Σελένα - Λασήθι - 1559μ.

Μετά από απουσία πέντε περίπου μηνών από τα βουνά της πανέμορφης και πολυαγαπημένης μου Κρήτης, ήρθε η ώρα να ξαναεπισκεφτώ ένα από αυτά, αυτή την φορά στην περιοχή του Λασιθίου. Το Σάββατο 7 Μαρτίου, προηγήθηκε η σύντομη ανάβαση στην κορφή του Γιούχτα στα 809μ, ακριβώς πάνω από τις γνωστές Αρχάνες, διάρκειας 2 ½ ωρών πάνω-κάτω. Την Κυριακή 8 Μαρτίου, παρέα για ακόμη μια φορά με την αγαπημένη μου φίλη Ελένη, πραγματοποιήσαμε την ανάβαση στην πετρώδη Σελένα, στα 1559μ.

Ξεκινάμε λίγο έξω από το χωριό Κερά, στα σύνορα των νομών Ηρακλείου και Λασιθίου, σε υψόμετρο 800μ, έξω ακριβώς από μουσείο με εκθέματα που αφορούν την εξέλιξη του ανθρώπου, άλλο ένα δηλαδή τουριστικό τερατούργημα της περιοχής. Πιάνουμε τον χωματόδρομο για περίπου 20 λεπτά, που δίνει την θέση του σε καλογραμμένο μονοπάτι με κόκκινα σημάδια και ανηφορίζει ως την κορφή Καρφί, στα 1141μ. με έντονα τα σημάδια Μινωικού οικισμού. Παρέα μας θα έχουμε για μία ώρα έναν συμπαθέστατο βοσκό που θα μας απαγγείλει αρκετές μαντινάδες της στιγμής.

Μετά το Καρφί, αρχίζουμε το ανεβοκατέβασμα της πετρώδους κορυφογραμμής συντροφιά με τον έντονο αέρα που μας δυσκολεύει σε κάθε μας βήμα. Ολιγόλεπτη στάση κάτω από τεράστιο πρίνο, αν και ο ήλιος είναι προτιμότερος εκείνη την στιγμή, για κολατσιό με φρούτα και σοκολάτα. Ανεβαίνουμε σε κορφή στα 1400μ. περίπου, μα είναι αδύνατον να συνεχίσουμε την κορυφογραμμή λόγω του παγωμένου!!! νοτιά. Βρίσκουμε κόκκινα σημάδια που τραβερσάρουν την πλαγιά από τα βόρεια και τα ακολουθούμε ως την κορφή στα 1559μ όπου και φτάνουμε μετά από 3 ½ ώρες. Ο καιρός έχει ήδη αρχίσει να κλείνει, ρίχνουμε μια τελευταία ματιά στο χιονισμένο Σπαθί, την ψηλότερη κορφή των Λασιθιώτικων, και ξεκινάμε όσο πιο γρήγορα γίνεται την κατάβαση. Το χαλάζι έχει αρχίσει να πέφτει έντονο που σε συνδυασμό με τον δυνατό αέρα κάνει την κατάσταση ιδιαίτερα σοβαρή!!

Το χαλάζι μετατρέπεται πιο χαμηλά σε βροχή και θα μας ακολουθήσει μέχρι το τέλος της πορείας μας, μετά από 6 ½ ώρες συνολικά. Δύο μικρά ανοίγματα του καιρού θα μας χαρίσουν προσωρινά την θέα προς τα οροπέδια του Λασιθίου και του Νήσιμου στα νότια, ενώ στα βόρεια ίσα που διακρίνεται το δάσος Αζιλάκων. Ο κρύος πλέον αέρας και το γεγονός ότι είμαστε μούσκεμα από την βροχή, μας αναγκάζει να τσιμπήσουμε τα λιγοστά τρόφιμα μας, στην ζεστασιά του αυτοκινήτου. Για ακόμη μια φορά αποδεικνύεται ότι τα Κρητικά βουνά έχουν κάτι ιδιαίτερο, κάτι ξεχωριστό, ή θα τα μισήσεις ή θα τα αγαπήσεις.

ΚΟΝΙΤΣΑ - ΓΙΑΝΝΕΝΑ

(ή αλλιώς Keep Walking)

κείμενο: Αποστόλης Στεργίου

Κάπου στις αρχές του 2006 έπεσε στα χέρια μου το τεύχος του `Ανεβαίνοντας` που αναφερόταν στην διαδρομή από τα Γιάννενα ως την Κόνιτσα. `Τρεις μέρες ελευθερίας` ο τίτλος του άρθρου, αρκετά εύστοχος. Τηρώντας λοιπόν το έθιμο που έχω, κάθε 3ήμερο του Αγ. Πνεύματος να επισκέπτομαι την ευρύτερη περιοχή, δοκιμάσαμε την τύχη μας τον Ιούνιο του ίδιου έτους. Ανάποδα όμως, από την Κόνιτσα ως την πόλη των Ιωαννίνων. Το σχέδιο απέτυχε, λίγο η πολυπληθής ομάδα (6άτομα), λίγο η παρ` ολίγον καταιγίδα πριν το πέρασμα του Καρτερού, μας γύρισαν πίσω στην Μονή Στομίου, πριν την ώρα μας.
Ακριβώς 2 χρόνια αργότερα, με μόνες συμμετοχές τον Κώστα και τον γράφων, ξεκίνησε η δεύτερη απόπειρα για το Project αυτό. Ήταν 13 Ιουνίου, αργά το βράδυ όταν επιβιβαστήκαμε στο ΚΤΕΛ για Γιάννενα. Αξημέρωτα στην πόλη για μπουγάτσα και ελληνικό καφέ και την έκτη πρωινή αναχώρηση για Κόνιτσα.

1η Ημέρα
Ξεκίνημα της πορείας στις 7.15 από το γεφύρι της Κόνιτσας στα 440μ. Κινούμαστε στον γνωστό πλέον μισοκατεστραμένο ευτυχώς χωματόδρομο για την Μονή Στομίου. Αρκετά γρήγορα, σε μόλις μία ώρα φτάνουμε στην πηγή έξω ακριβώς από την Μονή. Χωρίς στάση, συνεχίζουμε τον ανηφορικό μας μαραθώνιο για το Σιάδι της Μύγας, ένα τεράστιο καταπράσινο οροπέδιο στα 1400μ. περίπου. Σε καλογραμμένο και με σήμανση μονοπάτι περνάμε από τις τοποθεσίες Δέση και Καλογερικό, μέσα σε δάσος αλλά και με υπέροχα ξέφωτα με θέα την εντυπωσιακή Τραπεζίτσα. Σχεδόν 4 ώρες μετά, απλωνόμαστε στο καταπράσινο λιβάδι για την πρώτη μας ουσιαστικά στάση. Χωρίς χρονοτριβές συνεχίζουμε προς την λάκκα Κοπάνες. Εδώ χρειάζεται προσοχή, το σωστό μονοπάτι ΔΕΝ είναι αυτό με το κόκκινο τετράγωνο σε κίτρινο πλαίσιο που οδηγεί στο Βρυσοχώρι, αλλά ένα μικρότερο, χωρίς σήμανση που κόβει σχεδόν κάθετα την δασωμένη πλαγιά και βγαίνει σε μικρό ώμο πριν την λάκκα. Είναι πολύ εύκολο να χαθείτε, μα η κατεύθυνση είναι σαφής. Ακολουθεί διάσχιση πετρώδους λάκκας και ανάβαση της σάρας-λούκι για το πέρασμα ανάμεσα στης κορφές Γκαμήλα 2 και Καρτερού. Όλη αυτή η περιοχή κρατά χιόνι ως τα τέλη Ιουνίου, οπότε ένα πιολέ είναι χρήσιμο. Άλλες 4 ώρες και η τεράστια υψομετρική των 1900μ. φτάνει στο τέλος της. Ανακουφισμένοι μα προβληματισμένοι για την πυκνή συννεφιά αποφασίζουμε, μετά από ολιγόλεπτη στάση για κολατσιό, να κατηφορίσουμε για το Βραδέτο. Τα κόκκινα σημάδια γίνονται τώρα πιο πυκνά και μετά από 1.30 ώρα φτάνουμε στην Λούτσα Ρομπόζη όπου και συναντούμε πεζοπόρο που έχει έρθει από το καταφύγιο της Αστράκας. Εκπλήσσεται όταν μαθαίνει από πού ερχόμαστε και που πάμε, μας εύχεται καλή τύχη και συνεχίζει αμέριμνος να χαζεύει τις γύρω κορφές. Περνώντας από κοπάδια αγελάδων με παρέα μας τα άγρια σκυλιά της περιοχής, αντικρίζουμε αρχικά το βάραθρο της Γκαιλότρυπας, μετά τις σπηλιές στην αρχή του Μέγα Λάκκου και αφού ανηφορήσουμε ελαφρώς, βγαίνουμε σε ομαλή κορυφογραμμή που θα μας φέρει 6 ώρες από το πέρασμα και συνολικά 14 ώρες μετά την Κόνιτσα, στην πανέμορφη πλατεία του Βραδέτου στα 1340μ. Η ώρα είναι περασμένες 9 και μετά από την σύντομη συνομιλία μας με τον κάτοχο του μοναδικού καφενείου-ταβέρνας του χωριού, απολαμβάνουμε ίσως ένα από τα ωραιότερα γεύματα σε ορεινό χωριό, με την συνοδεία άφθονης ρετσίνας. Λίγες κουβέντες με τους λιγοστούς κατοίκους και τους τρεις Θεσσαλονικιούς πεζοπόρους και επιτέλους η πολυαναμενώμενη κατάκλιση στο υπόστεγο της εκκλησίας.

2η Ημέρα
Υπέροχο ξημέρωμα κάπου στις 7.30 με βαριά συννεφιά και πριν καλά καλά ξεκινήσουμε να πίνουμε τον ελληνικό μας καφέ κάτω από τον έλατο, πιάνει βροχή και μας αναγκάζει να μπούμε στο εσωτερικό του καφενείου. Ελαφρύ πρωινό και αναχώρηση λίγο πριν τις 9 για την δεύτερη μέρα της πορείας μας. Υπέροχη η κατάβαση της αριστουργηματικής σκάλας του Βραδέτου με προορισμό το άγνωστο Καπέσοβο το οποίο και αφήνουμε στα δεξιά μας για να πιάσουμε διαδοχικά άσφαλτο, χωματόδρομο και μονοπάτι που θα μας φέρει μετά από σχεδόν 3 ώρες στο όμορφο Κουκούλι. Γευόμαστε τα τοπικά γλυκά σε συμπαθές μαγαζάκι στην πλατεία του χωριού, δίπλα στο αρχοντικό του Κώστα Λαζαρίδη. Επισκεπτόμαστε το μουσείο του Λαζαρίδη και αναχωρούμε με επόμενο στόχο τους Κήπους, το μεγαλύτερο χωριό της περιοχής. Υπέροχο κατηφορικό καλντερίμι θα μας φέρει μετά από 1 ώρα στο όμορφο κεφαλοχώρι όπου και θα κάνουμε την μεγαλύτερη στάση της ημέρας. Πριν όμως δεν παραλείπουμε να κάνουμε μια παράκαμψη για να θαυμάσουμε το Καλογερικό γεφύρι, ίσως το εντυπωσιακότερο απ` όλα. Χαλαροί όσον αφορά τον χρόνο, επιστρέφουμε στους Κήπους όπου και αποφασίζουμε να γευματίσουμε σε ταβέρνα της κεντρικής πλατείας. Τρώμε όμως ελαφριά γιατί έχουμε μπροστά μας τουλάχιστον 3 ώρες ως το Δίκορφο, τον δεύτερο σταθμό της εκπληκτικής μας διάσχισης. Μια ξαφνική βροχή ματαιώνει για λίγο τα σχέδια μας, μα λίγα λεπτά αργότερα πιάνουμε τον δρόμο που οδηγεί στους Νεγάδες. Ορισμένες φορές, όταν επιχειρείς να κάνεις μια διαδρομή που έχεις στο νου για χρόνια, δεν σε ενοχλεί ακόμα και αν πρέπει να περπατήσεις την άχαρη άσφαλτο για τρία περίπου χλμ. Αφήνουμε τον δρόμο και πιάνουμε χωματόδρομο στα δεξιά που οδηγεί σε υπέροχο μονοπάτι που βαδίζει παράλληλα με το ρέμα της Ντόβρης περνώντας μάλιστα από δύο χαμένα από την βλάστηση γεφύρια. Το μονοπάτι έχει ελάχιστα κόκκινα σημάδια και αρκετά πυκνή βλάστηση. Βγαίνοντας από το ρέμα πιάνουμε χωματόδρομο και αφού προσπεράσουμε δύο ξωκλήσια, του Πρ. Ηλία και της Παναγίας, και αφού θαυμάσουμε την θέα προς ολόκληρο το συγκρότημα της Γκαμήλας, βγαίνουμε στην άσφαλτο που οδηγεί στο Δίκορφο. Ευτυχώς όμως αποφεύγουμε να κάνουμε τα εναπομείναντα τρία χλμ για το χωριό, γιατί η τυχαία συνάντηση μας με τον εκπαιδευτή ορειβασίας και κάτοικο πλέον της περιοχής Δημήτρη Μπουραζάνη, θα θεωρηθεί σωτήρια. Μας δείχνει ένα μικρό και άγνωστο μονοπάτι που αφού μας κατεβάσει σε μια ρεματιά, θα μας φέρει πολύ πιο γρήγορα στην αρχή του χωριού. Προσοχή όμως, αποφύγετε το φανερό μονοπάτι που φεύγει αριστερά, γιατί μετά από λίγα μέτρα χάνεται. Το σωστό είναι λίγα μέτρα μετά και πάλι αριστερά του δρόμου. Το καθαρό περπάτημα με ελάχιστες στάσεις είναι το πολύ 8 ώρες. Εμείς κάναμε 11 λόγω των επισκέψεων μας σε μουσεία, γεφύρια και διάφορα μαγαζάκια για καφέ, γλυκά και φαγητό. Απλωνόμαστε στο υπέροχο ταβερνάκι του Δημήτρη και της κοπέλας του Πάτυς, που είχαμε γνωρίσει τυχαία το μεσημέρι στους Κήπους. Τσιπουράκι και διάφοροι μεζέδες για την συνέχεια με παρέα τα παιδιά για να κλείσει έτσι υπέροχα και η δεύτερη μέρα μας. Ο πολύ καλός Δημήτρης, που είναι η ψυχή του τόπου αυτού, μας ανοίγει το σχολείο του χωριού που πλέον είναι μουσείο, για να κοιμηθούμε, αν και μια καλή λύση είναι και εδώ το χαγιάτι της εκκλησίας, ακριβώς απέναντι από το σχολείο.

3η Ημέρα
Το πρωί μας βρίσκει αρκετά νωρίς όρθιους γιατί η σημερινή μας πορεία κινείται σε παντελώς άγνωστα μέρη, είναι μεγάλη και φυσικά τα περιθώρια θα στενεύουν ώρα με την ώρα γιατί έχουμε εισιτήρια του ΚΤΕΛ για τις 19.30. Στις 7 το πρωί είμαστε ήδη έξω από το χωριό, όπου με την καθοδήγηση του Δημήτρη, παίρνουμε χωματόδρομο προς τα νότια και λίγο μετά, ένα παρακλάδι αυτού που με έντονη κλίση θα μας βγάλει, μία ώρα και κάτι μετά, στη κορυφογραμμή του Μιτσικελίου. Μικρή στάση για κολατσιό και συνεχίζουμε πότε πάνω στην κορυφογραμμή και πότε στον χωματόδρομο πλάι σ` αυτήν, που δυστυχώς αλλοιώνει την όποια ομορφιά του καταπράσινου τοπίου. Η θέα πια απλώνεται ως τον Σμόλικα, το Περιστέρι, τα Τζουμέρκα, τον Τόμαρο και φυσικά ακριβώς στα πόδια μας, η πόλη των Ιωαννίνων με την υπέροχη λίμνη τους και το νησάκι της κυρα-Φροσύνης που μοιάζει ψεύτικο. Αποφασίζουμε να μην κατέβουμε στα χαμηλά όπου υπάρχει και μονοπάτι που διασχίζει το οροπέδιο της Αγ. Παρασκευής στα 1350μ., αλλά να μείνουμε κοντά στην κορυφογραμμή, περίπου στα 1600μ. Μετά από 4 ώρες σε όχι και τόσο ομαλό τοπίο, με τραβέρσες και μικρές ανηφορο-κατηφόρες, ξεκινάμε την σταδιακή κατάβαση μας προς την άσφαλτο!! που δυστυχώς, όχι μόνο φτάνει μέχρι το καταφύγιο του βουνού, αλλά συνεχίζει και πιο ψηλά, χωρίς φυσικά λόγο. Η δροσιά των δύο προηγούμενων ημερών έχει δώσει την θέση της στην αφόρητη ζέστη, που εδώ πάνω γίνεται χειρότερη λόγω της άπνοιας, της έλλειψης δέντρων και της παρουσίας εκατοντάδων ενοχλητικών μυγών που μας ακολουθούν για αρκετές ώρες! Λίγη ώρα μετά, φτάνουμε σε μεγάλη πηγή-ποτίστρα πάνω ακριβώς από το καταφύγιο, όπου και θα μας χαρίσει τις πρώτες στιγμές δροσιάς και ανακούφισης της ημέρας. Η άσχημη μυρωδιά από τις σβουνιές των αγελάδων μας αναγκάζει να κάνουμε την τελευταία στάση έξω από το κλειστό βέβαια καταφύγιο και όχι πλάι στην πηγή. Και ενώ πιστεύουμε ότι όλα έχουν τελειώσει, χάνουμε το μονοπάτι που σε 1.30 ώρα θα μας κατέβαζε λίγο πριν τις Λιγγιάδες, μπλέκοντας σε πλαγιά έντονης κλίσης, με σάρες, πουρνάρια και την αφόρητη μεσημεριανή ζέστη κατακέφαλα.
Τελικά αρκετά ταλαιπωρημένοι μα απόλυτα ικανοποιημένοι και συνάμα λυτρωμένοι, προσγειωνόμαστε στην άσφαλτο, περίπου 500μ πριν το χωριό Λιγγιάδες. Αντί όμως να καλέσουμε ταξί για την πόλη, επιλέγουμε το κερασάκι σ` αυτήν την υπέροχη τούρτα, ένα ξεχασμένο μονοπάτι που κατεβαίνει μια ρηχή ρεματιά και φτάνει ως το προάστιο των Ιωαννίνων, την Αμφιθέα. Περίπου 9 ώρες ήταν η πορεία της τρίτης μέρας, με μόνο δύο ολιγόλεπτες στάσεις.
Είμαστε πλέον ελάχιστα χλμ από το κέντρο, πρώτο μας μέλημα μόλις φτάνουμε εκεί είναι να τσεκάρουμε τα εισιτήρια, να φορέσουμε στεγνά και καθαρά ρούχα και να απολαύσουμε τον δροσερότερο φραπέ της ζωής μας, ως τον επόμενο βέβαια!! Ξημερώματα πλέον, στα ΚΤΕΛ του Κηφισού, πέφτει η αυλαία σε μια από τις καλύτερες `παραστάσεις` της ορειβατικής μας ζωής. Για μένα η διαδρομή αυτή, λόγω και των αναβολών, είχε πάρει διαστάσεις μυθικές. Θεωρώ δε, ότι είναι ίσως η καλύτερη διάσχιση που έχω κάνει ως τώρα, εύκολα συγκρινόμενη με αυτές των Άλπεων ή ακόμα και του Νεπάλ. Ραντεβού λοιπόν, σε μερικούς μήνες, πάλι στην ίδια περιοχή για μια άλλη, διαφορετική διάσχιση…

Γεράνεια

Η παλιοπαρέα επιτέλους μαζεύτηκε και αποφάσισε να κάνει μια χαλαρή πορεία. Έμενε μόνο να αποφασίσουμε το βουνό. Η ανάβαση μας θα γινόταν το Σάββατο (21/2), αφού οι μετεωρολόγοι προέβλεπαν κακοκαιρία για την Κυριακή (τρομάρα τους). Αφού πρώτα είχαμε απορρίψει Ολίγυρτους, Ζαγαράδες και άλλες ωραίες ιδέες του Αποστόλη, αποφασίσαμε να επισκεφτούμε τα γειτονικά Γεράνεια.
Συνάντηση στον Αγ. Αντώνη (Μετρό) για πρωινό καφεδάκι, επίσκεψη στην ΠΕΤΡΟΛΑ για «τράμπα» αυτοκινήτων και από κει ντουγρού για Αγ. Θεοδώρους. Με κάποιες ερωτήσεις σε ντόπιους βρίσκουμε το σωστό δρόμο προς Ντάρτιζα όπου θα ήταν και η εκκίνηση της πορείας μας. Το αγρίμι που λέγεται IGNIS κατάπιε όσα νεροφαγώματα βρήκε στο διάβα του, αποδεικνύοντας πως ένα σεμνό και ταπεινό Suzuki μπορεί να ξεπερνάει εμπόδια που δεν φαντάζονται άσχετοι νεο-Αθηναίοι με τα υπερπολυτελή SUV τους.

Κλασσικά ξεκινήσαμε από λάθος μονοπάτι, παρόλο που είδαμε το χαρακτηριστικό εικονοστάσι, αλλά η ρεματιά ήταν τόσο κοντά που δεν επέτρεπε το μοιραίο λάθος. Συναντήσαμε 3 ποτίστρες, μια εξ αυτών παγωμένη, ελάχιστο χιόνι μέχρι το χαρακτηριστικότατο διάσελο Τρεις Πόρτες. Λίγο πριν το διάσελο, αναλαμβάνει δράση ο λατρεμένος μας Αποστόλης και μας παρασύρει (ευτυχώς μόνο για λίγες εκατοντάδες μέτρα) σε πορεία κατευθείαν προς την κορυφή. Μετά και την παρέμβαση των ψυχραιμοτέρων και της φωνής της λογικής, πείθεται να ακολουθήσουμε μια πιο λογική πορεία (και με σημάδια) τραβερσάροντας το βουνό με βόρεια κατεύθυνση και ελπίζοντας να έχουμε σύντομα οπτική επαφή με την κεραία του ΟΤΕ.

Τα σημάδια χάνονται μυστηριωδώς(!) λίγο μετά και η ομάδα όλο χαρά, πρέπει να ακολουθησει μια δική της πορεία, πλεον κάθετα στο δάσος για να βγει στην κορυφογραμμή. Το πεδίο θυμίζει κάτι από Subra στο Μαυροβούνιο, αλλά δεν μας πτοεί τίποτα. Περιέργως, θα βγούμε σε λάθος ράχη (γιατί άραγε;;). Άλλα είκοσι λεπτά για την κορυφή. Ο καιρός είναι τόσο καλός και καθαρός που δεν μας δίνει την δυνατότητα να χαθούμε και άλλο. Είμαστε πλεόν στην κορυφογραμμή. Η θέα μαγευτική προς τον Σαρωνικό και τον Κορινθιακό. Αναγνώριση κορυφών, αναζήτηση του Ολύμπου και άλλα γραφικά Άλλα δεκαπέντε λεπτά για να συναντήσουμε το κολωνάκι της κορυφής.

Κολατσιό και επιστροφή από τα ίδια. Κάθετη κατάβαση από το ύψος της κεραίας, ευθεία κάτω στη ρεματιά, βγαίνουμε στο δρόμο, μετά από δυο στροφές η πηγή Γκούρα και απο κει, ελαφρώς ανηφορικά για το διάσελο Τρεις Πόρτες. Στην επιστροφή δοκιμάσαμε κάποια γιδόστρατα κυρίως στη δεξιά μεριά της ρεματιάς που μας έβγαλαν στο σημείο εκκίνησης. Κάποιες κόκκινες κορδέλες μας προβλημάτισαν, μιας και δεν ξέραμε αν τις τοποθέτησαν ορειβάτες ή κάποιοι ανήσυχοι (!) τζιπάδες.

Χαλαρή πορεία 5 ½ ωρών, σε ένα βουνό πολύ κοντά στην Αθήνα.
Στην επιστροφή εκπληρώσαμε το τάμα που είχαμε κάνει μετά το Νεπάλ για γεύμα στην γνωστή αλυσίδα σουβλακερί «Πίτα του Παππού». Βοήθεια μας.

https://photos.google.com/album/AF1QipMGnnG7-hpskbOb_ZRg5J4k39T-bnjJVGCUEkU8

Αντίο Δάσκαλε...

Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗ ΟΡΕΙΒΑΣΙΑΣ ΒΑΓΓΕΛΗ ΒΡΟΥΤΣΗ 1963-2009*

Ο Βαγγέλης Βρούτσης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1963. Προερχόταν από οικογένεια με πέντε παιδιά.
Μετά από τα ναυτο-προσκοπικά του χρόνια, έγινε μέλος του ΕΟΣ ΑΘΗΝΩΝ το 1985 και παρακολούθησε την ετήσια σχολή Ορειβασίας του Συνδέσμου, όπως τότε λεγόταν.
Το 1987 ανέβηκε για πρώτη φορά στο Λευκό Όρος των Άλπεων. Το 1988 μετείχε στο Ομοσπονδιακό Αλπινιστικό Κέντρο στις Ιταλικές Άλπεις πραγματοποιώντας αναρριχήσεις στις βελόνες του Mont Blanc. Την ίδια χρονιά ανέβηκε και στο Μάτερχορν στις Ελβετικές Άλπεις. Από τότε σχεδόν κάθε χρόνο μέχρι σήμερα βρισκόταν με τον ΕΟΣ Αθηνών στις Άλπεις για αναρριχήσεις και αναβάσεις, στην αρχή σαν εκπαιδευόμενος και όλα τα μετέπειτα χρόνια σαν εκπαιδευτής. Κάθε χρόνο ανέβαινε σε κάποιο ψηλό βουνό του κόσμου οδηγώντας μέλη του Συνδέσμου και είναι πολλά για να αναφερθούν. Από το Πικ Ανέτο, υψηλότερη κορυφή των Πυρηναίων το 1989 και το Κιλιμαντζάρο 5895μ. στην Αφρική το 1997 μέχρι το Ρας Ντασάν 4620μ. υψηλότερο βουνό της Αιθιοπίας το 2003 και το ηφαίστειο Orizaba 5720m. υψηλότερο βουνό του Μεξικού το 2002. Τέτοιες αναβάσεις καθώς και διασχίσεις είχε κάνει πολλές και πάντα με το αγαπημένο του σωματείο, τον ΕΟΣ Αθηνών. Με αυτό τον τρόπο είχε ταξιδέψει σε όλον σχεδόν τον πλανήτη. Το 1989 μετείχε στην Ομοσπονδιακή Αποστολή στα Ιμαλάια ανεβαίνοντας στα Lobuche Peak 6119 m και Island Peak 6183 m. To 1990 μετείχε στην Αποστολή του ΕΟΣ ΑΘΗΝΩΝ στο Dhaulagiri 8167 m των Ιμαλαΐων φτάνοντας σε υψόμετρο 7600 m. όπου υποχώρησαν λόγω οιδήματος του Χρήστου Λάμπρη και δικών του κρυοπαγημάτων. Το Dhaulagiri τον άλλαξε σαν άνθρωπο. Έμεινε για πάντα στην καρδιά του, όπως έλεγε. To 1995 μετείχε με την εθνική ομάδα προετοιμασίας για το Έβερεστ στην Ομοσπονδιακή Αποστολή στα Pamir και ανέβηκε στις κορυφές Κοrzhenevskaya 7105 m και Peak Kommunismus 7495 m. Το 1998 μετείχε στην Ομοσπονδιακή αποστολή στο Κusum Kanguru 6200m των Ιμαλαΐων, σκαρφαλώνοντας την Βορειοανατολική κόψη. Το 2004 μετείχε στην αποστολή του ΕΟΣ Αθηνών στην Αλάσκα και ανέβηκε στο McKinley. Το 2005 μετείχε σαν εκπαιδευτής στην ομοσπονδιακή αποστολή στον Καύκασο και ανέβηκε στο Ελμπρούς και σε άλλες κορυφές. Η τελευταία του φορά εκτός Ευρώπης ήταν το 2006 όταν ανέβηκε στο Mount Cameroon 4090 μ., όπως πάντα με το σωματείο.
Ανακηρύχθηκε από την Ομοσπονδία Βοηθός Εκπαιδευτής Ορειβασίας το 1988, Εκπαιδευτής Ορειβασίας το 1990, Οδηγός Βουνού το 1993, Προπονητής Ορειβασίας από την Γ.Γ.Α. το 1992. Ήταν μέλος του Σωματείου Ελλήνων Οδηγών Βουνού. Στελέχωσε και διοργάνωσε ως υπεύθυνος πολλές σχολές σε ορειβατικούς συλλόγους της Αθήνας και της επαρχίας καθώς και σχολές και Αλπινιστικά κέντρα στο εξωτερικό. Υπεύθυνος Εκπαιδευτής της σχολής ορειβασίας αρχαρίων του ΕΟΣ Αθηνών την τελευταία δεκαπενταετία. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια διοργάνωνε κάθε χρόνο για τον ΕΟΣ Αθηνών σεμινάρια παγοαναρρίχησης στην Βουλγαρία και αλπινιστικό κέντρο στις Άλπεις για αποφοίτους της σχολής αρχαρίων. Από το 2000 μέχρι σήμερα ασχολήθηκε και με την εθελοντική διοργάνωση προγραμμάτων του Συνδέσμου για την νεολαία με προβλήματα εξαρτήσεων. Τις περιόδους 2004-05 και 2005-06 διοργάνωσε συστηματική σχολή ορειβασίας σε συνεργασία με το ΚΕΘΕΑ και με χρηματοδότηση της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς για νέους χρήστες ουσιών ενταγμένους σε προγράμματα απεξάρτησης του ΚΕΘΕΑ.
Δραστηριοποιήθηκε σε θέματα περιβάλλοντος και υπήρξε από τα βασικά στελέχη της ομάδας περιβάλλοντος του ορειβατικού και ακούραστος μαχητής. Στο πρόγραμμα της σχολής ορειβασίας που διοργάνωνε, υπήρχαν πάντα μέρες αναδάσωσης. Ήταν υπόδειγμα φυσιολάτρη με πολλαπλές δραστηριότητες στη φύση και στο παρελθόν είχε ασχοληθεί και με την μελισσοκομία.
Η ανθρωπιστική του δράση δεν σταματούσε ποτέ. Είχε εργασθεί στη Σομαλία με ανθρωπιστική αποστολή και ήταν στη ζωή του ο διαρκής Σαμαρείτης εθελοντής. Πριν από μία δεκαπενταετία με δική του πρωτοβουλία ιδρύθηκε από τον Ορειβατικό τράπεζα αίματος σε συνεργασία με το Αμαλία Φλέμινγκ, η οποία λειτουργεί ακόμα. Στις ορεινές διασώσεις ήταν πάντα από τους πρώτους. Παρατούσε τα πάντα και έφευγε. Το σακίδιο ήταν πάντα έτοιμο.
Παρέμεινε ερωτευμένος με την ρομαντική εποχή της ορειβασίας. Υπήρξε άνθρωπος υπεράνω χρημάτων και αξιωμάτων και αυτό επιβεβαιωνόταν διαρκώς στην καθημερινότητά του και όσοι ήταν κοντά του το γνωρίζουν καλά. Δεν βαστούσε κακία για τίποτα. Ποτέ.
Ασχολήθηκε με την εκπαίδευση από νωρίς γιατί ήθελε να διδάσκει αξίες ζωής. Το 1988 ήταν ήδη βοηθός εκπαιδευτής στην σχολή του ΕΟΣ Αθηνών με εκπαιδευτή τον Χρήστο Λάμπρη και μαθητές σαν τον Μπάμπη Τσουπρά. Εκπαίδευε για όλη του τη ζωή στην σχολή αρχαρίων του σωματείου εκτός από μία μικρή περίοδο, μετά το Νταουλαγκίρι, που δεν μπορούσε λόγω των κρυοπαγημάτων που είχε πάθει στην αποστολή. Την περίοδο αυτή με τα κρυοπαγήματα, εργάσθηκε στα ορειβατικά προγράμματα της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς. Τα τελευταία περισσότερα από 15 χρόνια υπήρξε ο παθιασμένος υπεύθυνος εκπαιδευτής στην σχολή αρχαρίων που αφιέρωνε την ζωή του κάθε χρονιά, ζώντας οκτώ μήνες με τους μαθητές του και όσους παλαιούς μαθητές του πήγαιναν μαζί. Ήθελε να κάνει την σχολή αρχαρίων, γιατί έλεγε ότι στην αρχή τα παιδιά είναι ακόμη αγνά και ακούν με προσοχή για την ορειβασία, που δεν είναι άθλημα, αλλά τρόπος αντίληψης της ζωής. Διοργάνωνε δέκα διήμερα και τρία τριήμερα στο βουνό με διανυκτέρευση σε αντίσκηνα ή καταφύγια χωρίς διαχείριση, έτσι ώστε να μαγειρέψει η ομάδα. Έκανε για 8 μήνες, κάθε Τετάρτη, στο σύλλογο, μάθημα θεωρητικό με διαφάνειες καλύπτοντας όλη την ύλη. Από ιστορία της ορειβασίας, γεωλογία και οικολογία μέχρι μετεωρολογία, χιονοστιβάδες, προπονητική και πολλά άλλα. Οι εισηγητές ήταν διάφορα άτομα του Ορειβατικού με εμπειρία στο αντικείμενο. Φώναζε τον Κορνάρο για την γεωλογία, τον Κουνιάκη για την μετεωρολογία και τις χιονοστιβάδες, τον Σαμαρά για την ορεινή πεζοπορεία και για την οικολογία, τον Χλωροκώστα για τις πρώτες βοήθειες και πάει λέγοντας. Εκανε ο ίδιος πολλά θεωρητικά και πάντα έκανε με μεγάλη προσοχή τα δύο θεωρητικά μαθήματα για τον προσανατολισμό και μία διάσχιση Γραμμένη Οξυά-Βαρδούσια τον Νοέμβριο, όπου οι μαθητές έβγαζαν πορεία και έπρεπε να την ακολουθήσουν διορθώνοντας τα λάθη τους για να φτάσει κάποτε η ομάδα στον προορισμό της μια και ο ίδιος έλεγε «παιδιά εγώ δεν ξέρω, πηγαίνετέ με». Συχνά αυτή η διάσχιση γινόταν με πλήρη σακίδια, αντίσκηνα, τρόφιμα και κατσαρολικά. Το θεωρούσε εξαιρετικά σημαντικό και σε όλες τις εξορμήσεις μετά την Γραμμένη Οξυά ήθελε οι μαθητές του να βγάζουν πορεία. Έλεγε συνέχεια ότι χάνεις εύκολα την ζωή σου στο βουνό, γιατί δεν ξέρεις να προσανατολισθείς. Κούραζε συχνά τους μαθητές του με την γκρίνια του για τα θέματα ασφάλειας με τα οποία ήταν φανατικός. Οι μαθητές του κάποιες φορές, του έλεγαν ότι τους φρενάρει. Ευτυχώς σε είκοσι χρόνια εκπαίδευσης δεν είχε ατυχήματα. Ήταν ανεξάντλητος. Μία φορά την εβδομάδα, η ομάδα πήγαινε σε βράχια της Αθήνας για σκαρφάλωμα. Ο δάσκαλος πήγαινε στο θέατρο, σε συναυλίες και κινητοποιήσεις για το περιβάλλον με τους μαθητές του ή πήγαιναν όλοι μαζί σε μαθήματα χορών λάτιν. Μαθητές του έγιναν εκπαιδευτές, ενεργά μέλη του σωματείου, μέλη στο Διοικητικό Συμβούλιο του ΕΟΣ Αθηνών, μεγάλοι ορειβάτες, μαθητές του μάχονται για το περιβάλλον.
Είχε ασχοληθεί με τα κοινά του ορειβατικού και ως μέλος του Δ.Σ. του Συνδέσμου. Προσπαθούσε διαρκώς να πείσει τους μαθητές του να ασχοληθούν με τα κοινά του ορειβατικού λέγοντας ότι ο Σύλλογος είμαστε εμείς. Έμεινε πάντα πιστός στο σωματείο του το οποίο αγαπούσε με πάθος. Ακόμα και όταν φέτος λόγω ιδεολογικής του διαφωνίας με τον διαχωρισμό της σχολής αρχαρίων σε δύο σκέλη, παραιτήθηκε από την διοργάνωση της σχολής με την οποία κατ’ επιλογή γέμιζε την ζωή του τα τελευταία 20 χρόνια, δεν προσέφερε υπηρεσία σε άλλες σχολές για να μην προδώσει το σωματείο του. Διαφήμισε την φετεινή σχολή αρχαρίων του ορειβατικού κολλώντας αφίσσες και μιλώντας με τα καλύτερα λόγια για τους κατά την γνώμη του πολύ καλούς εκπαιδευτές και φίλους του Τιτόπουλο και Μωραιτίνη, αν και είχε παραιτηθεί ο ίδιος. Διοργάνωσε ένα δωρεάν σεμινάριο στο σωματείο για τους παλαιούς του μαθητές με τους οποίους συναντιόταν κάθε Πέμπτη στο σύλλογο και συνέχιζαν μετά στο Σάββα για σουβλάκι, μπύρα και διακανονισμούς για την επόμενη εξόρμηση στο βουνό. Τελευταία οι μόνοι άνθρωποι στο σύλλογο τις Πέμπτες ήταν οι μαθητές του.
Είχε σπουδάσει Τεχνολόγος – Μηχανολόγος στα Τ.Ε.Ι. Αθήνας και είχε το βιβλιοπωλείο DHAULAGIRI στα Πευκάκια. Ήταν ευτυχής που είχε ικανοποιήσει το όνειρό του και είχε γίνει βιβλιοπώλης, παρατώντας τις συντηρήσεις ασανσέρ, όπου εργάσθηκε για πολλά χρόνια, γιατί έτσι έπαιρνε άδειες για να ταξιδεύει στα βουνά όλου του κόσμου. Αναζητούσε παντού σπάνια ορειβατικά βιβλία για να δημιουργήσει αναγνωστήριο στο βιβλιοπωλείο του και να έρχονται οι μαθητές του και οι φίλοι για να διαβάζουν και να τους κερνάει ένα χυμό. Πήγαινε στα παλαιοβιβλιοπωλεία, έπαιρνε την σκάλα μόνος του γιατί τον ήξεραν πιά και έψαχνε στα ξεχασμένα ράφια στα ψηλά, όπου βουτώντας στην σκόνη ανακάλυπτε εκδοτικούς θησαυρούς και κάθε φορά μου έδειχνε τις νέες του «βιβλιο-αρχαιολογικές ανακαλύψεις» με καμάρι. Ήθελε να δημιουργήσει ένα κέντρο ορειβατικού προβληματισμού. Επεδίωκε την έκδοση σειράς τίτλων αλπινιστικής λογοτεχνίας, διότι θεωρούσε ότι αυτό λείπει. Στην σχολή του, έδινε βάρος στο μάθημα της ορειβατικής ιστορίας και φιλοσοφίας και διαρκώς υποκινούσε την γέννηση τέτοιων συζητήσεων. Ρωτούσε όλους τους μαθητές γιατί κάνουν την σχολή, πως τους φάνηκε η τελευταία εξόρμηση, τι αισθάνονται για την αναρρίχηση, τι σκέφτονται για το σωματείο.
Ασχολήθηκε ενεργά και με την σπηλαιολογία, τις σπηλαιοκαταδύσεις και τις καταδύσεις. Προσέφερε και στον σπηλαιολογικό χώρο και είχε τεράστια προσφορά στην καταγραφή και ανάδειξη των Ελληνικών σπηλαίων καθώς και στην εκπαίδευση. Είχε πάρει μέρος ως σπηλαιοδύτης σε σημαντικές εξερευνήσεις σπηλαίων που είχε κάνει το Υπουργείο Πολιτισμού με το σπηλαιολογικό σωματείο του SPELEO, του οποίου ο Βαγγέλης είχε υπάρξει Πρόεδρος και Αντιπρόεδρος. Ως σπηλαιοδύτης είχε βουτήξει και στην λίμνη της Βουλιαγμένης, όπου μπήκε στο πηγάδι φτάνοντας 100 μέτρα μετά το στένεμα και βρήκε τις σωρούς των Αμερικάνων που είχαν χαθεί εκεί παλαιότερα. Μεταξύ των άλλων, υπήρξε από τους πρωτεργάτες στην ίδρυση της Σπηλαιολογικής Ομοσπονδίας συμμετέχοντας στις πρώτες συναντήσεις των εκπροσώπων των ιδρυτικών σωματείων για την σύνταξη του καταστατικού και διετέλεσε μέλος της Επιτροπής Εκπαίδευσης της Σπηλαιολογικής Ομοσπονδίας Ελλάδος για δύο συνεχόμενα χρόνια.
Αγαπούσε το διάβασμα, το βιβλιοπωλείο του, το καλό φαγητό, την παρέα με κουβέντα και κρασάκι ή ρακούλα κρητική ενώ ψήνονται τα λουκάνικα στο τζάκι, την μάζωξη για σουβλάκια και μπύρες στου Σάββα μετά το μάθημα στον ορειβατικό και ιδιαίτερα το μαγείρεμα ρεφενέ στα μη οργανωμένα καταφύγια. Του άρεσε να μαζεύει τους μαθητές του στο σπίτι του. Το έκανε συχνά. Ήταν ιδιαίτερα δεμένος με την πατρίδα καταγωγής του, την ορεινή Καρυστία, είχε προσφέρει πολλά στην ανάδειξη του φυσικού κάλλους της, στην εξερεύνηση των σπηλαίων της, είχε δώσει αγώνες για την προστασία της και του άρεσε να διοργανώνει χειμερινές αναβάσεις για τους μαθητές του στην Όχη. Κάθε χρόνο η σχολή ορειβασίας αρχαρίων που διοργάνωνε στο πλαίσιο του Συνδέσμου, έκλεινε με φαράγγι Καλιανών και διανυκτέρευση με πάρτυ στην παραλία, με φωτιά και κιθάρες. Αγαπούσε την οικογένειά του, αγαπούσε τους συνορειβάτες του. Λάτρευε τον κολλητό φίλο του Χρήστο Σαμαρά με τον οποίο τρωγόντουσαν διαρκώς και όταν τρωγόντουσαν, ο Βαγγέλης είχε το γλυκύτερο χαμόγελο, γιατί του άρεσε να δουλεύονται με τον Χρήστο. Είχε σαν παιδιά του τους μαθητές του και τους συμβούλευε. Αγαπούσε ξεχωριστά τα παιδιά της παραμέσου. Ορμήνευε τους παλαιούς μαθητές του Δημήτρη Δασκαλάκη και Χρήστο Νικηφόρο, που έλεγε ότι μπορούν να κάνουν πολλά στο βουνό αρκεί να προσέχουν. Μιλούσε πάντα για τον χαμό του Μπάμπη Τσουπρά. Ανησυχούσε για την ασφάλεια των projects των μαθητών του, μια και συνήθως τον ρωτάγανε. Την τρέχουσα περίοδο τον απασχολούσε το σχέδιο του Δημήτρη και του Χρήστου για την κόψη του Cassin στο McKinley στην Αλάσκα, για το οποίο τον είχαν ρωτήσει. Τα Χριστούγεννα ήρθε ο Χρήστος από την Ελβετία και μίλησαν για πολύ και ο Βαγγέλης είχε ηρεμήσει με το σχέδιό τους, γιατί έλεγε ότι ο Χρήστος ωρίμασε και δεν είναι όπως στην αρχή της ορειβατικής του πορείας.

Το χτύπημα της απώλειάς του είναι τεράστιο για την Ελληνική ορειβασία και κυρίως για την ορειβατική εκπαίδευση.

Αρκετοί παλαιοί μαθητές του βρίσκονται σήμερα στον ορειβατικό και βοηθούν λόγω του Βαγγέλη. Κατόπιν προτροπής του. Από εδώ και πέρα καλούνται να το κάνουν μόνοι τους. Χωρίς εκείνον. Με την μεγάλη θλίψη της στέρησης της παρέας του. Και η ορειβασία είναι παρέα όπως έλεγε. Εδώ μόνον ένα στήριγμα υπάρχει. Να μείνει στην παρέα με την συνέχιση του ονείρου του. Η σκυτάλη περνάει στις σειρές μαθητών, που έβγαλε τα τελευταία χρόνια.

Έτυχε και μου συζήτησε αρχές Γενάρη για τα ορειβατικά όνειρά του. Μου είπε μάλιστα ότι τα είχε συζητήσει κάποια στιγμή με την φίλη του την Ναταλία, γυναίκα του Μπάμπη, και θεωρούσε σημαντικό ότι η Ναταλία συμφωνούσε μαζί του. Τα όνειρά του έπεφταν χονδρικά στο τραπέζι από εκείνον με ένα ποτήρι κρασί στο χέρι και εκείνη την φωνή……

Σωματείο ορειβατικό και όχι ορειβατικό πρακτορείο. Έλεγε ότι αν γίνουμε πρακτορείο ορειβασίας, δεν έχουμε λόγο ύπαρξης.
Κάθε Πέμπτη συνάντηση στο σωματείο, όπως γινόταν πάντα πριν την εποχή του διαδικτύου.
Σχολές ορειβασίας αρχαρίων με σφαιρική γνώση του αντικειμένου και έμφαση στην φιλοσοφία της Ορειβασίας μέσω της ορειβατικής συνύπαρξης της ομάδας για κάποιους μήνες. Αδιάφοροι οι τίτλοι.
Στην σχολή, όχι γκομενιλίκια, ξυπνάμε νωρίς, μαθαίνουμε στο βουνό να κοιμόμαστε λίγο και να είμαστε σε συνεχή δράση, γιατί ίσως κληθούμε στο βουνό να πρέπει να το κάνουμε. Στην σχολή δεν πάμε για εκδρομή. Πάμε για να μάθουμε.
Έκδοση βιβλίων αλπινιστικής λογοτεχνίας στα ελληνικά.
Καταφύγια, για τις σχολές τουλάχιστον, που να είναι καταφύγια ορειβατών, με πεζοπορική πρόσβαση, χωρίς διαχείριση, με μαγείρεμα ρεφενέ από τις ομάδες και μετά, πριν την αναχώρηση, τακτοποίηση του καταφυγίου.
Διαδρομές βουνίσιες, ανοιγμένες από κάτω, όχι γκολό, σεβασμός στο πεδίο, δεν είναι πάρτυ και μαγκιά το πεδίο, πάντα κράνη, έμφαση στην χρήση οκταριού (είναι το κατάλληλο για τα δύσκολα και με ένα ποτήρι το κάνεις και μπρίκι στην ανάγκη).
Αποστολές ελαφρές χωρίς βαστάζους και συσκευές οξυγόνου. Χωρίς επιβάρυνση του περιβάλλοντος του βουνού με βαρειές αποστολές και χωρίς αποικιοκρατικές αντιλήψεις του είδους «κουβάλησέ μου το σακίδιο» για τους σέρπα.
Προσοχή και αγάπη στα πεδία των Τουρκοβουνίων και της Βαρυμπόμπης. Είναι τα σπίτια μας.
Οι μαθητές του ήθελε να δουλέψουν μαζί του για το οικόπεδο του ορειβατικού στην Βαράσοβα και να αξιοποιηθεί σαν πάρκο διαμονής αναρριχητών με μία καλύβα σαν την παλαιά της Βαρυμπόμπης. Τους είχε μιλήσει γι αυτό. Να συντηρηθούν τα μονοπάτια και οι αναρριχητικές διαδρομές. Εκεί να διοργανώνονται ετησίως συναντήσεις αναρριχητών για να σκαρφαλώσουν οι νέοι με τους παληούς κυρίως και όχι τόσο για να επαναλαμβάνονται δύσκολες διαδρομές, να ζυμωθούν ιδέες για την φιλοσοφία της ορειβασίας και να γίνουν συζητήσεις για την ορειβασία σαν τρόπο ζωής. Να μαγειρεύουν όλοι ομαδικά και να μένουν μαζί εκεί για δύο τρεις ημέρες.
Οι μαθητές του θα πρέπει να στελεχώσουν το Διοικητικό Συμβούλιο του ορειβατικού. Πρώτη και καλύτερη η Μάρθα Βασιλειάδη. Επέμενε σε αυτό. Κάποιοι άλλοι για το εφορείο ορειβασίας και αναρρίχησης. Κάποιοι για το εφορείο αναβάσεων. Φώναζε ότι θα πρέπει να πηγαίνουν στις Γενικές Συνελεύσεις και να ψηφίζουν.

Εκείνο το βράδυ έλεγε ….. τώρα είναι η σειρά των μαθητών μου …….. Λες και το ήξερε.

Είχε για πολλοστή φορά θυμηθεί γελώντας την πρώτη μας συνάντηση, κατά τύχη, στην καλύβα της Πέτρας Βαρυμπόμπης τον χειμώνα του 1989, όπου τον είχαμε βρει με την Λυδία και μας είχε βάλει χέρι για το τσιγάρο. «Ρε παιδιά καπνίζει η σόμπα, καπνίζετε κι εσείς. Εδώ είναι καταφύγιο». Εκείνος ήταν τότε εκεί με μία ομάδα μαθητών του σπηλαιολόγων. Θυμήθηκε τον αποκλεισμό με την σχολή του 97-98 στα Βαρδούσια, που η ομάδα έμεινε στο τυροκομείο και όλοι ανησυχούσαν. Θυμήθηκε το θρυλικό Χριστουγεννιάτικο πάρτυ στο καταφύγιο της Αστράκας με την σχολή του 98-99, όπου είχαν κουβαληθεί στο καταφύγιο δεκαπέντε κιλά κουραμπιέδες, άπειροι μεζέδες και κρασιά. Ο ίδιος είχε κουβαλήσει πάνω, με χιόνι, τρία μεγάλα σακίδια που δεν σηκώνονταν. Δεν φαινόταν κάτω από τα σακίδια. Θυμήθηκε την γκρίνια του για να μην αγοράζουν οι μαθητές του ακριβά υλικά, goretex και τέτοια διαστημικά. Ο δάσκαλος είχε παραμείνει οπαδός, για τα Ελληνικά βουνά τουλάχιστον, του μάλλινου πουλόβερ και του μάλλινου στρατιωτικού παντελονιού. Όταν φτιάξαμε την αφίσσα για το φετεινό σεμινάριο του παράμεσου, είχε ενθουσιασθεί, γιατί οι ορειβάτες που φαίνονταν στην φωτογραφία, φορούσαν μάλλινα ρούχα. Θυμήθηκε τις πλάκες με το παράμεσο δάκτυλο στην σχολή του 2004-05 και πως από αυτές τις πλάκες γεννήθηκε η σχολή του παράμεσου, που κατέληξε να γίνει το πιο αγαπημένο του κομμάτι της εκπαίδευσης.
Καημός του μεγάλος, να αποσυρθεί από την σχολή αρχαρίων και να αφήσει στην θέση του ένα μαθητή του. Κάποιον που να συμμερίζεται τις ιδέες του για την ορειβατική εκπαίδευση. Στο θέμα της ορειβατικής ιδεολογίας ήταν αυστηρός και όλοι ξέρουμε την ξεροκεφαλιά του με τις ιδέες του με τις οποίες βέβαια ήταν απολύτως συνεπής, έστω και αν του κόστισε την αποχώρησή του από την σχολή αρχαρίων.

Το βράδυ, πριν φύγει για την Γκιώνα, μου είπε τηλεφωνικά ότι ήταν ευτυχής που θα έκανε την Γκιώνα από Ρεκά για πρώτη φορά και θα την έκανε χειμώνα με παλαιούς μαθητές του. Από μέρες είχε κάτι πονάκια στο στήθος και έλεγε ότι του είχε μείνει από ένα κρύωμα. Θα πήγαινε στον γιατρό από βδομάδα. Σιγά να μην ακύρωνε ανάβαση σχολής ο Βαγγέλης…. Στην σχολή που είχα κάνει εγώ μαζί του πριν πολλά χρόνια, θυμάμαι ότι στο πρώτο μάθημα κραμπονάζ στο Βελούχι, ο Βαγγέλης ήταν με σαράντα πυρετό, αλλά έδειχνε για ώρες στον καθένα ξεχωριστά πώς να ασφαλίζουν με ρελέ στο χιόνι και σταμάτησε όταν σχεδόν έδυε ο ήλιος, ίσα για να προλάβουμε να κατέβουμε από το βουνό στο καταφύγιο. Μετά, στο λεωφορείο της επιστροφής, συνέχισε μιλώντας για το φτιάξιμο του ρελέ και του λέγανε όλοι «ήμαρτον ρε Βαγγέλη, φτάνει».

Το τελευταίο του mail προς τους μαθητές του την Παρασκευή έλεγε ……

«Τελικά το Σ/Κ θα πάμε Γκιώνα. Θα ανέβουμε απο Ρεκά και ίσως κάνουμε διάσχιση. Το σημείο του ραντεβού είναι στον Σείριο στις 7,30 το Σάββατο το πρωί. Δηλώστε συμμετοχή και αμάξια το συντομότερο για να δούμε πως θα πάμε. Θα περάσει κανείς από Μεταμόρφωσή? Θα μείνουμε καταφύγιο και θα μαγειρέψουμε ομαδικά! Θα έχετε όλο τον χειμερινό και αναρριχητικό εξοπλισμό + σχοινιά. Πάρτε χάρτες και βγάλτε πορεία γιατί την διαδρομή δεν την έχουμε ξανακάνει!
Βαγγέλης»

O Βαγγέλης έφυγε το Σάββατο 31 Ιανουαρίου του 2009 στην χαράδρα της Ρεκάς στην Γκιώνα, όρθιος σε πορεία με τους μαθητές του.


* Κείμενο του Νίκου Νομικού

ΚΑΤΑΒΟΘΡΑ ΟΙΤΗΣ

Η πορεία μας ξεκίνησε από την άκρη του χωριού (Άνω Παύλιανη). Σαν σημείο εκκίνησης είχαμε τον χωματόδρομο που οδηγεί στο Κουμαρίτσι. Τελικά, λόγω έλλειψης ενδεικτικών πινακίδων φτάσαμε στην άλλη άκρη του χωριού,στο κτίριο του Φοίβου. Από εκεί, η μικρή παρέα μας (ο φίλος μου ο Αποστόλης, μαζί με τον Κωστή και τη Λενιώ από τον Αγ. Κωνσταντίνο), άρχισε την πορεία πότε σε δασικό δρόμο και πότε σε ίχνη παλιών μονοπατιών για να βγει σε χαρακτηριστική διασταύρωση δρόμου με πολλά παρακλάδια και εικονοστάσι. Μέχρι εδώ το χιόνι λιγοστό και μόνο σε σημεία που δε το βλέπει ο ήλιος. Μετά από αυτή τη διασταύρωση, προχωράμε παράλληλα με τον δρόμο για 500μ, οσότου βρούμε κόκκινα σημάδια πάνω σε στροφή και πιάσουμε ράχη, η οποία θα μας βγάλει στα 1500μ περίπου. Δεξιά μας, η ανώνυμη κορυφή 1548 με το χαρακτηριστικό κολωνάκι και πιο δίπλα το Ξεροβούνι, που στα ριζά του φιλοξενεί την περίφημη Καταβόθρα, εκεί που χάνονται τα νερά των πηγών της Οίτης. 

Ανέβασμα στο διάσελο και μετά από 20 λεπτά συναντάμε τον χωματόδρομο που έρχεται από Πυρά Ηρακλέους και οδηγεί το μεν ένα παρακλάδι του στο Μαυρολιθάρι και το δεύτερο στις Λειβαδιές. Ο καιρός άστατος, αλλά κρατάει ακόμη. Φτάνουμε στην Καταβόθρα, συντροφιά με τον ήχο των νερών που χάνονται μέσα στο βάραθρο, μικρή στάση για φαγητό με τα εδέσματα του Κωστή και της Λένας (φρέσκια φέτα από τη Σουβάλα και ελιές) και επιστροφή από Πυρά Ηρακλέους με φοβερή θέα (που αλλού) στα Βαρδούσια, αλλά και στις κύριες κορυφές της Οίτης, Πύργο(2.152μ) και Γρεβενό(2.114μ). Μας γέμισε απογοήτευση η κατάσταση του υποτιθεμένου αρχαιολογικού χώρου του ναού του Ηρακλή. Μια άθλια περίφραξη, ένα εγκατελειμένο οίκημα και τίποτα παραπάνω.Επιστροφή από άλλο δασικό δρόμο, περνώντας από τον Πρ. Ηλία και τις ιδιωτικές κατασκηνώσεις πάνω από την Παύλιανη. Μια χαλαρή πορεία 5 ½ ωρών σε ένα μαγικό τοπίο ενός βουνού που το σνομπάρουν συνήθως οι ορειβάτες-πεζοπόροι.

ΟΙ ΑΛΛΟΥ ΓΙΑΛΛΟΥ ΣΤΟ ΝΕΠΑΛ

Είχαν περάσει σχεδόν 10 μήνες από την ημέρα που είχε πέσει η ιδέα για το trekking στο Everest και την ανάβαση στο Island Peak. Από τους 4 που είχαμε ξεκινήσει «χάσαμε» μόνο τη Μαρίζα που μετακόμισε στην Ελβετία. Μείναμε οι άντρες χωρίς τη γιατρό μας (ο Αποστόλης, ο Κώστας και ο Νίκος).

Το ακόλουθο ημερολόγιο δε μπορεί σε καμία περίπτωση να αποτυπώσει όλες τις εντυπώσεις, τα συναισθήματα, το δέος του βλέμματος σε αυτές τις πελώριες ορθοπλαγιές. Είναι μάλλον περισσότερο μια ψύχραιμη ματιά ενός ουδέτερου περιηγητή.

1η Ημέρα (Ημέρα ταξιδιού):Το ταξίδι μας δεν ξεκινάει με τους καλύτερους οιωνούς. Ο Αποστόλης έχει ήδη διάρροια και θα επισκεφτεί κατά σειρά τις τουαλέτες όλων των αεροδρομίων που θα μας φιλοξενήσουν (ΕΛ.ΒΕΝ, Μπαχρέιν, Κατμαντού). Το ταξίδι μας είναι κατά τα άλλα άνετο χωρίς άλλα προβλήματα. Θα φτάσουμε στον προορισμό μας το πρωί της επομένης (08:00).

2η Ημέρα (Κατμαντού):
Ολιγόωρος ύπνος στο «κυριλέ» ξενοδοχείο μας και τρέξιμο μέχρι το απόγευμα για την έκδοση αδειών για το Island Peak και για τις νέες ταυτότητες που επινόησε η Νεπαλέζικη κυβέρνηση (TIMS). Αν το κυκλοφοριακό χάος σας ενοχλεί στην Αθήνα, δεν έχετε δει τίποτα. Την Κατμαντού ή θα τη λατρέψετε ή θα την μισήσετε.

Συμβουλή Νο1: ότι αφορά άδειες για αναβάσεις στα βουνά και άλλα γραφειοκρατικά στο Νεπάλ, αφήστε τα να τα κάνει το trekking agency. Θα γλυτώσετε πολύτιμο χρόνο.
3η Ημέρα (Κατμαντού-Lukla-Monjo):Επιστροφή στο αεροδρόμιο της Κατμαντού για την εμπειρία ζωής – εσωτερική πτήση για Lukla. Μέχρι να αντιληφθείς που ακριβώς κατευθύνεται το αεροπλάνο και που προσγειώνεται, δε σου μένει χρόνος για να ουρλιάξεις!!! Ακόμα δεν έχει ξεκινήσει το trekking και βρίσκουμε τον πρώτο Έλληνα, τον Δημ. Τιτόπουλο (εκπαιδευτή μας, στη σχολή του ΕΟΣ Αθηνών) και μας διηγείται το ιστορικό της δικιάς του προσπάθειας ανάβασης στο Ama Dablam. Η ατάκα του ότι το βουνό πέφτει, θα μας συντροφεύει σε όλο το trekking.

Συμβουλή Νο2: Καλό είναι ο porter που θα επιλέξετε (αν φυσικά επιλέξετε) να ξέρει καλά αγγλικά και να φοράει τουλάχιστον αθλητικά παπούτσια.
Συμβουλή Νο3: Επιλέξτε το Monjo και όχι το Phakding για την πρώτη σας διανυκτέρευση. Θα έχετε λιγότερο δρόμο την επόμενη μέρα και θα σας στοιχίσει φτηνότερα.
4η Ημέρα (Monjo-Namche Bazaar):
Οι porters μας κάνουν νούμερα και δεν ξεκινούν. Λόγω των κακών αγγλικών τους, δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι ακριβώς θέλουν. Τελικά με την μεσολάβηση της ιδιοκτήτριας του Lodge (να είναι καλά η γυναίκα) καταλαβαίνουμε ότι θέλουν χρήματα σε τοπικό νόμισμα.
Πρώτη και απαιτητική ανηφόρα. 700m υψομετρικής για το Namche. Πολύ σκόνη, πολλές μεταλλικές γέφυρες, ωραία διαδρομή, διαθέσιμο internet, μεγάλες μερίδες φαγητού. Το Namche δεν είναι όσο κοσμοπολίτικο περιμέναμε, αλλά εξακολουθεί να είναι το κεφαλοχώρι της περιοχής.

Συμβουλή Νο4: Αποφύγετε συνάντηση με yak όταν διασχίζετε τις μεταλλικές γέφυρες. Εκτός και αν ζείτε επικυνδύνως.
5η Ημέρα (Namche Bazaar-Thame):Ημέρα εγκλιματισμού. Άκρως απαραίτητη και υποχρεωτική. Φοβερό μονοπάτι, στην αρχή σε πυκνό δάσος, χωρίς πολύ κόσμο και με λογική υψομετρική (325m). Πρώτη επαφή με το Ama Dablam. Για όσους αγαπάνε την περιπέτεια, υπάρχει και το πέρασμα του Renjo La, που σε βγάζει σε 2 ημέρες στο Gokyo. Φοβερή θέα από το Thame των Kantega, Thamserku. Αξέχαστο θέαμα, το τελευταίο φως πάνω από τις δυο αυτές κορυφές. Επιστροφή και διανυκτέρευση στο Namche.

Συμβουλή5: Ακολουθήστε αυτό το μονοπάτι αν θέλετε να γνωρίσετε μερικά αναλλοίωτα χαρακτηριστικά παραδοσιακών χωριών σε αυτό το τμήμα του Νεπάλ.
6η Ημέρα (Namche Bazaar-Khumjung):Δεύτερη ημέρα εγκλιματισμού στο γειτονικό Khumjung από το μονοπάτι που πηγαίνει στο Tengboche. Εναλλακτικά, υπάρχει direct μονοπάτι ακριβώς πάνω από το Namche. Στο Kenjoma o Αποστόλης γνωρίζει το έρωτα στα μάτια της γοητευτικής και με απίστευτα μάτια Ελληνοκαναδέζας από το Τορόντο με Κρητικές ρίζες. Δε θα μάθουμε ποτέ το όνομα της, δε θα προλάβουμε καν να την βγάλουμε μια φωτογραφία.
Στο Khumjung θα κάνουμε το πρώτο μας μπάνιο και θα κάνουμε tour στο Everest View Hotel το οποίο τελικά μας απογοήτευσε. Δε μας απογοήτευσε το γειτονικό Lodge με την απίστευτη θέα ξανά σε Kantega και Thamserku.

7η Ημέρα (Khumjung - Dole):Σιγά – σιγά παίρνουμε την επίμονη ανηφόρα για το Dole. Πολύ εντυπωσιακό σκαλιστό μονοπάτι στο βράχο. Μια μικρή στάση στο Phortse Tenga και μετά παίρνουμε τον ανήφορο. Μας κάνει εντύπωση ο πάγος στα ποτάμια και στους καταρράκτες στη διαδρομή. Μπαίνουμε στην ζώνη των 4000m και για αυτό επιλέγουμε να ανεβαίνουμε πολύ αργά και max. 300 μέτρα υψομετρικής κάθε μέρα. Έχω την πρώτη ενόχληση στο στομάχι αλλά με 2 Norid (καρβουνάκια) στρώνει αμέσως. Το κρύο είναι σαφώς περισσότερο και το δωμάτιο μας είναι σαν ψυγείο.

8η Ημέρα (Dole - Maschermo):Εύκολη σχετικά διαδρομή για το επόμενο χωριό στα 4400m. Τα χωριά αυτά αξιοποιήθηκαν από την στιγμή που ανακαλύφθηκε ο παράδεισος του Gokyo. Μέχρι πριν λίγα χρόνια ήταν ο χώρος των καλοκαιρινών χειμαδιών των yak. Από δω αρχίζει να φαίνεται και το Cho Oyu. Ο κλειστός καιρός όμως, δε μας το επιτρέπει. Έχουμε καιρό να μιλήσουμε με Ελλάδα και αναζητούμε εναγωνίως κάποιο τηλέφωνο. Θα βρούμε τελικά ένα δορυφορικό και θα το πληρώσουμε πανάκριβα. Το μεσημέρι μας επισκέπτεται στο Lodge μια κοπέλα και μας ενημερώνει για ένα σεμινάριο σχετικά με τη νόσο του υψομέτρου στο τοπικό ιατρείο. Δε το σνομπάρουμε, αλλά προτιμούμε αντί αυτού 2ωρη ξεκούραση. Αρχίζει και πετάει χιονόνερο. Το βράδυ θα συμμετέχουμε σε μια ντόπια γιορτή των κατοίκων με τραγούδια και χορούς.

9η Ημέρα (Maschermo - Gokyo):Έξω είναι όλα παγωμένα. Περιμένουμε την εμφάνιση του ήλιου. Αμέσως όλα αλλάζουν. Σήμερα είναι η ημέρα των λιμνών. Το μονοπάτι κατά τόπους σκαμμένο στο βράχο και με σκαλάκια. Περνάμε διαδοχικά 2 λίμνες για να φτάσουμε στο Gokyo. Τα τοπία είναι πανέμορφα. Τυρκουάζ χρώματα και κορυφές να κρέμονται από πάνω μας. Ο Αποστόλης νιώθει αρκετά δυνατός και κάνει ανάβαση την ίδια μέρα στο Gokyo Ri. Εμείς θα περιμέναμε το επόμενο πρωί. Για καλύτερο εγκλιματισμό ανεβαίνουμε το λόφο απέναντι από το Gokyo Ri και χαζεύουμε τον παγετώνα Ngozumpa.

10η Ημέρα (Gokyo - Gokyo Ri - Tagnag):Η πρώτη δύσκολη ανάβαση και το πρώτο πολύ πρωινό ξύπνημα. Παρατεταμένη κόντρα και σχεδόν 2 ½ ώρες για την κορυφή. Το θέαμα πέρα από κάθε προσδοκία. Η χαμηλή νέφωση το κάνει ακόμα πιο παραμυθένιο. Αμέτρητες και εντυπωσιακές κορυφές. Cho Oyu, Everest, Lhotse, Arakam Tse, Cholatse, Thamserku και άλλα ακόμα που δεν γνωρίζουμε. Ένα τσάι και μικρή ξεκούραση στο Lodge και στη συνέχεια η διάσχιση του παγετώνα. Απόκοσμο, σεληνιακό τοπίο με την άμμο να καλύπτει τον παγετώνα. Ο παγετώνας, ένας ζωντανός οργανισμός, να λιώνει, να προκαλεί μικρές κατολισθήσεις.

11η Ημέρα (Gokyo- Cho La Pass - Dzongla):Δύσκολη ημέρα. Ξύπνημα στις 5 το πρωί. Ο Κώστας έχει κάνει πυρετό από το βράδυ και άρχισε τα αντιβιοτικά. Έχει ρίγη και δυνατό βήχα. Παρ’όλα αυτά, θα σφίξει τα δόντια για την απαιτητική διάσχιση. 4 ½ ώρες για να βγούμε στο Cho-La Pass.
Μέσα από τον λαβύρινθο των μορένων, θα δούμε τελικά το πέρασμα. Από μακριά δεν φαίνεται να υπάρχει μονοπάτι, αλλά η σάρα ανεβαίνει σχετικά εύκολα μέχρι το διάσελο.
Μετριόμαστε με το οξυγονόμετρο και είναι η πρώτη φορά που και οι τρεις μας έχουμε κάτω από 80%. Από την πίσω μεριά, όλα παγωμένα (θέλει λίγο προσοχή) και απότομο κατέβασμα προς το oροπέδιο της Dzongla. Συντροφιά μας, το Ama Dablam (σε μια όχι συνηθισμένη όψη του) και το επιβλητικό Taboche. Βρίσκουμε κατάλυμμα στο πίσω μέρος της κουζίνας του Lodge, σε δυόροφες κουκέτες λίγο στενάχωρες. Ο τεράστιος όγκος του Taboche αιχμαλωτίζει τον ήλιο σχετικά νωρίς και η διαφορά θερμοκρασίας γίνεται αισθητή σε λίγα λεπτά. Θα κάνουμε όμως καλό ύπνο.

12η Ημέρα (Dzongla - Lobuche):Το έχει στρώσει έξω. Το Ama Dablam θα μας συνοδεύει σε όλη την σημερινή πορεία.
Περνάμε από την εντυπωσιακή λίμνη Chola Tsho και έχοντας από πάνω μας το Arakam Tse. Μετά από μια μεγάλη τραβέρσα θα βρεθούμε στο μικρό καταυλισμό του Lobuche. Ο οδηγός μας που έφυγε μπροστά για να μας βρει κατάλυμμα έχει δυσάρεστα νέα. Θα κοιμηθούμε στην άκρη της τραπεζαρίας που την χώρισαν με ένα σεντόνι. Δε μας στεναχωρεί καθόλου και το διασκεδάζουμε αρκετά. Οι τιμές των φαγητών είναι οι πιο ακριβές ως τώρα. Θα επισκεφτούμε την ιταλική πυραμίδα (κέντρο ερευνών) και θα χαζέψουμε τον παγετώνα του Lobuche.

13η Ημέρα (Lobuche – Gorak Shep - Kalapattar):Σήμερα θα ανέβουμε στο Kalapatar. Ο λόφος στη σκιά του Pumori, που βλέπει απευθείας στο Everest. Θα χρειαστούμε 2 ώρες συνολικά, ανάμεσα σε πετρώδεις λόφους και δίπλα στο παγετώνα του Khumbu, για να φτάσουμε στο Gorak Shep. Ακριβώς δίπλα στην τεράστια αλάνα απλώνεται ο λόφος του Kalapatar με τα 2 εμφανή μονοπάτια. Κάνουμε το λάθος και παίρνουμε το αριστερό μονοπάτι. Πιο απότομο και καταλήγει στην χαμηλότερη κορυφή. Ο Αποστόλης φεύγει μπροστά, ενώ ο Κώστας και εγώ αγκομαχούμε για να βγούμε στην κορυφογραμμή. Κάνουμε σχεδόν 3 ώρες με λίγο scrambling στο τέλος , ενώ ο οδηγός έλεγε 1 ½ με 2. Το Nuptse είναι πολύ πιο εντυπωσιακό από το Everest. Βγάζουμε τις κλασσικές αναμνηστικές φωτογραφίες και συντομεύουμε την επιστροφή μας λόγω ξαφνικού ανέμου. Στάση για σούπα στο Gorak Shep. Νοιώθω εξουθενωμένος, αλλά ξέρω ότι πλησιάζει η ώρα της ξεκούρασης στο Lobuche.

14η Ημέρα (Lobuche – Dingboche):Σιγά – σιγά παίρνουμε την κατηφόρα. Ξεκινάμε με πολύ καλό καιρό. Σε κάποιο σημείο πριν την Dugla, βρίσκουμε πολλά μνημεία χαμένων ορειβατών από όλο το κόσμο. Η περιοχή θυμίζει νεκροταφείο με ψηλούς κούκους και τις επιβεβλημένες σημαίες. Περνάμε από απίστευτα οροπέδια με φοβερή θέα αλλά ο καιρός αγριεύει και κάνουμε την τελευταία ώρα μέσα σε πυκνή ομίχλη και σχετικό κρύο. Το Dingboche είναι από τα μεγαλύτερα χωριά και έχει και Internet. Καιρός να ενημερώσουμε τον κόσμο ότι είμαστε καλά. Βρίσκουμε έναν ντόπιο που μιλάει καλά αγγλικά και συννενοούμαστε με τους porters μας, για το πρόγραμμα των επόμενων ημερών. Θα χρειαστεί ο ένας από αυτούς να ακολουθήσει τους φίλους μου μέχρι το B.C. του Island Peak, ενώ ο δεύτερος να μείνει μαζί μου. Το βράδυ περνάει ευχάριστα, χαζεύοντας τους ντόπιους να παίζουν χαρτιά.

15η Ημέρα (Dingboche - Chukhung):Είναι από τις ημέρες που κανείς δε θέλει να σηκωθεί. Ο καιρός είναι πολύ καλύτερος. Αρχίζει και φαίνεται το Lhotse και το Island Peak. Θα συνοδεύσω τα παιδιά μέχρι το Chukhung, ενώ εκείνοι θα φύγουν κατευθείαν για το B.C. Τελευταίες συμβουλές (σαν μεγαλύτερος), τακτοποίηση πραγμάτων, duffel και τα παιδιά φεύγουν για το B.C.
Λόγω βαρεμάρας, θα κάνω μια βόλτα στην πλευρά του Chukhung Ri, με ωραία θέα του Island Peak και του Lhotse. Το βράδυ πιάνει πολύ δυνατός αέρας και η σκέψη μου είναι στους φίλους μου και κατά πόσο είναι ασφαλείς.

16η Ημέρα (Chukhung - Dingboche):Πρώτο μοναχικό ξύπνημα. Δεν βιάζομαι να φύγω από το Chukhung. Λόγω του αέρα και του κρύου, το ποτάμι έχει παγώσει και κάνει λίγο πιο περιπετειώδη την διάσχισή του. Φτάνω αρκετά νωρίς και χαλαρώνω στο Lodge. Γνωρίζω μια παρέα ΚαναδοΚορεατών και αρχίζω να μαθαίνω άσχημα νέα. Την προηγούμενη μια Ελβετίδα πέθανε από πνευμονικό οίδημα στο Gokyo Ri. Μια άλλη κοπέλα ήρθε κακήν-κακώς από το Island Peak B.C. και πρέπει να μεταφερθεί στο νοσοκομείο του Pheriche. Ένα ελικόπτερο διάσωσης κάνει βόλτες πάνω από το κεφάλι μου. Παρ’όλα αυτά δεν απογοητεύομαι. Θυμάμαι ότι σήμερα είναι μέρα μπάνιου. Μετά από 10 μέρες. Θα μου μείνει αξέχαστο. Αυτός ο κουβάς νερό, μου φάνηκε ατελείωτος. Η αυτοσχέδια ντουζιέρα με το βότσαλο για δάπεδο θα μου μείνει αξέχαστη. Μεσημεριανός ύπνος και ξάφνου μου χτυπάνε την πόρτα. Είναι ο Αποστόλης. Τα παιδιά κατέβηκαν την ίδια μέρα από την κορυφή, φορτωμένοι με όλα τα πράγματα από το B.C στο Chukhung και στη συνέχεια στο Dingboche. Φτάσανε μέχρι το τεχνικό κομμάτι στα 6050μ και γυρίσανε. Ο Κώστας δεν είχε ανάσες. Δεν θα ξεπεράσει ποτέ ότι τον προσπέρασε μια πιτσιρίκα Ρωσσίδα (αστειεύομαι). Από τις περιγραφές των παιδιών προσπαθούσα να φανταστώ πως ήταν, τι έχασα.

17η Ημέρα (Dingboche - Pangboche):Πλέον έχουμε την πολυτέλεια να κατεβαίνουμε πολύ αργά. Έχουμε τουλάχιστον 2 extra μέρες. Τα παιδιά δε θέλουν να γυρίσουμε Κατμαντού. Οπότε θα φάμε τις ημέρες μας στο βουνό. Μια ακόμα εύκολη πορεία στο Pangboche με κυρίαρχο βουνό το Ama Dablam. Είναι η σειρά των παιδιών να κάνουν μπάνιο. Εγώ θα προτιμήσω μια πορεία στο Upper Pangboche, ένα παραδοσιακό χωρίο που δεν έχει αλλοιωθεί απο τον τουρισμό με το γραφικό μοναστήρι του. Αποφασίσω να συνεχίσω λίγο ακόμα και παίρνω το απόκρημνο μονοπάτι για το Phortse. Βλέπω χαμηλά την γέφυρα που θα διασχίζαμε μια από τις επόμενες μέρες, στη πορεία μας για το TengBoche. Επιστρέφω μετά από 2 ώρες. Η ομάδα πλέον έχει μελαγχολία για την πατρίδα. Θα μας συνοδεύει για τις επόμενες μέρες. Επίσης το επίκεντρο των συζητήσεων μας είναι τι θα πρωτοφάμε όταν γυρίσουμε πίσω.

18η Ημέρα (Pangboche):Έχουμε κάνει ρεκόρ ύπνου (11 ώρες). Σήμερα είναι η σειρά του Ama Dablam B.C. Από το Pangboche κατεβαίνεις για να περάσεις μια γέφυρα και μετά ανηφορική πορεία μιας ώρας σε βγάζει ψηλά, δίπλα σε βοσκοτόπια των yak. Το ποτάμι που κατεβαίνει από το Ama Dablam διαβρώνει καθημερινώς τις πλαγιές του βουνού. Διαρκώς υπάρχει ένα σύννεφο σκόνης από τις κατολισθήσεις. Η ομάδα δεν έχει όρεξη. Αποφασίζω να ανέβω πιο πάνω για να δω τον παγετώνα. Μάταια όμως. Έχει πολύ δρόμο ακόμα. Βλέπω τα βέλη για ένα σχετικά καινούργιο Lodge αλλά σταματώ εκεί. Πλέον το Ama Dablam είναι μια ανάσα μακριά. Βγάζω τις φωτογραφίες μου, χαζεύω to Pumori και τις ακίδες της Khumbila και κατεβαίνω. Οι φίλοι μου έχουν ρίξει τον υπνάκο τους. Κατεβαίνουμε γρήγορα στη θαλπωρή του Lodge. Το βράδυ θα παρακολουθήσουμε μια Νεπαλέζικη ταινία δράσης με πολύ ξύλο. Διασκεδάσαμε αρκετά. Οι Νεπαλέζοι γέλαγαν με τις αντιδράσεις μας.

19η Ημέρα (Pangboche - TengBoche):Ο Gelo (ο ένας porter) πρέπει να γυρίσει στη Κατμαντού. Του δίνουμε χρήματα για 2 ημέρες και ένα μικρό φιλοδώρημα. Θα άφηνε το duffel στη Lukla. Άλλη μια σύντομη πορεία. Θα περάσουμε πρώτα από το Lodge Highland Sherpa Resort για να γνωρίσουμε τον Sherpa ου ηγήθηκε της επιτυχημένης Ελληνικής Αποστολής στο Everest το 2004. Δε θα τον βρούμε, αλλά θα δώσουμε τα χαιρετίσματα μας στην γυναίκα του, η οποία χάρηκε ιδιαιτέρως όταν άκουσε ότι είμαστε Έλληνες. Περάσαμε τη γέφυρα που είχα δει πριν 2 μέρες, και το σκηνικό αλλάζει. Δάσος και στο βάθος φαίνεται ο προορισμός μας. Σε στρατηγική θέση, έχει απεριόριστη θέα προς όλα τα σημεία του ορίζοντα. Μια τελευταία ανηφόρα μετά το Teboche και είμαστε στον προορισμό μας. Πολύ ωραίο μέρος (λίγο ακριβό βέβαια) με το μοναστήρι του, τη θέα του στο Everest. Θα γνωρίσουμε έναν Βέλγο ο οποίος έχει ήδη 2 μήνες στο Νεπάλ. Μας προτείνει ανεπιφύλακτα το trekking του Kanchenjunga.

20η Ημέρα - (TengBoche – Namche Bazaar):Άλλη μια εύκολη μέρα, ξεκινάει με ένα κατέβασμα 600μ. Στη συνέχεια βέβαια θα πρέπει να ανέβουμε τα 350μ, αλλά η πορεία είναι χαλαρή. Βρίσκουμε και την τρελή διασταύρωση με ενδεικτική πινακίδα. Από δω μπορείς να πας στο Gokyo, στο Namche, στο Khumjung, στο Tengboche. Στάση στο Kenjoma, για να τιμήσουμε την γλυκειά ΕλληνοΚαναδέζα που πήρε τα μυαλά του φίλου μας και στη συνέχεια μετά από μια μεγάλη τραβέρσα θα βρεθούμε στο κεφαλοχώρι της περιοχής, το Namche Bazaar. Απογευματινή βόλτα για αγορά αναμνηστικών και ένα πλούσιο δείπνο που το αξίζαμε και το λαχταρούσαμε ταυτόχρονα. Αφήνουμε και μια μικρή σημαία στο Lodge που μείναμε, για να μας θυμούνται, ελπίζοντας ότι θα περάσουν και άλλοι Έλληνες κάποια στιγμή.

21η Ημέρα - (Namche Bazaar - Phakding):Η αρχική σκέψη ήταν να διανυκτερεύσουμε στο Monjo, αλλά επειδή ήταν σχετικά κοντά, είπαμε να διαλέξουμε το πιο τουριστικό αλλά και πιο ακριβό Pakding. Αξιόθέατα της περιοχής το Bergar και το Tok-Tok με τους καταρράκτες τους. Εννοείται ότι κάναμε μια στάση στο Monjo για μια μηλόπιτα και να χαιρετίσουμε την κυρία Doma.

22η Ημέρα - (Phakding - Lukla):Τελευταία ημέρα του trekking. Τα χωριά που περνάμε είνια τα πλέον απλά και φτωχικά.
Μια από τις τελευταίες εικόνες βουνού, το Kusum Kaguru, από το πολύ συμπαθητικό Ghat. Η ανταμοιβή μας στη Lukla, είναι ένα δωμάτιο με εσωτερικό μπάνιο. Θα αρχίζουν να καταφτάνουν γνωστές φάτσες από το πολυήμερο trekking. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, οι δυο ταγαροΑγγλίδες που στο Lobuche, είχαμε δει τη μια από τις δυο να κυκλοφορεί στο βουνό με All Star. Δε μας έκανε εντύπωση λοιπόν που την είδαμε να κουτσαίνει και να μη μπορεί να περπατήσει. Το βράδυ φάγαμε μαζί με τον Mingma Sherpa, τον porter μας και τιμήσαμε και 3 μπύρες Everest!!!. Επίσης εξηγήσαμε εν ολίγοις σε ένα συμπαθητικό ζευγάρι Ολλανδών το επίπεδο και την νοοτροπία των Ελλήνων Πεζοπόρων – Ορειβατών. Εννοείται ότι τους προσκαλέσαμε να γνωρίσουν από κοντά την ομορφιά και των Ελληνικών βουνών.

23η Ημέρα (Lukla - Katmandou):2ωρη αναμονή στο αεροδρόμιο για την πτήση μας, αλλά αυτή η εικόνα με το αεροπλάνο να φεύγει στην κατηφόρα είναι αξέχαστη. Επιστροφή στο χάος της Κατμαντού. Οι φίλοι μου θα προτιμήσουν να ξεκουραστούν, εγώ θα κάνω μια μικρή βόλτα στο Thamel για να εντοπίσω κάποιο αξιοπρεπές εστιατόριο για το βράδυ και τα καλύτερα και φτηνότερα μαγαζιά αναμνηστικών.

24η Ημέρα (Katmandou):Shopping Therapy Day. Βρήκαμε το μπελά μας με τα αναμνηστικά. Αν ξεκινήσεις να αγοράζεις δεν σταματάς. Άσε που πρέπει να τους θυμηθείς όλους για να μην έχεις και τη γκρίνια μετά. Μετά από 2 ώρες επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο. Οι φίλοι μου ξελογιάστηκαν από την τηλεόραση του δωματίου αλλά εγώ δεν είχα όρεξη για ταινίες. Ήθελα να ζήσω τον παλμό αυτής της πόλης. Πήρα λοιπον το δρόμο για το Monkey Temple. Τελικά χωρίς να το πολυκαταλάβω, κατέληξα στη Darbur Square. Αρκετές φωτογραφίες τους διάφορους ναούς και αγάλματα, και με την βοήθεια των ντόπιων παίρνω επιτέλους το σωστό δρόμο για το Monkey Temple. Δε διαλέγω τον κεντρικό δρόμο αλλά κάποιους πιο απόμερους. Οι συνθήκες ζωής είναι δύσκολες. Άνθρωποι, ζώα, σκουπίδια συνυπάρχουν σε ελάχιστα τετραγωνικά. Οι άνθρωποι παρ’όλα αυτά είναι χαρωποί, ευδιάθετοι. Η ανηφόρα στο τέλος σου κόβει την ανάσα. Οι μαιμούδες σίγουρα κερδίζουν την παράσταση με τα κόλπα τους. Η θέα για ακόμα μια φορά απολαυστική. Ο ναός βρίσκεται 80μ πιο ψηλά από την πόλη και προσφέρει απαράμιλλη θέα. Το στομάχι μου διαμαρτύρεται και επιστέφω στο ξενοδοχείο. Δείπνο σε Νεπαλέζικο Fast Food με τρελούς μεζέδες, πατάτες τηγανητές και μπύρες Everest.

25η Ημέρα (Katmandou):Ημέρα Αναχώρησης. Τελευταία ψώνια και αναμονή για τη μεταφορά στο αεροδρόμιο. Μετά από κάποια διαδικαστικά (φόρος αεροδρομίου, δήλωση αναχώρησης, και άλλα γραφικά), περιμένουμε την πτήση μας. Μετά από 5 ώρες είμαστε στο Μπαχρέιν. Θα περιμένουμε πάλι για μια ώρα, μέχρι να μας καλέσουν για να μας μεταφέρουν στο ξενοδοχείο για την διανυκτέρευση μας. Τεράστιο δωμάτιο – σπίτι με διπλές κρεβατοκάμαρες, διπλά μπάνια. Ντουζάκι και γρήγορα για ύπνο.

26η Ημέρα (Bahrein - Αθήνα):Βρίσκουμε Έλληνες τουρίστες (εκ Ταυλάνδης) στο πρωινό. Μας είνια περίεργο να ακούμε και άλλους ανθρώπους να μιλάνε την ίδια γλώσσα. Πτήση χωρίς προβλήματα και άφιξη στο ΕΛ.ΒΕΝ στις 13:20. Μικρή αναμονή για τα σακίδια και φύγαμε για το μετρό.

ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ, ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΕΙΧΕ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ. ΚΑΙ ΔΕ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΤΙ ΜΕ ΕΝΟΧΛΟΥΣΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ.

ΟΤΙ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ, ΟΤΙ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΘΑ ΔΟΥΛΕΥΑ Ή ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΑΝΑΜΟΝΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ...

Ευχαριστίες:

Ευχαριστούμε θερμά

• τον φίλο μας Γιώργο Σιδηρά για τις πολύτιμες πληροφορίες σχετικά με το ταξίδι και το δανεισμό ειδικού εξοπλισμού
• τον δάσκαλο και εκπαιδευτή μας Βαγγέλη Βρούτση για τις συμβουλές του σχετικά με το υψόμετρο
• την Χαρούλα για το duffel που μας δάνεισε ( το φέραμε πίσω Χαρούλα, μην ανησυχείς)

Φωτογραφικό υλικό στο site:
https://photos.google.com/album/AF1QipMFKQB_VP0g-XZZQoZFstVHn8JXzjurMQuwaCyK

ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Κόστος Ταξιδιού:

- Αεροπορικά εισητήρια: 650-800 ευρώ . Δοκιμάστε με GULF AIR, QATAR, THAI και αν σας περισσεύουν χρήματα, με EMIRATES.
- Κόστος διαβίωσης στο 20ήμερο trekking (χονδρικά 10€ την ημέρα για φαγητό – διαμονή)
- Ξενοδοχείο στη Katmandou: Από 5-150 δολάρια τη βραδιά. Θέλει καλό ψάξιμο
- Εσωτερική πτήση για Lukla: 200-250 δολάρια. Προτιμήστε την Yeti Airlines (Παρ’όλο που είχε το τελευταίο ατύχημα, έχει τις περισσότερες πτήσεις)
- Αν χρειαστείτε porter μην τον φορτώσετε με πάνω από 25 κιλά. Οι τιμές ποικίλουν, εννοείται ότι πρέπει να παζαρέψετε, συνήθως οι τιμές παίζουν μεταξύ 5-10 δολαρίων ανά porter την ημέρα.

Άλλες χρήσιμες συμβουλές:

- Μην αγοράζετε μεταλλικό νερό. Υπάρχουν αρκετά αξιόπιστα συστήματα απολύμανσης του νερού. (Aquamira, χάπια χλωρίου, χάπια ιωδίου). Αρκετά σκουπίδια έχουν τα βουνά του Νεπάλ.
- Από φάρμακα, να υπάρχουν σίγουρα αντιβιοτικά, Norid, Immodium, ένα σιρόπι για το βήχα, Salospir και Diamox για το υψόμετρο. Αυτά θα σας χρειαστούν περισσότερο.
- Σανδάλια ή σαγιονάρες για τις βραδυνές ώρες (να ξεκουράζονται λίγο τα πόδια)
- Κάντε παζάρια στα αναμνηστικά, όχι στο φαγητό.
- Προτιμήστε απλές αλκαλικές μπαταρίες για τις φωτογραφικές μηχανές και όχι τις λιθίου (οι αλκαλικές είναι πολύ φτηνές στο Νεπάλ)
- Μην κουβαλάτε πολλές κάρτες μνήμης. Στο Namche μπορείτε να γράψετε τις φωτογραφίες σας σε DVD.
- Μην κουβαλάτε πολλά και βαριά ορειβατικά από Ελλάδα. Θα τα βρείτε όλα στη Κατμαντού και στο Namche Bazaar.
- Προμηθευτείτε 2 μαντήλια (τουλάχιστον) τύπου Buff (θα σας σώσουν από τη σκόνη)

Κεφάλαιο Φαγητό:
- Αν δε σας αρέσουν τα καυτερά μάλλον θα έχετε πρόβλημα.
- Αν για κάποιο λόγο σας πειράζει το κρεμμύδι ή το σκόρδο πάλι θα έχετε πρόβλημα.
- Το Νεπαλέζικο φαγητό στηρίζεται στο εξής τρίπτυχο: ΡΥΖΙ – ΠΑΤΑΤΑ - ΜΑΚΑΡΟΝΙΑ
- Θα βρείτε ακόμα και pizza, η οποία όσο θα αυξάνει το υψόμετρο θα μικραίνει και φυσικά θα ακριβαίνει
- Για τους λάτρεις του κρέατος, ευτυχώς υπάρχει το yak και τα κοτόπουλα.
- Για αυτούς που τους αρέσει να δοκιμάζουν, θα βρουν αρκετούς ορεκτικούς πειρασμούς με παράξενα ονόματα (momos, chomein, spring rolls)
- Για τους παραδοσιακούς, υπάρχει πάντα το Dal Bhat.
- Για το δρόμο, ανακαλύψτε τα γευστικότατα μπισκότα στη κίτρινη συσσκευασία με γεύση coconut.
- Για τους πότες, αξίζει να δοκιμάσουν μια μπύρα Everest
- Για τους λάτρεις του ψαριού, ατυχήσατε, υπάρχει μόνο τόνος!
- Για να νοστιμεύει το φαγητό σας, πάντα κοντά στο τραπέζι σας υπάρχει Ketchup και Chilli Sauce.
- Το πρωινό είναι πιο φυσιολογικό και θα βρείτε γνώριμα πιάτα (μούσλι, corn flakes, τηγανητές πίτες, μαρμελάδα, μέλι, γάλα και ομελέτες, δυστυχώς χωρίς μπέικον)
- Καλό είναι στη διάρκεια της ημέρας, να «σπάτε» την πείνα σας με μια ζεστή σούπα (προτείνουμε ανεπιφύλακτα Ra-Ra noodle soup)

Συνολικές Εντυπώσεις

- Παρ’ότι το πιο «τουριστικό» trekking των Ιμαλαϊων, αξίζει τα λεφτά του και με το παραπάνω.
- Το Everest μας άφησε παντελώς αδιάφορους, μας εντυπωσίασαν σχεδόν όλες οι κορυφές μεταξύ 6000μ-7000μ.
- Μην περιμένετε να βρείτε τρελή νεολαία στο Νεπάλ. Μέσος όρος ηλικίας τα 50 χρόνια. Θα βαρεθείτε να βλέπετε group χαζοΑμερικάνων, Άγγλων, Γιαπωνέζων, Γάλλων και Γερμανών.
- Πιο συμπαθητικός λαός μακράν οι Ολλανδοί (που υποτίθεται δεν έχουν και ορειβατική παιδεία)
- Αν ξανακάναμε το trekking, θα ξεκινάγαμε από το Jiri, θα κάναμε τον τέλειο εγκλιματισμό μέχρι το Namche Bazaar, μετάβαση στο Thame και από το Renjo La στο Gokyo. Από κει μέσω Cho La Pass στη Dzongla και στο Lobuche και μέσω του τρίτου περάσματος Kongma La στο Chungung.
- Ακούσαμε πολύ καλά λόγια για το trekking του Kanchenjunga.


Υ.Γ. Αν γνωρίζει κανείς , ή έχει γνωστούς στο Τορόντο του Καναδά, ας επικοινωνήσει με τον φίλο μου τον Αποστόλη (κιν.:6938259522)

Kαλοκαιρινός Όλυμπος 27-28 Σεπτέμβρη

Παρ' ότι οι προβλέψεις της ΕΜΥ, του Σάκη και των λοιπών προγνωστικών μοντέλων δεν ήταν και οι καλύτερες για το συγκεκριμένο ΣΚ, η ομάδα των ΑΛΛΟΥ ΓΙΑΛΛΟΥ, πήρε για ακόμα μια φορά το δρόμο για τα βουνά και τα λαγκάδια με προορισμό τον Όλυμπο. Η σχεδιασμένη πορεία ήταν από Διασταύρωση - Πετρόστρουγκα - Οροπέδιο - Διανυκτέρευση και την Κυριακή προαιρετική (!) ανάβαση σε κάποια κορυφή και επιστροφή στο Δίον από Πετρόστρουγκα. Τελικά,λόγω καιρού (δεν ήταν μια τυπική καλοκαιρινή ανάβαση) υπήρξαν μερικές αλλαγές που σε καμία περίπτωση δεν πτόησαν την ομάδα (το αντίθετο θα έλεγα). Άντε και καλό χειμώνα!!!