από το επίπεδο του εδάφους) Περνάμε από 2 μύλους, η σήμανση αλλάζει αρίθμηση (πονεμένη η ιστορία της σήμανσης των μονοπατιών της Τηνου, όπως και ο καθαρισμός τους)

Στη συνέχεια βγαίνουμε στην άσφαλτο στο ύψος του Τυροκομείου και της βιοτεχνίας γλυκών «Χάλαρη» και παίρνουμε το μονοπάτι νότια για την Χώρα της Τήνου. Μικρή στάση στο εκκλησάκι της κυρά Ξένης και λίγες φωτογραφίες της Χώρας από ψηλά. Αλλάζουμε πορεία μιας και θέλουμε να κυκλώσουμε το Ξώμβουργο, προς τον Κτικάδο. Δε μας γεμίζει το μάτι αρχικώς, αλλά η ολιγόλεπτη μελέτη της λίστας της Νίκης (φίλης της Αλεξάνδρας) απέδωσε καρπούς. Ψάχνουμε για ένα καφενείο-ταβέρνα ονόματι Αγνάντι. Το βρίσκουμε κινούμενοι προς το αντίθετο άκρο του χωριού και κανουμε την πρώτη στάση για καφέ και μια ομελέτα, μιας και ο Μάκης δεν είχε φάει καλό πρωινό. Εντυπωσιακές και οι δυο εκκλησίες του χωριού (καθολική και ορθόδοξη)

Επόμενος στόχος (θεωρητικά) ο Χατζιράδος. Λίγο η εξευρενητική μας διάθεση να δούμε καλύτερα τον Κτικάδο, λίγο ένα ωραίο μονοπάτι που έφευγε νότια προς Κιόνια, μας έβγαλαν από την αρχική πορεία, σε μια λίγο πιο μακρινή. Μια μεγάλη τραβέρσα ανάμεσα σε ατελείωτες ξερολιθιές και εγκατελειμένες στάνες. Κάποια στιγμή θα αγνοήσουμε το μονοπάτι και θα κινηθούμε direct προς την κορυφή του λόφου και στη συνέχεια βόρεια προς τον Κάμπο ερχόμενοι πιο κοντά στο Ξώμβουργο που προς στιγμήν είχε απομακρυνθεί επικύνδυνα. Από το χάρτη αναγνωρίζουμε τις 2 γειτονικές εκκλησίες και επανερχόμαστε στην πορεία μας. Μικρή σύσκεψη και αποφασίζουμε να κινηθούμε προς Ταραμπάδο (προς χάρη των Περιστερώνων) και Σμαρδάκιτο. Άλλωστε οι τεράστιες πινακίδες δε μας άφηναν και πολλά περιθώρια.

Περισσότερο μας γοήτευσε το χωριό με τα σοκάκια του και τα χαριτωμένα σκίτσα που σου υποδείκνυαν την κατεύθυνση-πορεία προς τους περιστερώνες. Η πορεία προς Σμαρδάκιτο εγκαταλείπεται και επιστρέφουμε στον Κάμπο. Δεν βρίσκουμε το μονοπάτι μέσα από το χωριό και θα κάνουμε έναν άσκοπο κύκλο, παίρνοντας τον χωματόδρομο και στη συνέχεια το μονοπάτι για τα Λουτρά. Κατηφορικό μονοπάτι που κάποια στιγμή εξαφανίζεται και θα χρειαστεί να αυτοσχεδιάσουμε κουτρουβαλώντας τις αναβαθμίδες. Η βλάστηση κουραστική, το πρώτο φίδι στην πορεία μας, θα μας θυμίσει ότι δεν είμαστε μόνοι μας στη ζούγκλα της Τήνου. Η τυχαία συνάντηση με ντόπιους θα μας γλυτώσει από επόμενες περιπέτειες μιας και είχαμε πάρει λάθος δρόμο. Έχουμε ίσως την πιο άγρια όψη του Ξώμβουργου απέναντι μας. Παίρνουμε τον ανήφορο και περνάμε από την Μονή των Ιησουιτών και την αντίστοιχη των Ουρσουλίνων. Χωματόδρομος για τη συνέχεια, και το πιο ανηφορικό κομμάτι για Κουμάρο με ανατολική κατεύθυνση. Μια βρύση με δροσερό νερό θα είναι η επόμενη στάση μας. Συνεχίζουμε σε μονοπάτι σκαμμένο στο βράχο για την μονή της Ιεράς Καρδιάς. Από κει η κορυφή του Ξώμβουργου είναι πια μια ανάσα. Περνάμε ανάμεσα στις οχυρώσεις του παλιού κάστρου –πόλης και ατενίζουμε την Τήνο από τα 560 μέτρα. Χαιρετιόμαστε αφ’υψηλού με τους πρώτους φίλους μας αναρριχητές που έχουν τελειώσει το σκαρφάλωμα και έχουν επιστρέψει στο camp.

Κατηφορίζουμε κυκλώνοντας αριστερόστροφα το βράχο του Ξώμβουργου και βρισκόμαστε πλέον όλοι μαζί στην κατασκήνωση.

Μια κυκλική πορεία περίπου 5 ½ ωρών (χωρίς τις στάσεις και τις ομελέτες)

Τις επόμενες ημέρες θα κάνουμε άλλες 2 πορείες, μια προς την κορυφογραμμή του Τσιικνιά και μια προς τη (το) Βωλάξ (με τους εντυπωσιακούς σφαιρικούς ηφαιστειογενείς σχηματισμούς) και το Αγάπι.

Περάσαμε πολύ ωραία, to magic van έγινε το στέκι μας, όπου ο Κώστας παρασκεύαζε φρέσκο ρακόμελο από παραδοσιακό Τηνιακό τσίπουρο, η Δέσποινα επιμελήθηκε τις μουσικές, γιορτάσαμε τα γενέθλια της Εμμανουέλας (ή Μανού).

Γελάσαμε με τα επιτυχημένα ανέκδοτα και ιστορίες comics του Θωμά, θυμήθηκα την 2^η καταγωγή μου για να πειράξω την γκυκύτατη Κερκυραία Ιωαννέτα.

Το Σάββατο έκανα και μια μικρή βόλτα στα πεδία έτσι για να ζήσω για λίγο (σαν θεατής) την διαδικασία του σκαρφαλώνειν. Επίσης μετά από συζητήσεις με τα παιδιά, φαίνεται πως το όνειρο μου για πραγματοποίηση μιας και μόνης βουνίσιας διαδρομής (Alpina) μάλλον απομακρύνεται. Η επιστροφή μου μάλλον μου φάνηκε σαν διακτινισμός, μιας και από το καράβι που πλησίαζε στην Ραφήνα, “έπιασα» τον εαυτό μου να οδηγάει στην Autostrada προς το Como με θέα τις Άλπεις.

Περισσότερες φωτογραφίες στο 

https://photos.google.com/album/AF1QipNm7vmf4RtNrVL_UBv89bQtyzrqtYi12qfW0I9h

ΧΕΙΜΕΡΙΝΟΣ ΠΕΝΤΑΔΑΚΤΥΛΟΣ ("ποτέ ξανά" version)

Η θέληση μεγάλη, η ανάγκη επιτακτική, η όρεξη ξεχείλιζε…μα κάτι δεν πήγαινε καλά! Λίγο οι υποχρεώσεις του ιδρυτικού μέλους και φωνή της λογικής στην Β. Ιταλία, λίγο ο κακός μας ο καιρός, λίγο οι αρρώστιες – ατυχίες - εγχειρήσεις, μας είχαν στερήσει την δυνατότητα για κάποια σοβαρή διαδρομή στα βουνά μας. Εδώ και μερικές εβδομάδες, μιλώντας με την φίλη και πατριώτισσα Νατάσσα η οποία διαμένει εδώ και λίγους μήνες στην Καλαμάτα, πληροφορήθηκα ότι κάποια άτομα ετοίμαζαν την χειμερινή διάσχιση του Ταΰγετου. Ευκαιρία ήταν, σκέφτηκα, μα θα ήμασταν έτοιμοι ως το τελευταίο σ/κ του Φλεβάρη;

Ο καιρός έφτασε, και θα ήταν καλός, με εξαίρεση τον αέρα του Σαββάτου σύμφωνα με το freemeteo! Από την Καλαμάτα η Νατάσσα και ο Έρβιν, από την Αθήνα ο Μάκης με τα κορίτσια του (Ελφρίντα και Κανέλλα) και τον Πάνο και από το Κιάτο ο γράφων. Πρώτα έφτασαν στην Σπάρτη τα παιδιά από την όμορφη πρωτεύουσα, κάπου στις 8 το βράδυ της Παρασκευής, ενώ λίγο αργότερα έφτασα και εγώ. Ξεκίνησε η ανάβαση μας στον φιδωτό δρόμο που οδηγεί στην γραφική Αναβρυτή και νιώθοντας τύψεις που σχεδόν ξυπνήσαμε τον συμπαθή ιδιοκτήτη της ταβέρνας `Αμάραντο των βρύσεων`, δεν είχαμε παρά να γευτούμε τα νόστιμα εδέσματα του. Εντός δεκαλέπτου και σχεδόν πετώντας έφτασαν και τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας. Αμέτρητοι μεζέδες, άφθονο τσίπουρο και πολλές συζητήσεις μας οδήγησαν στην αυλή του διπλανού σπιτιού προς κατάκλιση.

Το εγερτήριο έγινε όχι πολύ νωρίς, με καφεδάκι και πρωινό στο ταβερνάκι και τον Μάκη να αρχίζει να καταβροχθίζει αμέτρητα αυγά σε διάφορες μορφές (ομελέτες, μάτια κτλ)! Με τα τρία αμάξια φεύγουν οι οδηγοί με κατεύθυνση το καταφύγιο του ΕΟΣ Σπάρτης όπου και ο τερματισμός της διαδρομής μας, ενώ οι υπόλοιποι σκοτώνουν την ώρα τους στα σοκάκια του χωριού και στις καρέκλες του μαγαζιού κλέβοντας έτσι λίγες στιγμές χαλάρωσης. Αρκετές ώρες αργότερα επιστρέφουν οι οδηγοί και περίπου στη μία το μεσημέρι (μα που πάτε ρε παιδιά;) ξεκινάμε με προορισμό το καταφύγιο του Βοτανικού σταθμού στην θέση Τσάρκος στα 1720μ όπου η καλή μας Κανέλλα, ούσα Σπαρτιάτισσα, φρόντισε να βρει το μαγικό κλειδί, οπότε αποφύγαμε τον βαρύτερο εξοπλισμό. Το μονοπάτι γνώριμο, πολύ καλά σηματοδοτημένο θα μας φέρει σχεδόν χωρίς να το καταλάβουμε σε δύο ώρες στην τοποθεσία Λιβάδι, σημείο όπου ξεκινά το χιόνι και δυστυχώς και ο αέρας. Με μπροστάρηδες τον Πάνο και τον Μάκη ν` ανοίγουν βήματα για λογαριασμό της ομάδας, θα φτάσουμε στο μισοκαλυμμένο από χιόνι καταφύγιο, τρεις ώρες από την Αναβρυτή. Το φτυάρι του Έρβιν και οι σκαπτικές ικανότητες του ιδίου και του Πάνου θα λύσουν προσωρινά το πρόβλημα, η αγωνία όμως μεταφέρεται στο ταίριασμα του κλειδιού και της πόρτας. Το κλειδί δεν ταιριάζει πουθενά, το πιολέ όμως θα κάνει την δουλειά του! Παραβιάζουμε το λουκέτο που κρατά την σιδερένια πόρτα και ως δια μαγείας βρισκόμαστε στο εσωτερικό του μικρού καταφυγίου. 6 κρεβάτια, τραπέζι με δυο πάγκους, μικρό κουζινάκι και μια σόμπα πετρελαίου; βενζίνης; υγραερίου; Ποιος ξέρει; Δεν χάνουμε χρόνο καθόλου, απλώνουμε την πραμάτεια μας και αρχίζουμε να τρώμε ότι βρίσκουμε κυριολεκτικά, ενώ ο Πάνος την ίδια ώρα έχει την ψευδαίσθηση ότι κατακτά το Σπανακάκι! Κάμποση ώρα αργότερα η Ελφρίντα θα μας κάνει παρέα από τον υπνόσακο της ενώ λίγο αργότερα την ακολουθεί και ο Μάκης.

Oι υπόλοιποι θα συνεχίσουμε την πόση `φτηνού` τσίπουρου και `υπέροχης` ρακής, καθώς και λιγοστού ούζου ενώ η βραδιά θα κλείσει με την υπέροχη εικόνα του ολόγιομου φεγγαριού με τα σύννεφα να το προσπερνάνε με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Ευχάριστη έκπληξη της βραδιάς, η άφιξη στο καταφύγιο στις 3 και μισή το πρωί, του Κανέλλου και της Δήμητρας, φίλων των παιδιών από την Καλαμάτα. Μπράβο στα παιδιά, που λίγες ώρες αργότερα θα είναι και πάλι στο πόδι. Το εγερτήριο αρχικά στις 6, ο αέρας όμως μαίνεται και μας χαρίζει λίγη ώρα ύπνου ακόμα. Ξαφνικά και με συνοπτικές διαδικασίες αποφασίζουμε στις 9 να αναχωρήσουμε για την κορυφογραμμή. Η Ελφρίντα ανησυχεί για την διάρκεια την πορείας και καθότι απροπόνητη εδώ και έξι μήνες, θα πάρει τον δρόμο της επιστροφής για την Αναβρυτή και μετέπειτα για την Αθήνα. Οι εναπομείναντες 8 πλέον ανεβαίνουμε στη πρώτη εκ των πέντε κορφών του Πενταδάκτυλου, το Σπανακάκι 2024μ. μετά από μία ώρα. Επιλέγουμε να περπατάμε στο χιόνι, διαρκώς με κραμπόν, ενώ δεν αποφεύγονται και τα μικρά διαστήματα ξερού πεδίου. Η ομάδα πάει καλά, ο αέρας αγνοείται αλλά δυστυχώς επανεμφανίζεται λίγο πριν το πρώτο πέρασμα, το οποίο θα ξεπεράσουμε σχετικά εύκολα, ήταν αρκετό όμως για να ανεβάσει λίγο την αδρεναλίνη. Μια μικρή ράμπα χιονιού και μερικά πιασίματα στα βράχια θα μας φέρουν πάνω στην δεύτερη κορφή της διαδρομής, την Ανώνυμη 2228μ. Ο αέρας γίνεται ενοχλητικός και κάποιες φορές μας ρίχνει κάτω. Η κορυφογραμμή στενεύει, η κλίση γίνεται πιο έντονη μα δεν το βάζουμε κάτω. Ανεβαίνουμε και το Σιδηρόκαστρο 2200μ.και η αγωνία μεταφέρεται στο δεύτερο και δυσκολότερο πέρασμα. Εδώ η ομάδα θα χωριστεί, ο Πάνος και η Κανέλλα τραβερσάρουν από ανατολικά (αριστερά) την Αθάνατη Ράχη αποφεύγοντας έτσι το πέρασμα. Οι υπόλοιποι θα φτάσουμε λίγο αργότερα στη βάση του σχεδόν κάθετου βράχου. Θα βάλουμε σχοινί, ο Έρβιν θα πάει πρώτος και το ρελέ θα γίνει από καρφί περίπου 20 μέτρα πάνω από την βάση. Η Αθάνατη Ράχη 2340μ. είναι η τέταρτη και τελευταία κορφή της πορείας μας. Κουράγιο για τον Προφήτη Ηλία είχαν μόνο ο Κανέλλος και η Δήμητρα, οι οποίοι και διανυκτέρευσαν σ` αυτόν.

Ο επίλογος γράφτηκε λίγα μέτρα μετά το καταφύγιο του ΕΟΣ, στα 1500μ. ολοκληρώνοντας έτσι μια από τις καλύτερες χειμερινές διαδρομές που έχουμε κάνει…ως την επόμενη βέβαια!! Μια αλπική διαδρομή που έφερε και πάλι το χαμόγελο και την ικανοποίηση στα μέλη των Αλλού γι αλλού.

Κλείνοντας, παραθέτω ένα Quiz (Γκουίζ) για όλους όσους συμμετείχαν στην εκδρομή και όχι μόνο. Οι νικητές θα ανακηρυχθούν άμεσα και μέλη των Αλλού γι αλλού!!

1. Πόσες ώρες θα έστηναν τα παιδιά από την Αθήνα, τον Αποστόλη αν έκανε το λάθος να τους περιμένει στο ΑΛΕΑ Αρτεμισίου ;

α. 1 β. 2 γ. 3 δ. πολλές

2. Πόσα αυγά κατανάλωσε τελικά ο Μάκης το σαβ/κο ;

3. Πόσες πιθανότητες υπάρχουν να βρίσκονται στην ίδια παρέα ορειβατών, δυο άτομα με το όνομα Κανέλλα-Κανέλλος ;

4. Ποιο από τα παρακάτω εδέσματα δεν κουβαλούσε στο σακίδιο του ο Έρβιν ;

α. φινόκιο β. μαύρο χαβιάρι(Ισλανδίας) γ. παπάγια δ. αυγά στρουθοκαμήλου

5. Ποια κλειδαριά ή λουκέτο άνοιγε τελικά το κλειδί που πήραν τα κορίτσια από τον ΕΟΣ Σπάρτης ;

6. Ήταν το Σπανακάκι τελικά η κορφή που ανέβηκε το Σάββατο το απόγευμα ο Πάνος ;

α. ναι β. όχι γ. ίσως δ. με τόσο αέρα δεν έβλεπα καν που πατώ!!

7. Για πόσο ακόμα θα έπρεπε ο Πάνος να παρακαλά τον Έρβιν για να κάνει ΚΑΙ νυχτερινή ανάβαση στο `δήθεν` Σπανακάκι ;

α. 2 ως 5 ώρες β. 12 ώρες γ. 4 μέρες δ. μια βδομάδα

8. Νατάσσα; Μα που πήγαν τελικά όλοι όσοι είχαν ξανακάνει την διαδρομή χειμώνα ;

α. στον Όλυμπο β. στα Βαρδούσια γ. στην Στούπα για μπάνιο δ. οπουδήποτε αλλού

9. Τι υποσχέθηκε ο Αποστόλης στην Κανέλλα για τις μελλοντικές διαδρομές στον Ταΰγετο;

α. το Καρδαμύλη-Πρ. Ηλία και πίσω; β. Κοσκάρακα-Γύθειο; γ. Σπάρτη-Καλαμάτα; ή δ. ποτέ ξανά τον Πενταδάκτυλο;

10. Ποιος έφαγε ή πήρε το φιρίκι του Πάνου ;

Καλαρρύτες Camp

Η ώρα έχει πάει πέντε και ακόμα δεν έχω μιλήσει με το αφεντικό. Πρέπει να φύγω το γρηγορότερο δυνατό για να μη στήσω τον Μάκη και τον αδεργφό του που με περιμένουν έξι και τέταρτο στα δυιλιστήρια. Πέντε και είκοσι-πέντε μπαίνω μέσα, ακούω τα γκάζια μου αλλά ξέρω ότι σε λίγες ώρες θα είμαι πολύ μακριά από οποιοδήποτε πολιτισμό και επαγγελματικές έννοιες. Συν τοις άλλλοις έχω να αντιμετωπίσω και ένα ξαφνικό πρόβλημα στο αυτοκίνητο με το ABS. Το φρενάρισμα μου στο κλασσικό κόλλημα της Αττικής Οδού στη Δουκίσσης Πλακεντίας είναι υποδειγματικό και θα συνεχίσω απτόητος για Ελευσίνα, χωρίς άλλα απρόοπτα. Με τα πολλά, φτάνει η ώρα εφτά για να εγκαταλείψουμε την Αθήνα.

Αρκετή κίνηση, θα προτιμήσουμε την παλαιά εθνική για την επόμενη στάση μας, στο Κιάτο για να μαζέψουμε και τον Αποστόλη. Πηγαίνουμε αρκετά αργά και επιλέγουμε λανθασμένα να βγούμε στην νέα Εθνική όπου θα φάμε ένα ξεγυρισμένο πήξιμο (ελέω έργων και Πατρινού καρναβαλιού, μέχρι το Ξυλόκαστρο. Από κει και πέρα, όλα μια χαρά, στάση για ξεμούδιασμα και γρήγορο φαγητό, αμέσως μετά το Αντίρριο. Δεν έχουμε καμιά αμφιβολία ότι θα αργήσουμε να φτάσουμε. Στόχος μας οι Καλαρρύτες για να δοκιμάσουμε κανά βουνό τριγύρω. (Συγκεκριμένα την Πρίζα με ύψος 2017).

Ο Αποστόλης, έχει μια ακόμη φαεινή ιδέα να μας προτείνει και την ακολουθήσουμε. Αντί να μπούμε από Άρτα – Βουλγαρέλι για Καλαρρύτες, θα διαλέξουμε να μπούμε από Ιωάνννινα - Πετροβούνι – Παλαιοχώρι - Κηπίνα και αφού φάμε ένα ακόμα 20 λεπτο ψάχνοντας βενζινάδικο στα περίχωρα των Ιωαννίνων, θα πάρουμε την ανηφόρα για το Πετροβούνι. Οι απανωτές και σχεδόν πανομοιότυπες στροφές, θα μας ζαλίσουν και ταυτόχρονα θα μας κάνουν λιγότερο προσεκτικούς. Δεν εξηγείται αλλιώς ότι κινούμασταν πάνω σε λεπτό- παγωμένο στρώμα χιονιού χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι νομίζοντας απλώς ότι η άσφαλτος ξαφνικά ξάνθινε. Ίσως να φταίει και η απίστευτα καλή οδηγική συμπεριφορά του ολοκαίνουργιου 4x4 εποχών τζιπ του φίλου Μάκη.

Πλεον το χιόνι εκτός από την άασφαλτο, εμφανίζεται και μπροστά μας. Σιγά – σιγά μπαίνω σε mode έρευσης πρόχειρου καταλύματος. Είχαμε κάνει μια μικρή μελέτη από το σπίτι, αλλά ήμσταν διατεθιμένοι να κοιμηθούμε οπουδήποτε. Το μικρό υπόστεγο κάτω από την μονή Πριοβόλου θα μας κινήσει την περιέργεια και θα κάνουμε μια μικρή στάση. Το μισοκαλυμμένο με χιόνι ανηφορικό πλακόστρωτο, θα μας οξύνει την περιέργεια και θα ανέβουμε για αναγνώριση. Καλυμμένο υπόστεγο, στεγνό. Τέλειο μέρος και παρόλο το πυκνό σκοτάδι, θεωρούμε ότι θα έχει και καλή θέα. Κοιμόμαστε γύρω στις 03:30 και το περίεργο είναι ότι συνοδεία χιονόπτωσης ακούμε βροντές να πλησιάζουν.

Έγερση, με βαριά καρδιά κατά τις 9. Έχει ρίξει αρκετό χιόνι αλλά δεν μας ανησυχεί. Ήδη βέβαια από την προηγούμενη, έχουμε κάνουμε προβλέψεις για το που θα περάσουμε το μεγαλύτερο μέρος του τριημέρου. Το όνομα αυτού Ναπολέωντας: το γραφικό ταβερνάκι στους Καλαρρύτες. Δε θα αστοχήσουμε όυτε σε αυτή την πρόβλεψη μας. Με προσοχή, μετά από λιτό πρωινό, θα συνεχίσουμε την πορεία μας, προς μονή Κηπίνας με τελικό στόχο τους Καλαρρύτες. Πολύ χιόνι, αλλά δεν διστάζουμε ούτε για μια στιγμή. Το τοπίο πέρα από κάθε φαντασία. Απίστευτα άγριο, με δεκάδες καταρρακτάκια όπου και αν πέσει το μάτι σου. Στα τελευταία 2 χιλιομετρα, το εκχιονιστικό για κάποιο λόγο έχει σηκώσει τη τσάπα του. Θα βάλουμε τα σκουφάκια (όχι στα κεφάλια μας, στο αυτοκίνητο) και θα μπούμε θριαμβευτικά (από τους πρώτους επισκέπτες για το 3ήμερο) στο χωριό. Κάνουμε ποδαρικό και στον Ναπολεώντα που φαίνεται ανήσυχος για τους υπολοιπους εκδρομείς – πελάτες του. Ξεκινάμε με καφέ , τσιπουράκι στη συνέχεια, κάτι να τσιμπήσουμε, μιλάμε με τους υπόλοιπους της παρέας (Μαρουσάκια, Ζμπανό, Μάρθρα) που έρχονται από Αθήνα.

Ο καιρός δεν φτιάχνει, αντίθετα με την διάθεση μας. Χαλάρωμα και μικρές βόλτες στο χωριό για να ξεπιαστούμε κιόλας και να ανοίξουμε και κανά βήμα στα σοκάκια του χωριού (ή ντορό όπως το έλεγε και ο παππούς μου). Το απόγευμα θα συνεχίσουμε σε ίδιους ρυθμούς με τον ερχομό και των άλλλων της παρέας, θα βρούμε και κατάλλυμα με την ευγενική χορηγεία του Ναπολέωντα, ένα μισο-φτιαγμένο παλαιό σπίτι και θα συνεχίσουμε μέχρι το βράδυ συνοδεία τσίπουρου και ωραίων μεζέδων από τα χέρια της κυρά-Λαμπρινής. Πραγματικά, η μόνη μου έννοια όλη την ημέρα είναι πότε η ντροπαλή Στρογγούλα θα αποκαλυφθεί και θα καταφέρω να την φωτογραφίσω...

Κυριακή, περιμένοντας να καλυτερεύσει ο καιρός, σηκωνόμαστε σιγά σιγά και συμβιβαζόμαστε με την ιδέα ότι θα κάνουμε κάτι χαλαρό. Δε νομίζω να χάλασε κανέναν, ίσως εκτός του Μάκη. Θα επιλέξουμε το μονοπάτι που ενώνει τους Καλαρρύτες με το Συρράκο. Αρκετό χιόνι, μικρή ορατότητα, στη τραβέρσα όλα καλά, σιγά σιγά παίρνουμε την κατηφόρα και αρχίζουν οι πρώτες δυσκολίες. Τα σκαλοπάτια του μονοπατιού είναι πολύ μικρά και το χιόνι τα έχει μετατρέψει ρε ράμπα, που όμως έχει αρκετή κλίση. Προσεκτικά θα περάσουμε όλα τα δύσκολα σημεία, μας βοηθανε και τα κακόγουστα αλλά προστατευτικά η αλήθεια κάγκελα, και λίγο πριν το γεφυράκι θα περάσουμε και ένα σκοινί, έτσι για μεγαλύτερη ασφάλεια. Το θέαμα της απέναντι πλευράς μας αποζημιώνει αλλά ταυτόχρονα μας προβληματίζει. Μήπως είναι παγωμένα τα περάσματα κοντά στους καταρράκτες, το τελευταιο κομμάτι δείχνει αρκετά απότομο.

Τελικά, οι δυσκολίες ειναι κατώτερες του αναμενομένου, πλην ίσως της αρχής του μονοπατιού που χρειάστηκε να επιστρατευτεί το αετίσιο μάτι του Αποστόλη. Σε 20 λεπτά θα είμαστε στο Συρράκο, αφού απολαύσουμε το θέαμα των καταρρακτών . Στο Συρράκο θα κάνουμε μια μικρή στάση για καφέ και τσιπουράκι, και φαίνεται πως τα πράγματα είναι πιο δραματικά. Ο δρόμος κλειστός και αρκετές ακυρώσεις δωματίων Οι θαμώνες απορούν και ίσως να εντυπωσιάζονται από την άφιξη μας με τα πολύχρωμα GORETEX μπουφαν μας. Δε ρισκάρουμε να κάτσουμε παραπάνω και επιστρέφουμε από τα ίδια, σαφώς πιο άνετα στην κίνηση μας, μιας και ξέρουμε τι μας περιμένει και έχουμε ήδη τα ίχνη των βημάτων μας. Επιστροφή στη θαλπωρή του καφενείου του Ναπωλέοντα με ελαφρύ γεύμα. Σήμερα θα μαγειρέψουμε. Η πεζοπορία των 4 ώρών θα μου φέρει γλυκό ύπνο που δε θα του αντισταθώ. Κατα τις 8 το βράδυ σηκώνομαι, κάποιοι θα μαγειρέψουμε κάποιοι θα μείνουν στον Ναπολέοντα σερί.

Συζητάμε για την επομένη. Ο Μάκης θέλει να κάνουμε κάποιο περπάτημα. Το μονοπάτι για το Ματσούκι είναι καλή ιδέα, αλλά ξέρουμε ότι είναι απότομο και ότι δεν έχουμε αρκετό χρόνο. Η επιθυμία μας να αποκλειστούμε δε θα εκπληρωθεί μιας και ο καιρός δείχνει να καλυτερεύει + το γεγονός ότι το γκρειντερ έχει καθαρίσει όλους τους γύρω δρόμους. Εντυπωσιάζομαστε από τους 4 μοτοσυκλετιστές που αποφάσισαν να ανέβουν μέχρι τους Καλαρρύτες.Η απόφαση πάρθηκε. Μιας και δε κάναμε βουνό, θα προσπαθήσουμε να χορτάσουμε τα μάτια μας, διαλέγοντας να διασχίσουμε από Δύση προς Ανατολή «τρυπώντας» την Πίνδο, από το Βουλγαρέλι μέσω Μεσοχώρας και Γκρόπας στα Στουρναρέικα και με κατάληξη την Πύλη Τρικάλων. Αγναντέψαμε την Κακαρδίτσα, την Στρογγούλα, τα Δυτικά Τζουμέρκα, τον Κρυάκουρα, το Χατζή, το Αυγό, τον Κόζιακα, όντας στο κάμπο, απο μακριά τον Όλυμπο. Μικρή στάση στο Βουλγαρέλι όπου οι φιλόξενοι κάτοικοι θα μας κεράσουν Σαρακοστιανά με υπόβαθρο παραδοσιακή ηπειρώτικη μουσική. Στην Κυψέλη (το προηγούμενο χωριό) είχαν και εκεί γλέντι. Θα συνεχίσουμε, παρατηρώντας εκατοντάδες καταρράκτες σε όλη την πορεία μας, το φράγμα της Μεσοχώρας , περνώντας από μέρη που θα πνίξει η πιθανή και μεγαλόπνοη εκτροπή του Αχελώου. Στην Γκρόπα το χιόνι είναι πάνω από ένα μέτρο στην άκρη του δρόμου. Ο δρόμος για τα Ελληνικά (που συνέχεια τον έχουμε στο μυαλό μας , για επόμενη εξόρμηση των ΑΛΛΟΥ ΓΙΑΛΛΟΥ) κλειστός.

Γρήγορο καφέ στην Πύλη, φαγητό στον Δομοκό και επιστροφή στην Αθήνα μέσω Μπράλλου – Θήβας για την αποφυγή της ανεπιθύμητης κινησης.

Εντυπώσεις. Δεν περπατήσαμε πολύ αλλά γουστάραμε την όλη φάση. Με ιδιαίτερη χαρά υποδεχτήκαμε και την Μάρθρα, που είχε καιρό να εμφανιστεί στο βουνό. Για τη συζήτηση περί delete, ένα έχω να σου πω. Υπάρχει και ο κάδος ανακύκλωσης...

Ένα μπράβο και στον αδερφό του Μάκη, Νίκο που γενναία έβγαλε τις 2 από τις 3 διανυκτερεύσεις στο αυτοκίνητο.

Και του χρόνου...

Φωτογραφίες στο 

https://photos.google.com/album/AF1QipMV--U-NW_n3RA13F4tAnsl6xhUMLSf173egDXh

Τρικλάριο - Πρέσπες - Καστοριά - Βίτσι

Πλησιάζουν «Φώτα» και πρέπει να αποφασίσω τι θα κάνω. Ο Αποστόλης είναι εις αναμονή της μικρής επέμβασης στο νεφρό (περαστικά Αγοοοοόρι μου), με τον Μάκη δεν βρήκαμε κάτι κοινό, οπότε θα ακολουθήσω τον σύλλογο μου (ΕΠΟΣ Φυλής) σε μια φαινομενικά πολύ τουρστική εξόρμηση σε Καστοριά – Πρέσπες.

Ολοήμερο ταξίδι με το πουλμαν για το Πισοδέρι με στάση που μας αποζημίωσε στα Μετέωρα. Έκανα μια μικρή βόλτα, νοιώθοντας δέος για όλα αυτά τα βράχινα γλυπτά της φύσης. Συνέχιση της πορείας μας, διανυκτέρευση σε ένα απίστευτο ξενώνα (πρώην επισκοπική κατοικία) και την επομένη, προωθούμαστε στο χωριό Βατοχώρι, λίγο πριν τα ΕλληνικοΑλβανικά σύνορα. Αρχηγός μας, ο καλός φίλος ο Κωστής ο Πετρόπουλος, με οδηγούς καλούς φίλους από την Καστοριά.

1^η Ημέρα

Η πορεία μας ξεκίνησε από το Βατοχώρι, προς το νεκροταφείο του χωριού, και αφού τραβερσάρουμε τη πλαγιά Καρσεβίτσα βρισκόμαστε στην αρχή της ράχης στα 1.134μ. Ακολουθούμε τη ράχη Βάρμπα Ρόγα φτάνοντας στη βάση του υψώματος της Βάρμπας. Το τραβερσάρουμε ΒΔ και βγαίνουμε σε δρόμο που οδηγεί σε ορατό διάσελο. Μετά από 500 μ. αφήνουμε το δρόμο και ανεβαίνουμε με τραβέρσα στη πλαγιά ως τη κόψη με βράχια που εύκολα μας ανεβάζει στο πλάτωμα της Βάρμπας. Σε 500 μ. πλέον στα Δ βρίσκεται η κορυφή Μέγας Αλέξανδρος 1.750μ.(3 ώρες πορεία). Κατηφορίζουμε στο διάσελο και συνεχίζουμε ανηφορικά σε μεγάλο αυχένα ΒΔ ως το σημείο 1.743 μ. (κορυφή Φαλακρό σύμφωνα με τους ντόπιους) άλλα 45 λεπτά πορεία. Από εδώ έχει καταπληκτική θέα στις Πρέσπες. Χαζεύουμε το τοπίο, τα απίστευτα χρώματα, τα βουνό Pelister της FYROM, τη λωρίδα γης που χωρίζει τις δυο λίμνες.

Στη συνέχεια κατηφορίζουμε τη πλαγιά Γκολίνι με αρκετά μεγάλη κλίση και φτάνουμε σε εμφανές μονοπάτι που έρχεται από Αλβανία. Κινούμαστε Β και σε 200 μ. φεύγουμε Δ και κατηφορίζουμε σε πυκνό δάσος με οξυές , γαύρους και κέδρους. Εδώ δεν υπάρχει εμφανές μονοπάτι και η κατάβαση γίνεται καλύτερα μέσα από το ρέμα της Γκολιένας που φαίνεται στο χάρτη. Φτάνουμε στο σημείο 902 μ. σε 2 ώρες συνεχίζοντας σε εμφανές καλοδιατηρημένο μονοπάτι και αφού διασχίσουμε τα χαλάσματα του οικισμού Κρανιές στις όχθες της Μικρής Πρέσπας συνεχίζουμε παραλήμνια σε μονοπάτι 20 μ. πάνω από τις όχθες της λίμνης και σε 1 ώρα φτάνουμε στο τέλος της υπέροχης αυτής διαδρομής , στον οικισμό Μικρολίμνη.

Μια μπύρα στα γρήγορα, ένα μεζεδάκι στο πολύ γραφικό καφενείο του χωριού και στη συνέχεια η ομάδα θα καταλήξει για δείπνο στους Ψαράδες.

2^η Ημέρα

Θα μετακομίσουμε στην πόλη της Καστοριάς για να συμμετέχουμε στα τοπικά δρώμενα «Ραγκουτσάρια» αφού πρώτα κάνουμε μια μικρή στάση για να επισκεφτούμε τα ομολογουμένως ετυπωσιακά λείψανα νεολιθικού λιμναίου οικισμού στο Δισπηλιό. Τα δωμάτια μας δεν είναι έτοιμα ακόμη και εκμεταλευόμαστε το γεγονός επισκεπτόμενοι και το σπήλαιο του Δράκου.

Επιστρέφοντας στην πόλη, τα χάλκινα έχουν πιάσει δουλειά. Αφήνω βιαστικά τα πράγματα στο ξενοδοχείο και τρέχω να απαθανατίσω τους παρελαύνοντες. Πολύ κέφι, μεράκι, πολλά χρώματα, φαγητό του δρόμου, μια χαρά... Αλλά όπως λέει και ο συνονόματος Νικόλας στο τραγούδι

«ο μοναχός ο άνθρωπος

όταν γλεντούν οι άλλοι

ντρέπεται που ‘ναι μοναχός

και στη χαρά φαλτσάρει»...

δε με σήκωνε το μέρος για πολύ ακόμη. Με την διαφορά ότι αντί να σκύψω το κεφάλι ατένισα τον στόχο μου, την κορυφή του λόφου πάνω από τη λίμνη Ορεστιάδα. Πήρα έμπνευση από μια αεροφωτογραφία που είδα στο ξενοδοχείο με τους δυο λόφους της Καστοριάς και επέλεξα μια direct ανάβαση στον Αγ. Αθανάσιο, όπου προς το τέλος της πορείας μου βρήκα και το μονοπάτι που ανέβαζε στην κορυφή του λόφου. Πολύ όμορφο το τοπίο, από όλες τις πλευρές της λίμνης με background τον ήχο του πανηγυριού στην μεσαιωνική γραφική πλατεία του Ντολτσό.

Επιστροφή όχι από τα ίδια αλλά από ένα άλλο μονοπάτι (το οποίο έμαθα εκ των υστέρων ότι δημιουργήθηκε πρόσφατα). Το μόνο κακό, ήταν ότι δεν ήταν ολοκληρωμένο και τα τελευταία μέτρα έγιναν με ελεύθερη καταρρίχηση στο φιλόξενο εκκλησάκι της Αγ. Παρασκευής. Επιστροφή στην πόλη, τελευταίες φωτογραφίες του ηλιοβασιλέματος και με τα πολλά επιστροφή στο ξενοδοχείο (δε με σηκώνει το clubbing).

3^η Ημέρα

Η σημερινή ημέρα προέβλεπε διάσχιση του Βιτσίου με κατάληξη στο Νυμφαίο.

Ξεκινήσαμε από το χωριό Βυσσινιά, με την καθοδήγηση του Κώστα Παρλαπάνου (φίλου από την Καστοριά), από δασικό δρόμο, και αφού παρατηρήσαμε αρκετές πατημασιές αρκούδας (για τους ντόπιους τα μονοπάτια του Βίτσιου είναι οι λεωφόροι της αρκούδας) στη συνέχεια τραβεράροντας πλαγιές με την εναλλαγή ομίχλης, κάνουμε στάση ακριβώς απένταντι από το Βίτσι (με τις φυτεμένες κεραίες της Αεροπορίας) και με χαρακτηριστικό πυροφυλάκιο πίσω μας. Συνεχίζουμε προς τη ράχη πριν τον στόχο μας, την Κορυφή Σικαβίτσα ή Μάγκοβιτς. Ο αέρας είναι δυνατός, θα μαζευτούμε λίγο μέσα στο δάσος, να και το χιόνι, θα μας οδηγήσουν στην βράχινη κορυφή με το κολωνάκι (1895μ). Το Βίτσι ακριβώς απέναντι μας, πίσω μας πλέον η Ορεστιάδα (η λίμνη της Καστοριάς)

Πέφτουμε από την άλλη πλευρά της κορυφής, κάτω από το Βίτσι και βγαίνουμε στο οροπέδιο, βλέποντας το στρατόπεδο, και στη συνέχεια περνώντας από το μνημείο του εμφυλίου (ή μνημείο της ντροπής). Κύριοι δεν υπάρχουν νικητές και νικημένοι από έναν εμφύλιο πόλεμο. Στη συνέχεια θα μπούμε σε δάσος με οξυες, όπου δε θα περάσουν απαρατήρητα ίχνη μεγάλου λύκου κια στη συνέχεια, θα κατηφορίσουμε προς δασικό δρόμο, στο ύψος του χωριού Περικοπή.

Ο καιρός φαίνεται να χαλάει σιγά-σιγά, ο αέρας είναι το πρώτο σημάδι. Περπάτημα σε δασικό δρόμο με οξυές, μέχρι χαρακτηριστική διχάλα, όπου θα πάρουμε λάθος κατεύθυνση με αποτέλεσμα να ταλαιπωρηθούμε λίγο, συνοδεία ψιλόβροχου, ανακαλύπτοντας παλιό μονοπάτι που οδηγούσε στο Νυμφαίο και στη συνέχεια θα τραβερσάρουμε απότομη γλυστερή χορταριασμένη πλαγιά για να ξαναβγούμε στον ίσιο το δρόμο. Με αρκετή ομίχλη και σχετικά λίγη γκρίνια από ελάχιστους συμμετέχοντες, θα φτάσουμε έξω από το Νυμφαίο και θα οδηγηθούμε στο γραφικό αυτό χωριό συνοδεία ψιλόβροχου για φαγητό και ένα γρήγορο καφέ. Κάποιοι θα προτιμήσουν να επισκεπτούν πρώτα την τεχνητή λίμνη, λίγο έξω από το χωριό.

Επιστροφή στην πόλη της Καστοριάς, θα αποζημιωθούμε το βραδάκι από τις πολύ καλές φωνές και μουσικές ενός rock live και θα συνεχίσουμε μέχρι πρωίας με σούπες και πατσά (για τους μερακλήδες).

Τελικά δεν ήταν και τόσο άσχημα...

Για το μόνο που απόρησα με τον εαυτό μου είναι ότι σε πεζοπορικό τετραήμερο κοιμήθηκα σε κανονικό κρεβάτι σερί 3 βράδια χωρίς το υπόστρωμα και τον υπνόσακό μου. Τι να πω, μήπως φλωρεύω σιγα-σιγά;;;

https://photos.google.com/album/AF1QipPd4BHwwR-fz1RRslbnMMNgSZSzlBmo_kccNk4D

Μικρή Ζήρεια

Χριστούγεννα προ των πυλών αλλά o καιρός που επικρατούσε τις τελευταίες μέρες, μας δυσκόλευε λίγο στην επιλογή προορισμού. Κάτι το σκηνικό που είχαν φανταστεί οι κοπέλες της παρέας (καταφύγιο, τζάκι με το χιόνι να πέφτει αδιάκοπο και άλλα ωραία), οι επιλογές μας ήταν περιορισμένες, μιας και το αποφασίσαμε τελευταία στιγμή. Είχαμε βέβαια και πρόσκληση από την παρέα του Βουλκανιζατέρ 2009 για Βουτσικάκι, αλλά το είχαμε πολύ πρόσφατο και για ΣΚ μας έπεφτε λίγο μακριά + το γεγονός ότι ένα από τα ιδρυτικά μας μέλη είχε ατύχημα με ποδήλατο στις 01:00 το πρωί (που πας ρε Καραμήτρο??) Δοκιμάσαμε την τύχη μας για το καταφύγιο της Ζήρειας, και αφού πήραμε άκυρο, επιλέξαμε μια από τις γνωστές «καβάτζες» των Αλλού Γιαλλού. Κεφαλάρι Κορινθίας και στόχος η Μικρή Ζήρεια. Είχαμε μια αποτυχημένη προσπάθεια μες το 2009 και δεν ήταν άσχημος ως προορισμός και με σεβαστή υψομετρική διαφορά.

Με τα πολλά ξεκινάμε από την Αθήνα και αφού η Αλέκα είχε ξεμπερδέψει με τις μπουγάδες της, ξεχνώντας τις προμήθειες του ΣΚ, και με καθυστέρηση μόλις 45 λεπτών κατευθυνθήκαμε στο ηλιόλουστο Ξυλόκαστρο για καφεδάκι, όπου τελικώς συγκεντρωθήκαμε 9 άτομα (ζωή να έχουμε). Είχαμε μάλιστα τη χαρά να μας τιμήσει με την παρουσία της, η ταμίας του ΕΠΟΣ Φυλής, η Όλγα Μουρίκη. Παίρνουμε τις τελικές μας αποφάσεις (πάντα με το γνωστό δημοκρατικό τρόπο) και κατευθυνόμαστε στο Κεφαλάρι, από ένα πολύ γραφικό και όμορφο στενό ασφαλτόδρομο από τα Στύλια, βγαίνοντας αρχικά στη Βελίνα, στο Κλημέντι και από κει στο Κεφαλάρι αγνοώντας επιδεικτικά τα Τρίκαλα Κορινθίας. Εντοπίζουμε το σημείο διανυκτέρευσης και πλέον πεινασμένοι από το ταξίδι, οδηγούμαστε σε ταβέρνα της Στυμφαλίας, όπου θα κρεπαλιάσουμε και θα περάσουμε ευχάριστα την ώρα μας, συνοδεία γνωστού επιτραπέζιου (Taboo).

Επιστροφή για ύπνο, περιμένοντας τον τελευταίο της παρέας, τον Μάκη, όπου θα αριβάρει λίγο πριν τα μεσάνυχτα. Καποιοι από τους συμμετέχοντες θα ξαγρυπνήσουν από τον ομολογουμένως έντονο αέρα και οι υπόλοιποι απλά θα απολαύσουν ένα ακόμα βαθύ ύπνο στην τιμημένη Ελληνική Ύπαιθρο.

Χαλαρό ξύπνημα, μετά συνοδείας πρωινού στο μοναδικό ανοικτό καφενεδάκι του χωριού (Κεφαλάρι), η ώρα 09:30 και ακόμα είμαστε στα 860μ. Θα επιλεχθεί τελικώς η προώθηση με τα αυτοκίνητα μέχρι τα Ισιώματα για εξικονόμηση χρόνου (Ευτυχώς γιατί γλυτώσαμε το χάσιμο στο κεδρόδασος πάνω από το Κεφαλάρι). Ξεκινάμε από τσιμεντένιο τοιχίο (Τρίτη διασταύρωση του κεντρικού χωματόδρομου) σε δασικό δρόμο και ακολουθούμε τα πηγάδια (συνολικά 5) μέχρι σημείο με σημάδια και κορδέλες. Από δω το μονοπάτι ανηφορίζει μέσα στο δάσος με πολύ καλή σήμανση (μικρά κόκκινα μεταλλικά ταμπελάκια, θέλει μια στοιχειώδη προσοχή), βγαίνει για λίγο σε χαρακτηριστικό ξέφωτο, και παίρνει την τελική ανηφόρα σε χαρακτηριστική ρεματιά (επι το πλείστον στα δεξιά της), μέχρι να βγούμε σε μπαλκόνι – εξώστη – ώμο στα 1600 μέτρα. Μπροστά μας χαρακτηριστικός βράχος που το μονοπάτι τον τραβερσάρει από δεξιά. Περιττό να πω ότι το βουνό δεν είχε καθόλου χιόνι. Επιλέξαμε τραβερσάρισμα από χαμηλά, χωρίς να βγούμε στην κορυφογραμμή με στόχο το διάσελο και στη συνέχεια συνεχίσαμε για Ντουσιά (έχοντας θέα σε Στυμφαλία και Κεφαλάρι), παρέα με τα 6 μποφώρ του αέρα που δεν σταμάτησε να λυσσομανά. Θα επιλέξουμε να επισκεφτούμε και την ψηλότερη κορυφή (ανώνυμη 2117), θα απολαύσουμε τη θέα της Μεγ. Ζήρειας (ελάχιστο χιόνι) και θα πάρουμε το δρόμο της επιστροφής. Στα Ισιώματα θα συναντήσουμε και τους φίλους μας τα ζώα ή τζιπάδες που διασκέδαζαν λασπώνοντας τα πολυτελή αυτοκίνητα τους για να μπορούν να περηφανευτούν αργότερα για τις περιπέτειες τους, Τι να πει κανείς... Φινάλε του ΣΚ σε ταβέρνα στην είσοδο του χωριού (Κεφαλάρι), και συνοδεία ψιλόβροχου μέχρι το Κιάτο.

Ευχαριστούμε όλους τους συμμετέχοντες και ιδιαίτερα την Δέσποινα και τον Κώστα για την παρθενική τους συμμετοχή στους Αλλού Γιαλλού.

Δυτική Πάρνηθα

Έχοντας «φάει» άκυρο Παρασκευή βράδυ για τη Γκιώνα και το Tραγονόρος, συν κάποιες προσωπικές υποχρεώσεις το Σάββατο, μου έμεινε μόνο η Κυριακή για μια ολιγόωρη εξόρμηση. Κλασσικός ολιγόωρος προορισμός η Πάρνηθα, μάλιστα η δυτική της πλευρά με επίκεντρο την ορθοπλαγιά του Άρματος. Ξεκινήσαμε λοιπόν με τον αδερφό μου, από το τέλος χωματόδρομου μέσα στη Χασιά, όπου για να βρεθεί κάποιος εκεί, θα πρέπει να περάσει το δημαρχείο και την κεντρική πλατεία του χωριού, όλες τις ταβέρνες και να στρίψει δεξιά μετά από ανοιχτό γήπεδο 5x5 προς Αγ. Κυπριανό. Στην πρώτη διασταύρωση κάνουμε δεξιά, προσέχουμε μπλε σημάδι σε στύλο της ΔΕΗ, συνεχίζουμε σε στενό ασφαλτόδρομο, και στη διχάλα που ακολουθεί, παίρνουμε τον κάτω δρόμο (Οδός Γιαννούλας), που τον ακολουθούμε μέχρις ότου, μετατραπεί σε χωματόδρομο, όπου και παρκάρουμε το αυτοκίνητό μας.

Το μονοπάτι είναι τεράστιο, τραβερσάρει την πλαγιά χωρίς καμιά υψομετρική διαφορά, βρίσκει τον παλιό υδραγωγό της Φυλής και συνεχίζει έως χαρακτηριστικό ξέφωτο με παιδική χαρά (20 λεπτά). Εδώ υπάρχει η επιλογή να περάσουμε απέναντι στη Μονή Κλειστών διασχίζοντας το ρέμα της Γιαννούλας. Όχι σήμερα βέβαια, γιατί η διαδρομή μας θα είναι διαφορετική. Σε 5 λεπτά, διπλοί ταμπελώνες μας ενημερώνουν για τις επιλογές μας. Αλογόπετρα, Κιάφα Πίνη, Σπήλαιο Πανός. Εμείς θα ακολουθήσουμε τη διαδρομή για Σπήλαιο Πανός, και θα πάρουμε την ελαφριά ανηφορική πορεία δίπλα στην Αλογόπετρα. Στη παρέα μας και ένας σκύλος από τη Χασιά, που θα μας συντροφεύσει μέχρι το τέλος της πορείας. Μικρή στάση σε άλλο χαρακτηριστικό ξέφωτο (50 λεπτά), και συνέχιση της ανηφορικής μας πορείας για να βγούμε στο γυμνά με κάποια καμμένα, απέναντι από την εντυπωσιακή ορθοπλαγιά του Άρματος (1 ώρα και 30 λεπτά). Ο καιρός καθαρός, θα ατενίσουμε την πεδιάδα του Ασπροπύργου, αλλά και το τελείωμα του Υμηττού και τον Αργοσαρωνικό. Κάποια μπαλώματα στα 850μ. μαρτυρούν την χιονόπτωση των προηγούμενων ημερών. Συνολικά σε 1 ώρα και 45 λεπτά από τη Χασιά, είμαστε στην πηγή Ταμίλθι, με το δροσερό νερό. Κάτω μας χάσκει το ρέμα της Γκούρας που ακούγεται φουριόζικο και ορμητικό. Αυτό το γεγονός θα αλλάξει και τα σχέδια συνέχισης της διαδρομής μας.

Από τη πηγή Ταμίλθι, πάλι υπάρχουν διαφορετικές επιλογές. Μια είναι να συνεχίσει κανείς, με ελαφρά κατηφορική πορεία με κατεύθυνση τη Σπηλιά του Πανός και στη συνέχεια μέσω Κιάφας Καλαμαρά να επιστρέψει στη Μονή Κλειστών. Η άλλη επιλογή, να ακολουθήσει το μονοπάτι για Κιάφα Πίνη και Αγ. Γεώργιο Κεραμιδίου. Αυτό κάναμε και εμείς. Λίγη ανηφόρα κάτω από την κορυφή Ταμίλθι, βγαίνουμε σε ανοικτό οροπέδιο (Λάκα Ηλιού), ακολουθούμε με δυσκολία τα κόκκινα σήματα των πετρών του εδάφους που είναι πασπαλισμένες με χιόνι και βγαίνουμε σε δασικό δρόμο. Εδώ είναι ένα κομβικό σημείο της διαδρομής μιας και εδώ βρίσκεται η συνέχεια του μονοπατιού από Αγ. Γεώργιο Κεραμιδιού προς Αγ, Κυπριανό. Επιλέγουμε λοιπόν να μην συνεχίσουμε για Κιάφα Πίνη και να πάρουμε την κατηφόρα, αποφασίζονατς να επιστέψουμε στην εκκίνηση της πορείας μας (ή έστω κάπου κοντά). Θα συναντήσουμε και τους μοναδικούς ανθρώπους λίγο πριν βγούμε στο δασικό δρόμο που θα μας οδηγήσει στο Μεγάλο Χωράφι (όνομα και πράμα) με τα κολλημένα μεταλλικά κυπελλάκια πάνω στα δέντρα για τη συλλογή ρετσινιού. Έχουμε πλέον πανοραμική άποψη της Φυλής, με τις καμινάδες των ταβερνών να καπνίζουν και να μεταφέρουν την τσίκνα χιλιόμετρα μακριά. Το τελευταίο κομμάτι είναι λίγο άχαρο, μιας και κάνουμε ένα μεγάλο κύκλο για να βγούμε τελικώς στον Αγ. Κυπριανό, αλλά αποζημιώνει ταυτόχρονα κινούμενο σε πυκνό δάσος, βγάζοντας μας στον ασφαλτόδρομο και στη συνέχεια στην εκκίνηση της πορείας μας.

Μια κυκλική (σχεδόν) πορεία στην Δυτική Πάρνηθα τεσσάρων ωρών, που σε απομονώνει εντελώς από την πολύβοη και κουραστική πρωτεύουσα.

Από μια πλευρά με ευχαριστεί το γεγονός πως η ανθρώπινη παρουσία στο βουνό είναι ελάχιστη. Σπάνια διασταυρώνομαι με ανθρώπους σε όποια σύντομη μου εξόρμηση στην Πάρνηθα. Από την άλλη με λυπεί το γεγονός πως σε σε μια πόλη 5 εκατομυρίων, μόνο μια δεκάδα λεωφορείων κάθε ΣΚ, εγκαταλείπει το λεκανοπέδιο, στα πλαίσια εξορμήσεων των Αθηναϊκών Συλλόγων και σκόρπιοι 100-150 άνθρωποι περπατούν στα βουνά της Αττικής.

Αυτό που έχω καταλάβει τουλάχιστον για την Πάρνηθα είναι ότι για τους περισσότερους από εμάς, η Πάρνηθα είχε καεί πολύ πριν τις φωτιές και παρόλα τα κροκοδείλια δάκρυα για την καταστροφή της, αγνοούμε και ταυτόχρονα σνομπάρουμε την ύπαρξη της. Για τους υπόλοιπους, η Πάρνηθα θα παραμείνει ένα μέρος ανεξάντλητων διαδρομών, που χαρίζει στον περιηγητή ηρεμία και ευεξία.

Καλλιακούδα 2101μ

Παρασκευή 12 το μεσημέρι και επιστρέφω από επαγγελματικό ταξίδι από Φλώρινα στη Θεσσαλονίκη. Είμαι στο αεροδρόμιο Μακεδονία και έχω 2 ώρες ακόμη για να επιστρέψω το ενοικιαζόμενο αυτοκίνητο. Μια βόλτα προς τη Χαλκιδική δεν θα ήταν κακή ιδέα. Η διαδρομή μου θα σταματήσει στη Νέα Μηχανιώνα. Θα περπατήσω λίγο στον κεντρικό δρόμο και θα απολαύσω τη θέα του Θερμαικού, με μια κούπα ελληνικό καφέ από το μπαλκόνι μιας καφετέριας. Ο Όλυμπος πρέπει να είναι κάπου εκεί απέναντι μου αλλά η θολούρα δε μου επιτρέπει να δω περισσότερα. Επόμενη σκέψη η άφιξη του ΣΚ και η ανάβαση στην Καλλιακούδα με τον ΕΠΟΣ Φυλής. Έμπνευση της στιγμής, να ενημερώσω μια κοπέλα από το Καρπενήσι, που γνώρισα στο forum και ενδιαφερόταν για πεζοπορίες στη γύρω περιοχή. Κλείνω το laptop, επιστροφή στο αεροδρόμιο, με τα πολλά είμαι στην Αθήνα, φτιάχνοντας το σακίδιο μου για την εξόρμηση του ΣΚ.

Είμαι στο λεωφορείο κινούμενος στην Εθνική οδό για τη Λαμία. Έχω μήνυμα από τη Γιούλη (την κοπέλα από το Καρπενήσι). Θέλει να συμμετέχει στην εκδρομή μας. Χαίρομαι χωρίς να ξέρω πραγματικά γιατί. Στάση στη Λαμία, παίρνουμε τους τελευταίους επιβάτες της εκδρομής, τους καλούς φίλους Κωστή και Λένα που μένουν στον Αγ. Κωσταντίνο και συνεχιζουμε για Καρπενήσι. Σταματάμε σε ένα πρατήριο (με χειροποίητες πίτες), εξαφανίζουμε οτιδήποτε φαγώσιμο από τις προθήκες του πρατηρίου και καταλήγουμε στο Νέο Μικρό Χωριό, όπου και θα φιλοξενηθούμε στο τοπικό δημοτικό σχολείο και σε ξενώνα.

Έχω δώσει ραντεβού με τη Γιούλη και θα μας ακολουθήσει στη μικρή βόλτα ως τη λίμνη του Παλιού Μικρού Χωριού, αποτέλεσμα της τραγικής κατολίσθησης το 1963, με τον γρουσούζικο συνδυασμό των τριών 13. 13 Ιανουαρίου, 13 νεκροί, μετά από συνεχόμενη βροχόπτωση 13 ημερών. Η Γιούλη καταφτάνει, την συναντάμε, συστηνόμαστε, και αρχίζουν οι συμπτώσεις, οι κοινοί γνωστοί, φίλοι και η συνειδητοποίηση του πόσο μικρός είναι αυτός ο κόσμος. Θα φτάσουμε περπατώντας μέχρι τη λίμνη από την άσφαλτο που ενώνει το Παλαιό με το Νέο Μικρό Χωριό, μιλώντας για διάφορα θέματα, αλλά κυρίως για την ανάγκη ύπαρξής μας εκεί έξω, στη φύση, στο βουνό.

Επόμ

ενη στάση το Παλαιό Μικρό Χωριό, όπου θα απολαύσουμε τα τσιπουράκια μας, θα μιλήσουμε, θα μιλήσουμε, η ώρα περνάει ευχάριστα, η Γιούλη θέλοντας να μας καλωσορίσει, θα κεράσει όλη την παρέα και σιγά –σιγά θα επιστρέψουν οι περισσότεροι για φαγητό στο Νεο Μικρό Χωριό.Εμείς θα συνεχίσουμε τις συζητήσεις και τους προβληματισμούς μας, θα κάνουμε και μια μικρή βόλτα στο Μεγαλο Χωριό και θα καταλήξουμε στο φιλόξενο δημοτικό σχολείο του χωριού.

Το ραντεβού των συμμετεχόντων ανανεώθηκε στις 07:00 του πρωινού της επομένης στο Μεγάλο Χωριό. Από κει, με σχετικά κλειστό καιρό, πήραμε το ανηφορικό μονοπάτι που αφού διασταυρωθεί με τον χωματόδρομο, τουλάχιστον 7 φορές, βγαίνει στο εκκλησάκι της Παναγίας (1.360μ), δίπλα σε μνημείο για τη μάχη της Καλλιακούδας το 1823, όπου και θα κάνουμε μικρή στάση.

Εδώ ο δρόμος χωρίζει και το πάνω κομμάτι οδηγεί στα Δολιανά (Στουρνάρα) ενώ το κάτω, στα Ψιανά και την Ανιάδα. Παίρνοντας τον πάνω δρόμο, θα περάσουμε από τις εγκαταστάσεις της Trekking Hellas και το καταφύγιο της Καλλιακούδας, και έχοντας βγει στο αλπικό κομμάτι του βουνού, θα κόψουμε ακόμη πολλές φορές τον άχαρο χωματόδρομο για να βγούμε στο διάσελο (1.750μ) σε περίπου 3 ώρες. Μικρή στάση για κάποιες ανάσες, ο καιρός θα μας χαρίσει ένα μεγαλοπρεπές άνοιγμα και θα βγάλουμε κάποιες φωτογραφίες με φόντο τη Χελιδώνα και το φαράγγι του Κρικκελοπόταμου με το Πάντα Βρέχει στο βάθος.

Από το διάσελο αρχίζει η πραγματική ανηφόρα. Μεγάλη κλίση (μέχρι και 35 μοίρες), το έδαφος αρκετά γλυστερό από την βροχόπτωση των προηγούμενων ημερών, η χαμηλή νέφωση ανεβαίνει και καλύπτει τα πάντα. Προσεκτικά βήματα, μας βγάζουν στην κορυφογραμμή, και μετά από λίγα λεπτά στα 2101μ. Δεν θα μας κάνει τη χάρη ο καιρός και θα αποζημιωθούμε μόνο από την αναμνηστική φωτογραφία της κορυφής, καθώς και από την απόλαυση των εδεσμάτων που μετέφερε ο καθένας μας. Μέσα από την ομίχλη, πάνω στην κορυφογραμμή ξεπροβάλλει μια φιγούρα. Είναι ο Στέφανος ο Σταμέλλος ο καλός φίλος από την Λαμία. Ηρθε για μια ανάβαση express (όπως το συνηθίζει άλλωστε) από Ανιάδα και επιστροφή πίσω. Τα είπαμε λίγο και τον χάσαμε καθώς ροβόλησε για το διάσελο.

Με τη σειρά μας ξεκινάμε για την επιστροφή, με ακόμη μεγαλύτερη προσοχή, η βροχή θα μας συνοδεύει και το πεδίο γίνεται πολύ επικύνδυνο. Θα βγούμε στο διάσελο χωρίς απώλειες και με γρηγορότερο βηματισμό, στο καταφύγιο. Θα πάρουμε αυτή τη φορά τον δρόμο για την Ανιάδα και μέσα από πανέμορφο δάσος, με την ξεχωριστή νότα των φυλλοβόλων, θα φτάσουμε στο χωριό, αφού περάσουμε από ένα ρέμα και θα μελαγχολήσουμε με το σκουπιδαριό της παρακείμενης στάνης.

Γρήγορο φαγητό για τους ορειβάτες και η έκπληξη της ημέρας θα είναι ο μικρός Πάρις από την Καρδίτσα, ο οποίος θα μας καταπλήξει με τις γεωγραφικές του γνώσεις (αφού ήξερε επακριβώς τα υψόμετρα όλων των κορυφών των γύρω βουνών, αλλά το πιο σημαντικό την ακριβή τους γεωγραφική θέση).

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Στράτο, αρχηγό της ορειβατικής ομάδας και στη Γιούλη για το ζεστό και εγκάρδιο καλωσόρισμα, τα καλά της λόγια και την πολύ καλή παρέα της.

Άτυχοι του ΣΚ ο Κωστής και η Λένα, που για οικογενειακούς λόγους δε μας συνόδευσαν την Κυριακή, στην ανάβασή μας. Το χειμώνα παιδιά...

Έχουμε να κάνουμε πολλά πράγματα ακόμη στην περιοχή...