ΑΛΛΟΥ ΓΙ'ΑΛΛΟΥ

Trekking στην Πίνδο

2012-01-30T10:40:00.001-08:00

γράφει ο αδερφός Αποστόλης

Ο ερχομός του νέου έτους σε κάνει να αναλογιστείς όλες τις στιγμές της χρονιάς που πέρασε,καλές και κακές. Βρίσκοντας λοιπόν, μετά από 6 μήνες,λίγο χρόνο και όρεξη, μπροστά από τον υπολογιστή, αποφάσισα να καταγράψω μερικές στιγμές από το καλοκαιρινό trekking στην Πίνδο, που πραγματοποιήσαμε με την Γεωργία, τον προηγούμενο Ιούλιο.

Η Ιδέα

Κάπου στις αρχές του 2011, κάνοντας τα κοινά μας σχέδια για το καλοκαίρι, έπεσαν πολλές ιδέες. Ταξίδι στην Ευρώπη με αυτοκίνητο και ποδήλατα; αναβάσεις σε κορφές των Βαλκανίων; ή ένα πολυήμερο trekking στην Ελλάδα; Λίγες μέρες μελέτης χαρτών και διαφόρων πληροφοριών, ήταν αρκετές για να βγάλουμε, χοντρικά μια 9ήμερη διαδρομή στα βουνά της Πίνδου.

Η Διαδρομή

Η εκκίνηση θα ήταν από την Μηλιά Μετσόβου, και αφού θα διασχίζαμε με την σειρά την Βάλια Κάλντα, την Βασιλίτσα, την Γομάρα, τον Σμόλικα, την Γκαμήλα και το Μιτσικέλι, περνώντας και από 5-6 χωριά, θα καταλήγαμε στην Αμφιθέα, προάστιο των Ιωαννίνων, μόλις 4 χλμ από το κέντρο της πόλης.

Η Προετοιμασία

Όταν ξεκινάς να κάνεις μια τέτοια διαδρομή, πρέπει σίγουρα να αφιερώσεις πάρα πολύ χρόνο στην προετοιμασία ειδικά του σακιδίου. Με την πολύτιμη βοήθεια μια ζυγαριάς ακριβείας, καταφέραμε να στριμώξουμε ότι πιο ελαφρύ εξοπλισμό είχαμε, σε σακίδια 12 και 10 κιλών αντίστοιχα. Και δεν μας έλειψε τίποτα.

Τα Υλικά

Μία σκηνή τριών εποχών, υπνόσακους, κάρυματ, ένα γκαζάκι, φαγητά-καφέδες για πέντε μέρες,(τις υπόλοιπες θα τρώγαμε σε χωριά), σνακς για κάθε σχεδόν μέρα, ελάχιστος ρουχισμός γιατί καλοκαίρι είναι εξάλλου, αλλά με απαραίτητο το φλις σε πολλές περιπτώσεις, μαγιό για τα μπάνια που ΔΕΝ κάναμε, αλλά και mp3 με extra ηχειάκι για τις χαλαρές στιγμές στην κατασκήνωση.

Το Ταξίδι

Το Σάββατο 16 Ιουλίου, μετά από μια ποδηλατική διαδρομή στον Ασπροπόταμο με καλή παρέα (βλ. Σχετικό άρθρο), μας βρίσκει, κατά τις 12 το βράδυ, να φτάνουμε στα Γιάννενα, όπου είχαμε κάποια πράγματα να κάνουμε. Παρκάρουμε τα ποδήλατα σε ιδιωτικό πάρκινγκ στο κέντρο, με ευγενέστατους υπαλλήλους, και κατευθυνόμαστε στο έρημο, λόγω ώρας, κάμπινγκ, πλάι στην λίμνη. Την Κυριακή, μετά από ένα απολαυστικό καφεδάκι στο ρολόι, και αφού τσεκάρουμε για τελευταία φορά τα σακίδια μας, μπαίνουμε στο ΚΤΕΛ για Μέτσοβο. Μικρή βόλτα και αμέσως ταξί για Μηλιά. Χωρίς καλά καλά να το καταλάβουμε, βρισκόμαστε στο καφενείο του χωριού να μας κερνάει τσιπουράκι, ένας ευγενικότατος ηλικιωμένος που λίγο πριν σχεδόν μας έβγαλε από το ταξί!! Ακολούθησε η αναζήτηση της αρχής του μονοπατιού μας και φυσικά η κατανάλωση πρωτεινών και ηλεκτρολυτών.

1^η Μέρα 18/07/11 Καλή αρχή, μισό παιχνίδι!

Μετά από ύπνο λίγων ωρών στην αυλή παλιού ξενοδοχείου, ξεκινάμε την πορεία της 1^ηςμέρας αρκετά νωρίς, σε χωματόδρομο που οδηγεί στην Σαλατούρα της Μηλιάς στα 1700μ. Σύμφωνα με την περιγραφή, κινούμαστε πάνω στο Ε6 είτε σε δρόμο είτε σε μονοπάτι, άλλωτε φανερό και άλλωτε δυσδιάκριτο. Μετά από αρκετό ψάξιμο σε υπέροχο δάσος μαυρόπευκων θα προσεγγίσουμε το διάσελο όπου είναι η ώρα για ένα καφεδάκι. Μια καλή στάση και στην συνέχεια ανεβαίνουμε στην περίφημη ράχη με τα καμένα, από τις ναπάλμ, τεράστια ρόμπολα με υπέροχη θέα προς την τεχν. Λίμνη του Αωού αλλά και όλα σχεδόν τα βουνά της Ηπείρου. Σειρά έχει η κορφή της Φλέγγας στα 2.157μ., η πρώτη του trekking, με τις ομώνυμες λίμνες, 200μ. χαμηλότερα. Ως εδώ έχουμε κάνει 7 ώρες, πράγμα που μας χαροποιεί ιδιαίτερα. Χαλαροί πλέον, κατηφορίζουμε το γνώριμο μονοπάτι για το Αρκουδόρεμα. Έχουμε ανάγκη μετά από τόση ζέστη στα ψηλά, για ένα χαλαρωτικά δροσερό ποδόλουτρο στο ποτάμι που αποτελεί παραπόταμο του Αωού. Αν και είναι νωρίς (17.30) αποφασίζουμε να μην συνεχείσουμε για τον αρχικό μας στόχο, την Σαλατούρα του Αυγού, γιατί μας περίμενε μια γερή ανηφόρα 5 χλμ σε χωματόδρομο! Η πρώτη κατασκήνωση είναι πια γεγονός, στα 1300μ. στην βάση ακριβώς του Αρκουδορέματος, ανάμεσα σε πανύψηλα πεύκα.

Ω.Π. : 10 Υ.Δ. : 1.000μ. ↑, 800μ. ↓

2^η Μέρα 19/07/11 Η μεγάλη πορεία

Ήταν τόσο ωραία η βραδυά που δεν μας έκανε αίσθηση να σηκωθούμε, γι`αυτό και η αναχώρηση μας από το ρέμα έγινε στις 8.30. Μία ώρα και κάτι ανηφόρας μας φέρνει στην Σαλατούρα Αυγού, στα 1650μ. όπου θα συναντήσουμε δύο δασοπυροσβέστες εν ώρα εργασίας. Θα ανεφοδιαστούμε νερό από την ποτίστρα, και θα αρχίσουμε την κοπιαστική ανάβαση προς το Αυγό, αφού πρώτα διασχίσουμε την ομαλή ράχη της Παντελούκας. Στην ψηλότερη κορφή (2.177μ.) θα φτάσουμε αρκετά αργά, και οι πιθανότητες διανυκτέρευσης στην βάση της Βασιλίτσας όλο και μειώνονται. Είμαστε ελαφρώς κουρασμένοι και η πρώτη στάση της μέρας είναι απαραίτητη. Η θέα από το παλιό πυροφυλάκιο της κορφής είναι απεριόριστη, βλέπουμε πλέον το μεγαλύτερο κομμάτι του trekking, από τον Σμόλικα ως το Μιτσικέλι. Επανερχόμαστε στην πραγματικότητα και ξεκινάμε την απότομη κατάβαση από το Αυγό όπου με την βοήθεια των κούκων δεν θα αργήσουμε να πιάσουμε τον χωματόδρομο που λίγο αργότερα θα μας βγάλει στην Στάνη της Τίζα στα 1.550μ. ουσιαστικά στο τελευταίο διάσελο του καινούργιου δρόμου που οδηγεί στην Βωβούσα από το Περιβόλι. Θέλουμε τουλάχιστον 4 ώρες ως την Βασιλίτσα αλλά θα το παλέψουμε!!

Αρχίζει μια ομαλή κορυφογραμμή, κάτι σαν Γραμμένη Οξυά, με μικρά ξέφωτα και συστάδες Οξυών, το μονοπάτι χάνεται συχνά αλλά αν είσαι προσεκτικός δεν χάνεις την πορεία σου. Με μια απαραίτητη, όπως αποδείχτηκε, στάση για καφέ στην κορφή Τσιουκάντα, με παράκαμψη της 1.868 από υπέροχο δρόμο και με μια πανέμορφη ράχη πάνω από την Αβδέλλα, θα καταλήξουμε στον ώμο της Μπότσα, στα 1.950μ., στην ανατολική βάση της Βασιλίτσας ακριβώς με το τελευταίο φως. Λίγα μέτρα μετά, στο Ε6 που οδηγεί στο Χ.Κ. Βασιλίτσας, θα γεμίσουμε τα παγούρια μας από ρέμα που κατεβαίνει σχεδόν από την κορφή, και θα μαγειρέψουμε σχεδόν στα σκοτεινά.

Ω.Π. : 12.5 Υ.Δ. : 1.200μ. ↑, 980μ. ↓

3^ηΜέρα 20/07/11 Άγιο είχαμε στην Γομάρα

Το επόμενο πρωινό,θα μας βρει πριν καλά καλά πάει 8, στα 2.248μ. της Βασιλίτσας. Μια σύντομη, ομαλή και χωρίς φοβερό ενδιαφέρον ανάβαση. Πλέον με την συνοδεία δροσερού αέρα θα περάσουμε στην δυτική πλευρά του βουνού όπου θα συναντήσουμε λίγο αργότερα το καλό Ε6 που θα μας οδηγήσει στο παλιό Χ.Κ. Η πορεία από δω και στο εξής είναι λίγο ασαφής. Μέχρι την Σαμαρίνα, όπου και ο σημερινός μας στόχος, μεσολαβούν δύο `διαδρομές`. Η εύκολη ανάβαση της Γομάρας με την δύσκολη και (ο,τι να`ναι) κατάβαση της προς το Μοναστήρι της Αγ. Παρασκευής πριν το χωριό, και τα 8 ασφάλτινα χλμ προς Δίστρατο συν το άγνωστο Ε6 που οδηγεί στην Μονή. Αντικρύζοντας από ψηλά, την δυτική ράχη της Γομάρας, επιλέξαμε ομόφωνα την δεύτερη και δεν πέσαμε έξω. 8,5 καυτά χλμ από τα 1.800μ. ως τα 1.250μ., έδωσαν την θέση τους σε ένα εντυπωσιακό τραβερσαριστό μονοπάτι, με καλή χάραξη και σήμανση που μετά από 3+ ώρες μας κατέβασε στο ποτάμι πριν το Μοναστήρι. Απολαύσαμε ένα δροσιστικό μπανάκι-πλύσιμο και κατευθυνθήκαμε προς την Σαμαρίνα και τα 1.500μ. Μια γρήγορη αναζήτηση καταλύματος έξω από το χωριό δεν είχε αποτέλεσμα και έτσι κατεβήκαμε στην πλατεία για το πρώτο φραπέ. Είχαμε κάνει ήδη το πιο άγνωστο κομμάτι του trekking και από δω και πέρα θα κινούμασταν σε μονοπάτια γνωστά από παλιότερες αναβάσεις ατομικές ή ομαδικές.

Τα ευχάριστα νέα όμως είχαν και συνέχεια. Η απογευματινή ψύχρα στο χωριό με τους 15^ΟCσε αντίθεση με τους 39^ΟC της Αθήνας μας έκανε ακόμα πιο χαρούμενους, ενώ συγχρόνως, συμπαθής γεράκος στο καφενείο μας πρότεινε χωρίς καν να τον ρωτήσουμε, σαν σημείο διανυκτέρευσης, το προαύλιο της εκκλησίας στην κεντρική πλατεία, ότι ιδανικότερο δηλαδή για να κλείσει και η τρίτη μέρα. Φαγητό σε ταβέρνα, βόλτα στο χωριό, παρακολούθηση αγώνα ποδοσφαίρου στην αλάνα της εκκλησίας και έτοιμοι για έναν γλυκήτατο και δροσερό ύπνο.

Ω.Π. : 9 Υ.Δ. : 950μ. ↑, 1.350μ. ↓

4^ηΜέρα 21/07/11 Η ομορφότερη μέρα

Και ήρθε η ώρα του Σμόλικα. Πρωινό καφεδάκι στην πλατεία, ότι καλύτερο, και μετά επιδρομή σε παντοπωλείο για ελίτσες και ψωμοτύρι και χαλαροί κατα τις 11 ξεκινάμε την ανάβαση μας για τα 2631μ. του Γέρου, όπως τον αποκαλούν οι ντόπιοι. Υπέροχη διαδρομή, στην αρχή σε δάσος πεύκων και τεράστιων ρόμπολων, και μετά τα 2.200μ. σε γυμνό τοπίο που σε μερικά σημεία θυμίζει Μαρόκο λόγω των μαύρων πετρωμάτων που κυριαρχούν στο τοπίο. Ακολουθεί ανάβαση μέχρι τα 2.550μ. κάτω ακριβώς από την Μοσιά και το μονοπάτι σάρας που θέλει προσοχή και σε κατεβάζει στα υπέροχα λιβάδια, την αλπική εποχιακή λιμνούλα και τις τελευταίες χιονούρες, κάπου στα 2.350μ. Η μέρα είναι απλά τέλεια, το μέρος θαυμάσιο και η διάθεση μας στα καλύτερα. Γεμίζουμε τα παγούρια μας και αρχίζουμε την τελική ανάβαση για την κορυφή. Από τα 2.500μ. και μετά ακολουθούμε μια κορυφογραμμή που ενώνει την Μοσιά με την κυρίως κορυφή και θέλει αρκετή προσοχή γιατί από τα δεξιά (βόρεια) παραμονεύει γκρεμός δεκάδων μέτρων.

Κατά τις 17.10 φτάνουμε στην ομορφότερη κορυφή του trekking με απεριόριστη, για ακόμη μια φορά, θέα προς όλες της κατευθύνσεις αλλά και με αρκετό κρύο. Δεν θα κάτσουμε πολύ γιατι ονειρευόμαστε καφεδάκι και άραγμα, 500μ. πιο κάτω, στην Δρακόλιμνη που θα ήταν το ιδανικό τελείωμα την μέρας μας. Όντως μία ώρα και κάτι αργότερα στήνουμε την σκηνή μας πλάι στην λίμνη αλλά το `καλοκαιρινό` κρύο δεν θα μας αφήσει όχι μόνο να βουτήξουμε αλλά ούτε καν να πλυθούμε. Με απαραίτητο αξεσουάρ το φλις θα πιούμε τον καφέ μας και θα τιμήσουμε δεώντος όλα τα εδέσματα που κουβαλούσαμε τόσες ώρες.

Ω.Π. : 8.5 Υ.Δ. : 1.130μ. ↑, 520μ. ↓

5^ηΜέρα 22/07/11 Το βασανιστήριο της ασφάλτου

Το πρωινό με τους 0.8^ΟC θα μας μείνει αξέχαστο καθ`ότι αναρωτιόμασταν αν όντως ήρθαμε για `καλοκαιρινό` βουνό ή κάτι σε χειμωνιάτικη έκδοση!! Η ζέστη δεν άργησε να κάνει την εμφάνιση της και έτσι πήραμε το καλογραμμένο μονοπάτι για το Παλιοσέλι, αφού πρώτα κάνουμε στάση στο παλιό ξύλινο καταφύγιο με την καινούργια βρύση, όλη ξύλινη, όπου θα μας δροσίσει (σχεδόν παγώσει) όσο πλενόμασταν.

Έντονη κατηφοριά ως τον χωματόδρομο και μικρή έκπληξη η ανακάλυψη παλιού μονοπατιού, όχι σημαδεμένου, που οδηγεί στα πρώτα σπίτια του χωριού. Είχαμε μπροστά μας αρκετές ώρες, αλλά και 13χλμ ασφάλτου ως τον τελικό μας στόχο, το Βρυσοχώρι. Λίγο η μεσημεριανή ηρεμία του χωριού, λίγο η επιθυμία μας να μην χρησιμοποιήσουμε κανένα μέσο μεταφοράς παρα μόνο τα πόδια μας,και αφού δεν πήραμε το ρίσκο να ακολουθήσουμε την ταμπέλα "Παλιοσέλι – Αωός 1.30ω'' γιατί είχαμε την υποψία ότι μονοπάτι δεν υπάρχει, το `κόψαμε` με τα πόδια! Η ζέστη αφόρητη, η άσφαλτος μου έκαιγε τις γάμπες και η κατηφόρα δεν είχε τελειωμό. Έπρεπε να πέσουμε από τα 1.100μ., ως την γέφυρα του Αωού στα 500μ., και να ξανανέβουμε στα 1.000μ. του Βρυσοχωρίου. Κάτι παραπάνω από 3 ώρες μετά, προσπαθούσαμε να σβήσουμε την φωτιά από τα κεφάλια μας, στην πρώτη βρύση που βρήκαμε στην είσοδο του χωριού. Μία ώρα αναμονή μέχρι να ανοίξει το συμπαθέστατο ταβερνάκι-καφενείο με το υπέροχο μπαλκόνι προς την Τσούκα Ρόσσα αλλά και σε όλο το βόρειο τείχος της Γκαμήλας, για να απολαύσουμε τσίπουρο με τέλειους μεζέδες, καλή παρέα από ιδιοκτήτη ξενώνα από το Μικρό Πάπιγκο που γνωρίσαμε τυχαία και μας κέρναγε συνεχώς, αλλά και διάφορα άλλα γραφικά που γίνονται στα χωριά. Μετά από άγνωστο αριθμό τσίπουρων και μπυρών κατευθυνθήκαμε στο εκκλησάκι της Αγ. Παρασκευής στην άκρη του χωριού στο μονοπάτι για Κάτσανο προς κατάκλιση.

Ω.Π. : 8 Υ.Δ. : 350μ. ↑, 1.560μ. ↓

6^ηΜέρα 23/07/11 Τα Τσίπουρα και το λάθος

Ίσως η δυσκολότερη μέρα του trekking, όχι τόσο επειδή είχαμε προγραμματίσει να ανέβουμε από Κάτσανο και Καρτερό στην Γκαμήλα 1 και μετά για ύπνο στην Ξερολούτσα ή ακόμα καλύτερα στην Δρακόλιμνη!!, αλλά επειδή σερνόμασταν κυριολεκτικά από το πρωί ένεκα της ζαλάδας από το βραδυνό μεθύσι. Παρ`ότι ξεκινήσαμε αρκετά νωρίς, δεν είχαμε το κουράγιο να κάνουμε μεγάλη πορεία. Το μονοπάτι στην αρχή δεν παίρνει σχεδόν καθόλου ύψος ενώ μετά την Νεραιδόβρυση ανεβαίνει πολύ απότομα μέχρι την λάκκα του Κάτσανου με αποτέλεσμα να μας κόψει τα πόδια από τα 1.650μ. Μια μεγάλη στάση στην λάκκα για να μαζέψουμε τσάι και με τον ουρανό αρκετά συννεφιασμένο συνεχίσαμε την πορεία μας. Το μονοπάτι εδώ κάπως μας μπέρδεψε. Ενώ κινούμαστε νοτιοδυτικά σε ρηχή ρεματιά, πρέπει κάποια στιγμή να στρίψουμε δεξιά (ανατολικά) και μέσα από ζωνάρια στα Λημέρια των Κλεφτών, να βγούμε στην λάκκα δυτικά της Κοπάνας και εν συνεχεία στο πέρασμα του Καρτερού. Κάτι το οποίο δεν έγινε ποτέ. Αντιθέτως ακολουθήσαμε την σήμανση που μας ανέβασε στο διάσελο Τσούκα Ρόσσα Μεγάλα Λιθάρια και καταλήξαμε σχεδόν από ανάγκη στην πηγή της Γκούρας, γνωστή και από παλιότερη ανάβαση και κατασκήνωση στην περιοχή.

Αλήθεια είναι ότι καταλάβαμε νωρίς το λάθος μας αλλά μάλλον δεν είχαμε το κουράγιο στα 2.000μ. να κατέβουμε 200μ+ και να ανέβουμε άλλα 500μ+ ως την Γκαμήλα. Το είδαμε σαν μια απλή αλλαγή στο πρόγραμμα μας που δεν μας επηρρέασε ευτυχώς. Μάθαμε την επόμενη μέρα, ότι η σήμανση που πήραμε καταλάθος, ήταν καινούρια και ότι ξεκινά από το Τσεπέλοβο (και συγκεκριμμένα από τον χωματόδρομο πάνω από το χωριό σε δεξιά φουρκέτα) και αφού περάσει από τον Λάκκο των Μεγάλων Λιθαριών και ανέβει στο διάσελο με την Τσούκα Ρόσσα, καταλήγει στον Κάτσανο. Όπως και να`χει είχαμε αρκετό χρόνο στην Γκούρα για ξεκούραση και ανασυγκρότηση δυνάμεων.

Ω.Π. : 9.5 Υ.Δ. : 1.400μ. ↑, 350μ. ↓

7^ηΜέρα 24/07/11 Η αλλαγή

Η επόμενη μέρα θα ήταν λίγο διαφορετική, καθ`ότι έπρεπε να βρούμε έναν ασφαλή τρόπο να βγούμε στον δρόμο για Τσεπέλοβο και από εκεί να ανέβουμε στο μονοπάτι που έρχεται από Λούτσα Ρομπόζη και πέφτει στο Βραδέτο που ήταν ο προγραμματισμένος στόχος της 7^ης μέρας. Πήραμε το μονοπάτι προς Σκαμνέλλι και στις στάνες στα 1.800μ. φύγαμε προς τα δεξιά (δυτικά) με σκοπό να βρούμε τον χωματόδρομο που έρχεται από Τσεπέλοβο. Εύκολα και με λίγο ψάξιμο, κόβοντας με γιδόστρατα τις φουρκέτες του δρόμου, κατευθυνόμασταν προς το χωριό, αποφύγαμε όμως να ανέβουμε προς τα πάνω γιατί μεσολαβούσαν 500μ. υψομετρικής ως την Λούτσα Τζάνοβα και έτσι φτάσαμε στο τουριστικό Τσεπέλοβο για καφεδάκι στην πλατεία.

Αφού πήραμε χρήσιμες πληροφορίες από συμπαθέστατο και περιγραφικότατο νέο του χωριού, ακολουθήσαμε αρχικά το πολύ καλό και όμορφο μονοπάτι στην απέναντι πλαγιά του χωριού και 250μ. ψηλότερα στρίψαμε δεξιά (βορειοδυτικά) σε ομαλή πλαγιά που λίγη ώρα αργότερα μας έβγαλε στις νότιες υπώρειες του Αυγερινού, ακριβώς στο μονοπάτι για Βραδέτο. Εκεί συναντήσαμε και τους τελευταίους αθλητές του 1^ου ορεινού αγώνα Ζαγορίου που τερμάτιζαν στο Καπέσοβο. Περίπου μία ώρα χαλαρής κατηφόρας μας έφερε στην πλατεία του αγαπημένου μας Βραδέτου και στο συμπαθητικό καφενείο που παλιότερα έχουμε τιμήσει δεόντως μετά από επικές διασχίσεις της Τύμφης. Σταθήκαμε όμως λίγο άτυχοι γιατί οι ιδιοκτήτες του καφενείου ήθελαν να κλείσουν για να κατέβουν στα Γιάννενα, οπότε αρκεστήκαμε σε μερικούς γρήγορους μα νόστιμους μεζέδες. Άλλο ένα απόγευμα χαλαρό, με βόλτες έξω από το χωριό, απολαμβάνοντας για ακόμη μια φορά τις ομορφιές αυτής της περιοχής.

Ω.Π. : 8 Υ.Δ. : 550μ. ↑, 1.250μ. ↓

8^ηΜέρα 25/07/11 Τα ζώα του δάσους και το τέλος...

Ίσως η ευκολότερη μέρα, με καλντερίμια, με γεφύρια, με υπέροχη φύση ανάμεσα σε πανέμορφα χωριά, στάσεις για καφέδες και τσίπουρα και κατάληξη στο άγνωστο αλλά με καταπληκτική θέα Δίκορφο, γνωστό από παλιότερη διάσχιση με το γίδι γιακ Κώστα. Μια καλή ευκαιρία για `ξεκούραση` πριν την ομολογουμένως βαρετή και σίγουρα ζεστή κορυφογραμμή του Μιτσικελίου της τελευταίας μέρας. Τίποτα όμως δεν προμήνυε την εξέλιξη της μέρας. Αρχίζουμε με την πασίγνωστη Σκάλα του Βραδέτου και καθόμαστε για καφέ στο Καπέσοβο που μας εξέπληξε με την ομορφιά του. Λίγη άσφαλτος προς Κουκούλι και ξανά σε μονοπάτι που μία ώρα μετά μας βγάζει στην είσοδο των Κήπων. Απομένουν τρεις ώρες ως το Δίκορφο και λέμε να το εκμεταλλευτούμε κάνοντας μια στάση σε ταβέρνα του χωριού για μεσημεριανό. Αισοίως στις 15.30 είμαστε στην άσφαλτο προς Φραγκάδες αλλά λίγα μέτρα έξω από τους Κήπους δοκιμάζουμε να πάρουμε προς τα δεξιά χωματόδρομο και μετέπειτα μονοπάτι, που υποτείθετε είναι το 03, για να βγούμε απευθείας στο ρέμα της Ντόβρης. Περνάμε από δύο γεφύρια και αντίστοιχα εκκλησάκια αλλά η παραποτάμια βλάστηση μας εμποδίζει να συνεχίσουμε. Καταφέρνουμε όμως να βγούμε στον χωματόδρομο που σε λίγο μας βγάζει μέσα στο ρέμα της Ντόβρης. Το μονοπάτι κινείται στην αρχή αριστερά και μετά δεξιά από το ρέμα.

Η βλάστηση πυκνή αλλά η πορεία μας εμφανής. Κάποια στιγμή, λίγο πριν βγούμε στον χωματόδρομο που θα μας οδηγούσε σε λιγότερο από μία ώρα στο Δίκορφο, ερχόμαστε αντιμέτωποι με κάτι που μας άλλαξε τα σχέδια άρδην. Ένα ζευγάρι αγριογούρουνα με τα τρία μικρά τους, σαν βγαλμένα από παραμύθι, να έχουν ήδη νευριάσει με την παρουσία μας και να είναι πανέτοιμα (νομίζω) να μας δείξουν ποιος έχει το πάνω χέρι στην περιοχή. Δεν ήθελα να πιστέψω τι παράκαμψη έπρεπε να κάνουμε για να βγούμε στο χωριό. Με παρότρυνση της Γεωργίας (εγώ μάλλον δεν είχα αντιληφθεί τον κίνδυνο), οπισθοχωρήσαμε. Τι κάναμε εν τέλει; Σχεδόν 10χλμ χωματόδρομο και 5-6χλμ άσφαλτο σε χρόνο ρεκόρ αφού πηγαίναμε με γρήγορο βάδην γιατί απλά θέλαμε να τελειώσει το βασανιστήριο. Κατάκοποι, πεινασμένοι φτάνουμε στην πλατεία σχεδόν στις 10 το βράδυ. Κάνει κρύο και το μόνο που θέλουμε είναι λίγο φαγητό και λίγο αλκοόλ! Η συμπαθέστατη κοπέλα στο ταβερνάκι εκπλήρωσε τις ευχές μας και λίγο μετά ξαπλώνουμε στο χαγιάτι της εκκλησίας για έναν πράγματι ξεκουραστικό ύπνο. Μόνος μας προβληματισμός η αυριανή και τελευταία πορεία των 8-9 ωρών ως τα Γιάννενα.

Ω.Π. : 10 Υ.Δ. : 350μ. ↑, 660μ. ↓

9^ηΜέρα 26/07/11 Όταν απεργούν τα ταξί...ο Barry White...ΖΕΙ !!!

Εγερτήριο στις 6. Πρέπει να ξεκινήσουμε νωρίς γιατί έχουμε δρόμο μπροστά μας και είμαστε και κουρασμένοι. Τα πόδια μας έχουν άλλη άποψη όμως. Μήπως να το ακυρώσουμε και αν δεν βρούμε κάποιον να μας κατεβάσει στην πόλη, να τηλεφωνήσουμε σε ταξί να μας μαζέψει; Κάπως έτσι πήγε να γίνει. Χαλαρό πρωινό, βόλτα στο χωριό μέχρι ν`ανοίξει το καφενείο και αναζήτηση τηλεφώνου για ταξί. Συμπαθής και εξυπηρετικότατος κύριος μας ενημερώνει ότι όλοι οι ταξιτζήδες της χώρας έχουν κατέβει με όλα τα μέσα στην Αθήνα για διαμαρτυρία, αλλά καταφέρνει να μας βρεί φορτηγάκι από μάντρα οικοδομών που θα μας κατεβάσει ως την Ασφάκα, περίπου 20χλμ πριν τα Γιάννενα, πάνω όμως στην Εθνική από Κόνιτσα.

Και πριν καλά καλά τινάξουμε τα σακίδια από την μαρμαρόσκονη της καρότσας, βρισκόμαστε στα πίσω δερμάτινα καθίσματα ενός πολυτελέστατου και τεραστίου SUV VOLVO XC90, με δύο απίστευτους τύπους βγαλμένοι από τους `Σκληρούς του Μαιάμι`, να ακούνε Barry White και να πιάνουν την τελική του τζιπ στην είσοδο της πόλης. Παρόλα αυτά μας άφησαν σώους δίπλα στο αμάξι και το μόνο που θέλαμε, ικανοποιημένοι από τον άθλο που τελείωσε με τον πιο παράδοξο τρόπο, είναι να απολαύσουμε ένα καφεδάκι στο κέντρο των Ιωαννίνων. Και επειδή η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται, ξέσπασε και μια βροχή που κράτησε αρκετές ώρες και αποτέλεσε το κερασάκι σ`αυτήν την υπέροχη τούρτα των τελευταίων ημερών. Παρεμπιπτόντως το Μιτσικέλι παρέμεινε μέσα στα σύννεφα όλη σχεδόν την μέρα, οπότε μάλλον είχαμε Άγιο για ακόμη μια φορά.

Τα Στατιστικά

8 Ημέρες

76 Ώρες

200 Χλμ. Περίπου (32χλμ σε άσφαλτο, 36χλμ σε χωματόδρομο)

7.000μ. Υψομ. Ανάβ.

7.500μ. Υψομ. Κατάβ.

4 Κορφές >2.000μ. (Φλέγγα 2.157μ – Αυγό 2.177μ – Βασιλίτσα

2.248μ – Σμόλικας 2.631μ)

9 Χωριά (Μηλιά, Σαμαρίνα, Παλιοσέλι, Βρυσοχώρι, Τσεπέλοβο,

Βραδέτο, Καπέσοβο, Κήποι, Δίκορφο)

508 Φωτογραφίες

Ο Επίλογος

Χαρακτηρίστηκε ως η καλύτερη διαδρομή που έχουμε κάνει ποτέ. 8 ημέρες ελευθερίας στα αγαπημένα μας βουνά, με απίστευτα όμορφες εικόνες, με δύσκολες στιγμές, κρύο, ζέστη, ευτυχώς χωρίς βροχή, κουβαλώντας το σπίτι μας και όλα μας τα πράγματα, συναντώντας φοβερούς ανθρώπους και διαπιστώνοντας για ακόμη μια φορά το πόσο φιλόξενοι είναι οι Ηπειρώτες. Κουραστήκαμε, πονέσαμε μα πάνω απ`όλα το ευχαριστηθήκαμε με την ψυχή μας. Και όσοι από εσάς που διαβάζετε αυτό το κείμενο, δεν έχετε κάνει κάτι παρόμοιο, ήρθε η ώρα να το δοκιμάσετε...!!! Τα μόνα που χρειάζεστε είναι : καλή γνώση Χαρτών, δυο γερά πόδια, μια ζυγαριά ακριβείας για να υπολογίσετε το μικρότερο δυνατό βάρος, πολύ καλή παρέα και πολύ πολύ όρεξη για ψάξιμο και περιπέτεια

30+30

2011-12-19T09:45:00.000-08:00

Μετά τη χθεσινή βόλτα στο Ποικίλο, μύησης και ξενάγησης των χωματόδρομων της περιοχής στον αδερφό Αποστόλη και αφού ενώσαμε Ποικίλο και Αιγάλεω μέσω της νέας γέφυρας του προαστικού (βγάζοντας τις απαραίτητες αναμνηστικές φωτογραφίες πάνω από την Αθηνών – Κορίνθου), συμφωνήσαμε για νέο ραντεβού με σκοπό κάτι γρήγορο στον Κιθαιρώνα. Μόνη μας ανησυχία ο καιρός. Η διαδρομή μας κυκλική με αφετηρία και τερματισμό τα Βίλλια.

Βγαίνουμε από το χωριό και στη Βρύση της Τσιάς παίρνουμε τον ανηφορικό χωματόδρομο. Μετά από 250 μέτρα ήπιας υψομετρικής βγαίνουμε στο πρώτο ψηλό σημείο της διαδρομής (χαρακτηριστικό νταμάρι) με θέα στη γύρω περιοχή (Πατέρας – Κιθαιρώνας – Πάρνηθα). Τώρα ο χωματόδρομος κατηφορίζει αγκαλιάζοντας το Λεστόρι και γρήγορα βρίσκουμε το εκκλησάκι της Παναγιάς και ακριβώς από κάτω το φαράγγι της Γκούρας που έρχεται και το μονοπάτι μέσα από το χωριό. Συνεχίζουμε απτόητοι, χαιρετούμε τους κηνυγούς και βγαίνουμε στο διάσελο της Κιάφα Μούζα. Μιας και ο καιρός κρατάει και δεν έχουμε κάνει μεγάλη υψομετρική αποφασίζουμε να ανιχνεύσουμε τους χωματόδρομους προς την Κιάφα Φίχθι και να εντοπίσουμε πιθανή διάνοιξη χωματόδρομου προς Πλαταιές.

Όντας πάνω στο Μονοπάτι 22, προς στιγμήν θα θεωρήσουμε ότι βρήκαμε κάτι, μα η χαρά μας θα κρατήσει για λίγο αφού ναι μεν πρόκειται για νέους χωματόδρομους, εξυπηρετούν δε την εγκατάσταση των πυλώνων υψηλής τάσης. Μάλιστα, οι νέοι χωματόδρομοι μας αποπροσανατόλισαν και δεν βρήκαμε αμέσως αυτόν που κατηφορίζει για 500 μέτρα, γινόμενος μονοπάτι αλλά σβήνει ξαφνικά πριν ενωθεί με αυτόν που έρχεται από τις Πλαταιές (Κόκλα). Με αυτά και τα άλλα καταφέραμε να κάνουμε άλλα 5 χιλιόμετρα και να παρατείνουμε την παραμονή μας στα ψηλά.

Βουρ στην κατηφόρα (με τις μπάντες), οδηγούμενοι προς Ερυθρές (Κρυεκούκι). Περνάμε από διαδοχικά παλιά λατομεία, η βλάστηση είναι ελάχιστη, μα πιο χαμηλά, θα μπούμε σε εντυπωσιακό πευκοδάσος που θα μας οδηγήσει στην παλιά Εθνική.

Η αποτύπωση της διαδρομής χωρίς τα extra στα ψηλά

Ο χώρος στα δεξιά υπεραρκετός, μικρή ανηφόρα για να βγούμε στο πέρασμα της Κάζας. (Κιάφα Σούρι). Η κατηφόρα (και η χαρά της ταχύτητας) είναι σχετικά μικρή, προσοχή να είμαστε ασφαλείς από τις προσπεράσεις των αυτοκινήτων και στην πρώτη διασταύρωση στρίβουμε δεξιά για Βίλλια. Ίσως η πιο άχαρη ανηφόρα της διαδρομής που θα μας οδηγήσει πίσω στο χωριό.

Το εθυμοτυπικό τσιπουράκι, μελέτη επόμενων διαδρομών και επιστροφή.

30 χιλιόμετρα εκ των οποίων 13 (περίπου σε άσφαλτο).

Καθαρός χρόνος 2:36:00, συνολική υψομετρική 700 μέτρα, μέσος όρος 11,5km

Αλογόραχη - Σούφλες (Βαρδούσια)

2011-12-01T03:36:00.000-08:00

Και πάλι Βαρδούσια!!! Είναι όμως τόσες οι κορυφές, που χρειάζεσαι χρόνια για να πεις ότι έχεις γυρίσει το βουνό από όλες τις πλευρές (διακαής πόθος – στόχος του γράφοντα). Με σύλλογο αυτή τη φορά (ορειβατικό της ΕΥΔΑΠ), χαλαρό πρόγραμμα την πρώτη ημέρα με ανθρώπινη αναχώρηση από την Αθήνα (10:00), ελαφρύ μεσημεριανό στη Μουσουνίτσα και οριακά με φως στήσιμο κατασκήνωσης στον Πρ. Ηλία.

Με θέα την Νότια Κορυφογραμμή

Τσιμπούσι μετά μεγάλης φωτιάς και χορταστικός ύπνος στον ζεστό μου πουπουλένιο υπνόσακο. Το βράδυ είχαμε επισκέπτες (δεν καταλήξαμε τελικά στο είδος του ζώου) με μικρές ζημιές (μετακίνηση πραγμάτων, μικροζημιές σε 2 σκηνές) χωρίς περαιτέρω προβλήματα. Αναχώρηση πρωί - πρωί για Αλογόραχη, από χωματόδρομο και μονοπάτι μέχρι την διασταύρωση πάνω από τον Σταυρό για τα καταφύγια και από εκεί μέσω του χωματόδρομου. Τα χιόνια των προηγούμενων ημερών έχουν λιώσει και μάλλον δε θα μας χρειαστούν τα σιδερικά (τα οποία εννοείται και κουβαλάμε). Θερμοκρασία σχεδόν στο μηδέν και όλοι γλυκοβλέπουμε την πλαγιά της Αλογόραχης που την «βλέπει» ήδη ο ήλιος. Στα "ζερβά" σημεία υπάρχει πάγος.

Θέα προς Πελοπόνησο

Για πρώτη φορά επισκέπτομαι τα λιβάδια της Ραιλής και του Κόκκινου Λιθαριού. Έχουμε τώρα την ανηφόρα για να βγούμε ψηλά στην Αλογόραχη. Ο αρχηγός μας (ο αεικίνητος Τάσος Μήτσιος) μας οδηγεί στην κορυφή (ανατολικά) με το σπασμένο κολωνάκι (2264) αλλά είναι εμφανές ότι υπάρχει ψηλότερο σημείο στα βορειοδυτικά. Λόγω όμως ότι έχουμε να κάνουμε και την Σούφλα, πρέπει να βιαστούμε. Σε αυτό το σημείο η ομάδα θα διασπαστεί λόγω της ξεροκεφαλιάς, του ηλίθιου εγωισμού και την ύπαρξη μηδενικής ομαδικότητας από μερίδα συμμετεχόντων που θεωρούνται και έμπειροι ορειβάτες! Οι υπόλοιποι θα πάρουμε ξανά τον ίδιο δρόμο προς τα πίσω και στο πιο εύκολο σημείο θα περάσουμε το ρέμα που ενώνει την Αλογόραχη με τις Σούφλες. Πολύ σαθρό μέρος και η ανάβαση είναι κοπιαστική. Το λίγο χιόνι δεν βοηθάει την κατάσταση. Στο τέλος θα χρειαστεί να βγάλουμε και τα piolet για να περάσουμε το τελευταίο ζωνάρι για την κορυφογραμμή. Τελικώς συγκεντρωνόμαστε όλοι, αφού και η αποσχισθείσα ομάδα, τραβερσάροντας ένα παγωμένο σημείο, ενώνεται μαζί μας, από διαφορετικό μονοπάτι. Λίγο προσοχή σε ένα λουκάκι και είμαστε στην ψηλότερη Σούφλα (την Κεντρική)

Σκόρδα Πιτιμάλικου

Η θέα είναι συγκλονιστική. Απεριόριστη θέα με τα βουνά της Πελοπονήσου, το ίδιο και προς το Βορρά, ο Όλυμπος φαίνεται ξεκάθαρα, και όμως το Πήλιο και η Οθρυς έχουν περισσότερα χιόνια. Στην επιστροφή ο Τάσος βάζει σκοινί που κάνει τα πράγματα να φαίνονται πραγματικά εύκολα. Όλοι με ασφάλεια περνάμε το δύσκολο σημείο και από τα ίδια επιστρέφουμε στα μαντριά της Αλογόραχης και από τον χωματόδρομο στον Πρ. Ηλία και στη συνέχεια στο χωριό.

Ένα ευχαριστώ για ακόμα μια φορά στην συγκινητική ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗ προσφορά του Τάσου και την υπομονή του με όλους αυτούς τους ορειβαταράδες.

Περπατώντας στην ομίχλη

2011-10-30T13:26:00.001-07:00

(Φώτο: Δ. Μονέζης)

Τελικά οι Νεράιδες δεν εμφανίστηκαν ποτέ...

Περπατώντας στην ομίχλη (Φώτο: Δ. Μονέζης)

Η Συννεφιασμένη Δίρφη (Φώτο: Δ. Μονέζης)

Cycling for Wine (Ποδηλατικός Γύρος Οινοποιείων Νεμέας Vol.3)

2011-10-27T01:37:00.000-07:00

Μικρές υψομετρικές, ατελείωτες ευθείες, πολλές στάσεις, ακόμα περισσότερα κρασιά, πολύ καλή οργάνωση, πολλά ποδήλατα, χορταστικός μπουφές, αναμνηστικό μπλουζάκι...
http://www.cycling4wine.gr/topics.php?option=3&target=83&item=84
Και μια καταγγελία: Οι κουρσάδες έφαγαν όλα τα σαλαμάκια...

Στη Ρούμελη αδέρφια μου, στη Ρούμελη

2011-10-13T11:53:00.000-07:00

Πόσες πιθανότητες άραγε να υπάρχουν στην συνάντηση δυο αυτοκινήτων που έχουν ακολουθήσει διαφορετικές πορείες φεύγοντας από Αθήνα για Παύλιανη και να βρεθούν στο πρώτο σημείο διασταύρωσης των δυο διαφορετικών πορειών τους...

Για να μη σας κουράζω, με διαφορά 5 δευτερολέπτων (το πολύ) τα φώτα του Ignis και της Fabia διασταυρώθηκαν στη διχάλα στο Πουρναράκι (έξω από το Μπράλο και το Σκαμνό, πηγαίνοντας προς Οίτη). Θα οδηγούμασταν στην Αγ. Τριάδα έξω από την Καλοσκοπή για την συν-διοργάνωση ποδηλατάδας σε Οίτη και Γκιώνα με τους αγαπημένους μας Προβομάστορες. Λόγω της επικείμενης κακοκαιρίας, τροποποιήθηκε ελαφρώς το πρόγραμμα και αποφασίστηκε να γίνει η μεγάλη διαδρομή το Σάββατο και αναλόγως της όρεξης να πραγματοποιηθεί η μικρή την Κυριακή. Επειδή μας αρέσουν οι διανυκτερεύσεις στην ύπαιθρο, αποφασίσαμε να καταφτάσουμε στο σημείο συνάντησης από την Παρασκευή βράδυ, καταλύοντας στον στεγασμένο εξωτερικό χώρο της εκκλησίας μετά από ελαφρύ δείπνο και ελάχιστο (για τη Χριστίνα) αλκοόλ..

Την επομένη το πρωί κατέφθασε και η πολυάριθμη ομάδα από τους Προβομάστορες και σιγά – σιγά ξεκινήσαμε την πορεία μας. Βγαίνουμε πρώτα στον κεντρικό δρόμο Παύλιανης – Λιδορικίου, όπου κάποιοι ασυνείδητοι εγκατέλειψαν δυο πανέμορφα κουταβάκια, και σε 200 μέτρα φεύγουμε στον χωματόδρομο που ανηφορίζει πάνω από το ξενώνα Vista και κατευθύνεται προς Πυρά Ηρακλέους. Αρκετές στάσεις μέχρι τη διασταύρωση για Πυρά, αφού διευθετήσουμε μικρά προβληματάκια σε ένα ποδήλατο (αλλαγή σαμπρέλας). Ο καιρός είναι πολύ κλειστός, αλλά δε μας χαλάει τη διάθεση. Στη συνέχεια, σχετικά χαλαρή διαδρομή για Καταβόθρα, και μικρή στάση για μια επίσκεψη στην μυστηριώδη σπηλιά που χάνονται τα νερά των πηγών της Οίτης.

Αποφασίζουμε να επεκτείνουμε λίγο την αρχικά σχεδιασμένη διαδρομή με μια μικρή επίσκεψη στις Λειβαδιές, με θέα το βραχώδες Γρεβενό. Η ξαφνική εμφάνιση του ήλιου ευεργετική, στεγνώνοντάς μας από τον ιδρώτα της επίμονης ανηφόρας. Ο καιρός όμως αγριεύει και «αναγκαζόμαστε» να πάρουμε βιαστικά την κατηφόρα για την διασταύρωση του Αγ. Πνεύματος.

Θα παρουσιαστεί άλλο ένα προβληματάκι με ένα ντεραγιέ που ο οδοντίατρος Γιώργος (κάλλιστα θα μπορούσε να είναι και σπεσιαλίστας τεχνικός ποδηλάτων) θα επιλύσει. Έτερο θέμα ο «αφρενάριστος» Κωστής με τα ανύπαρκτα τακάκια φρένων. Ευτυχώς που οι σόλες των παπουτσιών του άντεξαν την τριβή. Η Χριστίνα θα συνειδητοποιήσει αυτό που τη βασάνιζε εδώ και καιρό. Δεν έχει το σωστό μέγεθος ποδηλάτου γιατί δεν την «μετρήσανε» σωστά!!!

Συνεχίζουμε σε πιο απότομη κατηφόρα, κατευθυνόμενοι προς το Αγ. Πνεύμα και νέα στάση. Η ώρα έχει πάει 5 και έχουμε ακόμα αρκετή διαδρομή μπροστά μας. Στο σημείο αυτό βρίσκεται και το πιο απότομο κομμάτι της διαδρομής που προσωπικά θα με κουράσει αρκετά. Πρώτη διασταύρωση που μας πληροφορεί για Κέδρο – Παναγιά. Η πορεία μας είναι δεξιά προς Κέδρο με συνεχόμενα σπαστικά ανεβοκατεβάσματα πάνω σε ράχη. Οι περισσότεροι θα πάρουμε τα ποδήλατα στα χέρια για λίγο. Στην επόμενη διασταύρωση, αγνοούμε τον ανηφορικό τυφλό χωματόδρομο, όπως και το κατηφορικό για Παναγιά και αντίστοιχα στην επόμενη διασταύρωση το κατηφορικό για Πρ. Ηλία. Κοινώς μένουμε ψηλά, με στόχο το σκληρό - φυτεμένο με άπειρες πέτρες χωματόδρομο που τραβερσάρει την ανώνυμη 1804 και καταλήγει λίγο κάτω απο τα Πυρά Ηρακλέους. Μικρές ρυθμίσεις στα προβληματικά ποδήλατα και βουρ για την τελευταία απολαυστική κατηφόρα που θα μας βγάλει στην άσφαλτο και στο base camp.

Και τώρα αρχίζουν τα ωραία. Άναμμα φωτιάς, προετοιμασία του βραδυνού με τον top chef Κωστή, συνοδεία καλού κρασιού, καλής παρέας (με νέες συμμετοχές τον Θανάση από το forum και τον δικό μας Makis) και μετά αναλαμβάνει δράση το κλαρίνο του Γκέκα. Σημειωτέον, ότι η δυνατή βροχή περίμενε το πέρας των εκδηλώσεων για να μας συντροφεύσει μέχρι το ξύπνημα μας, την επομένη.

Και στα στατιστικά μας, η διαδρομή ήταν σχεδόν 47 km και χρειάστηκαν περίπου 4:10:00.

Την επομένη, οι Αλλου Γιαλλού με νέο πρόσωπο τον Makis, κάναμε μια μικρή βόλτα στην ηλιόλουστη Γκιώνα, μέσω Καλοσκοπής – Μνημάτων – Πανουργιά (18,6 km), δοκιμάζοντας τις συνθήκες λάσπης και υψηλές ταχύτητες στην κατηφόρα της Παύλιανης. Θα χαιρετήσω τους φίλους μου που επιστρέφουν στην Αθήνα, παρατείνοντας την παραμονή μου στην περιοχή, επισκεπτόμενος τη γιαγιά στο χωριό, απολαμβάνοντας πολύ ύπνο, την ζεστασιά της ξυλόσομπας αλλά και το πρώτο χιόνι στα Βαρδούσια. Καλό χειμώνα… (?)

Στα Ψηλά (των Βαρδουσίων)

2011-09-30T11:33:00.000-07:00

Με συνοπτικές διαδικασίες – πλύση εγκεφάλου του φίλου Μάκη, βρεθήκαμε στην Αρτοτίνα το απόγευμα του προηγούμενου Σαββάτου και αφού συναντηθήκαμε με τον αδερφό Κώστα και την παρέα του (που πριν είχαν περάσει από το συγκρότημα της Οξυάς), πήραμε τον χωματόδρομο για τον Πρ. Ηλία, έξω από το χωριό. Λίγο το σκοτάδι, λίγο η βαρεμάρα να ανοίξουμε τον χάρτη, βρεθήκαμε στα Αρτοτινά Λειβάδια, με το Corsa του Κώστα, να βγαίνει σχεδόν ανέπαφο από τη μάχη με τις κοτρώνες.

Εγκατάσταση κατασκήνωσης, το αεράκι το βράδυ δυνάμωσε, αλλά δε μας δημιούργησε περισσότερα προβλήματα, κάποιοι προτίμησαν να κοιμηθούν με θέα τα αστέρια. Το πρωινό ξύπνημα το κάτι άλλο. Το θέαμα για αυτούς που δε το έχουν ζήσει μοναδικό. Οι Σούφλες να χάσκουν ακριβώς από πάνω σου, και να είσαι περικυκλωμένος από άγριους ασβεστολιθικούς όγκους.

Στα της πορείας: Από τα Αρτοτινά λειβάδια, φεύγει δρόμος, ο οποίος σταδιακά μετετρέπεται σε φαρδύ μονοπάτι, που τραβερσάρει κάτω από τους όγκους της Αλογόραχης και της Πλάκας (χαρακτηριστική ρεματιά, με καταρρακτάκια). Στη συνέχεια αρκετά γιδόστρατα φεύγουν στην πλαγιά. Εμείς αγνοούμε αυτό που φεύγει απότομα πάνω προς τη Μουσουνιτσιώτικη Διασέλα, αλλά προτιμούμε αυτό που χάνει ύψος, περνά από αυτοσχέδιο μέρος σταλίσματος των προβάτων και βγαίνοντας στην πρώτη ράχη, αρχίζει η κοπιαστική ανηφόρα.

Όλες οι ράχες βγαίνουν στο διάσελο Πλάκας – Κάτω Ψηλού. Διαλέγετε και παίρνετε.

Για πρώτη φορά αντικρύζουμε το Πάνω Ψηλό. Ως τώρα τις εντυπώσεις κερδίζει το ακόμα πιο απότομο Κάτω Ψηλό. Ακριβώς από κάτω μας η λεκάνη που δημιουργείται μεταξύ Πάνω – Κάτω Ψηλού και Πλάκας που τροφοδοτεί με νερό τον περίφημο Ανεμιστό στην Κουφόλακκα. Από το διάσελο, κολλάμε δίπλα στο ντουβάρι της Πλάκας και σε 10 λεπτά είμαστε στο διάσελο Πυραμίδας – Πάνω Ψηλού. Εκεί διαλέγουμε είτε το κοκκινόχωμα για να βγούμε στην κορυφογραμμή ή τα βράχια της κόψης. Η θέα είναι συγκλονιστική, αξίζει να φύγετε ευθεία μπροστά (όσο μπορείτε) για να απολαύσετε τη θέα 700μ χαμηλότερα στη Κουφόλακκα. Η θέα της Πυραμίδας με τα πολλά χορτιαριασμένα διαζώματα, προκαλεί τον φίλο Μάκη για μια χωρίς αύριο ανάβαση. Ευτυχώς θα πρυτανεύσει η λογική και θα επιστρέψει πίσω σύντομα.

Επιστρέφουμε στο διάσελο Πλάκας – Κάτω Ψηλού και ακολουθώ το Μάκη και τον Λεωνίδα στην επόμενη πρόκληση.

Κάτω Ψηλό: Τι και αν έχουμε μαζί μας τις έγχρωμες φωτοτυπίες του Ανεβαίνοντας (τεύχος 51), τι και αν έχουμε διαβάσει την περιγραφή του Γιώργου Σιδηρά από το Hellaspath, τα καμάρια μας με το που φτάσαμε στα ριζά του Κάτω Ψηλού (από την ομολογουμένως περίεργη και σπασμένη κορυφογραμμή), το κυκλώνουν δεξιόστροφα, και στο πρώτο «σπάσιμο» του βράχου, δοκιμάζουν να ανέβουν με αποτέλεσμα ένα μικρό βράχωμα του ενός. Ο τρίτος έξυπνος, εγώ, συνεχίζω πιο πέρα, ψάχνοντας ένα σαφές λούκι που να οδηγεί προς την κορυφή. Τους το υποδεικνύω (χωρίς να ξέρω αν είναι το σωστό) και τους χαιρετώ, επιστρέφοντας στο διάσελο, και κακήν κακώς από σάρες - ράχες και ρεματιές στα Αρτοτινά Λειβάδια.

Για την ιστορία τα παιδιά έφτασαν αρκετά ψηλά (ίσως και 50 μέτρα από την κορυφή) χωρίς τη χρήση σκοινιού ή άλλων αναρριχητικών υλικών αλλά επέστρεψαν αφού δεν ήταν σίγουροι για το τελικό δρόμο προς την κορυφή.

Αξίζει και με το παραπάνω ένα ΣΚ στα Αρτοτινά λειβάδια με αναβάσεις στα Ψηλά ή τις Σούφλες ή ακόμα και την Κωστάριτσα. Για το Πάνω Ψηλό, υπολογίστε περίπου 2 ώρες μέχρι το πρώτο διάσελο και άλλα 15 λεπτά για την κορυφή.

Για περισσότερες πληροφορίες για την περιοχή και τις υπόλοιπες κορυφές των Βαρδουσίων, Ανεβαίνοντας Τεύχος 51.

Delivery στην Τραπεζίτσα

2011-08-25T09:41:00.000-07:00

Μετά από ένα ομολογουμένως μεγάλο ταξίδι φτάνω στην Κόνιτσα. Έχω σταματήσει βέβαια αρκετές φορές για ξεκούραση αλλά οι πιο χαλαρωτικές ήταν αυτές για να απολαύσω το συγκρότημα της Γκαμήλας και της Αστράκας λίγο μετά το Καλπάκι, πριν πιάσω τις κατηφορικές στροφές για την πεδιάδα της Κόνιτσας.

Παρόλο ότι έχουμε περπατήσει αρκετά στην περιοχή δεν έχω περάσει ποτέ από την Κόνιτσα, οπότε στάση για να απολαύσω το ομώνυμο γεφύρι και την συγκλονιστική θέα του τσεκουριού (Γκαμήλα) να ασπροβολάει κάτω από τον καυτό Αυγουστιάτικο ήλιο.

Φτάνω στον Άγιο Αθανάσιο, πάνω από την Κόνιτσα, παρκάρω και αρχίζω να ανιχνεύω τη γύρω περιοχή. Πιο πάνω τσοπάνος με τα γίδια του και να σου 2 ποδηλάτες. Δυο πιτσιρικάδες ανεβαίνουν για τον Προφήτη Ηλία (το λόφο πάνω από την Κόνιτσα, που λέγεται Μακροβούνι).

Εκεί που βγάζω τη σκηνή και ψάχνω μέσα στο περιφραγμένο χώρο της εκκλησίας για το κατάλληλο μέρος κατασκήνωσης, έρχεται προς το μέρος μου ο τσοπάνος.

Πιάνουμε την κουβέντα, του λέω τα σχέδια μου για την αυριανή ημέρα, και μου ζητά να μεταφέρω μια κούτα τσιγάρα στον αδερφό του (και έτερο τσοπάνο της περιοχής) που βρίσκεται στα Καρούτια, την μοναδική πηγή ψηλά στην Τραπεζίτσα.

Μετά τις απαραίτητες συννενοήσεις πέφτω για ύπνο, και βρίσκω τα τσιγάρα στον καθρέπτη του αυτοκινήτου το επόμενο πρωί. Εκτός του ορειβατικού εξοπλισμού, κουβαλάω και το ποδήλατο μαζί μου και παρόλο που το έχω χύμα μες το αυτοκίνητο θα κάνω μια μικρή βόλτα μέχρι την κορυφή του Μακροβουνίου με την εκπληκτική θέα προς το Λάπατο. Η κατηφόρα αναζωογονητική και ετοιμάζομαι για την ανάβαση. Νερό από τη βρύση έξω από το ξωκκλήσι της Παναγιάς (2 στροφές πιο κάτω) και εκκίνηση της πορείας ακριβώς απέναντι από τον Αγ. Αθανάσιο περνώντας το δρόμο και εντοπίζοντας το πρώτο σημάδι.

Η σήμανση είναι πολύ καλή, βγαίνω σε πρώτο ξέφωτο, αγνοούμε κόκκινες κορδέλες που φεύγουν δεξιά σε τρακτερόδρομο, και είμαστε χωμένοι μέσα στο δάσος. Πρώτο χαρακτηριστικό σημείο τα ασπροχώματα, ξεραμένες ρεματιές που μεταφέρουν διάφορα υλικά χαμηλότερα κατά τη διάρκεια των βροχωπτώσεων και των κατολισθήσεων (φαντάζομαι) με χαρακτηριστικό ανοικτόχρωμο ψιλό χώμα.

Στη συνέχεια θα βρούμε τη διασταύρωση για Αημηνάδια που ο χάρτης της Ανάβασης (Σμόλικας – Τραπεζίτσα) δεν αναφέρει (το μονοπάτι είναι ξεκάθαρο). Η ανηφόρα δεν είνια απότομη, σε λίγο θα δούμε ταμπέλα τοπωνύμιου (ΓΟΝΗ, παλιά πηγή, τώρα έχει στερέψει). Κάπου 100 μέτρα υψομετρικής πιο πάνω βρίσκουμε στη βάση βράχου το ταμπελάκι που μας ενημερώνει αριστερά για Τραπεζίτσα, και δεξιά για Καρούτια, όπως το έχει χαράξει ο βοσκός της περιοχής. Ο αδερφός του στο μεταξύ με έχει πάρει 2 φορές τηλέφωνο για να βεβαιωθεί ότι έχω πάρει το σωστό μονοπάτι και δεν έχω χαθεί (ίσως και για να υσηχάσει ότι δε θα χρειαστεί να ανέβει εκείνος μέχρι το καλύβι για του φέρει τα τσιγάρα).

Η ζέστη πλεον είναι ανυπόφορη, παρόλο το γεγονός ότι το δάσος είναι πολύ πυκνό για να αφήσει τις ακτίνες του ήλιου να διεισδύσουν. Στο πρώτο ηλιόφωτο σημείο σταματώ για να στεγνώσω. Η επιλογή θα είναι λυτρωτική γιατί ακολουθεί ένα λίγο απότομο ανέβασμα στο ψηλότερο σημείο της διαδρομής, τον ώμο στα 1780 μέτρα, όπου έχεις την ευκαιρία για πρώτη φορά να απολαύσεις τους απότομους όγκους της Γκαμήλας απέναντι. Τώρα το μονοπάτι αλλάζει κατεύθυνση, κατηφορίζει στα 1700 μέτρα, ακούω τα βελάσματα των προβάτων και σε 20 λεπτά φτάνω στο καλύβι του Γιώργου Σπανού (βοσκού της περιοχής, απλή συνωνυμία με τον δικό μας φίλο – τσοπάνο) και την μοναδική πηγή ψηλά στην Τραπεζίτσα. Με καλωσορίζει, έχει όρεξη για κουβέντα, (μιας και η μοναξιά είναι αβάστακτη για τους βοσκούς στα ψηλά), μαγειρεύει την προβατίνα με λίγο γιουβετσάκι και είναι αδύνατο να αρνηθείς μια τέτοια προσφορά. Τα λέμε για ώρα, αλλά το μυαλό μου είναι στο Ροιδοβούνι και την ολοκλήρωση της διαδρομής.

Τον αποχαιρετώ προσωρινά, αφού μου έχει πει τι να προσέξω για να μη χάσω το μονοπάτι, τραβερσάρω την πλαγιά χωρίς να χάσω ύψος, θέλει λίγη προσοχή στο πρώτο ξέφωτο μιας και απότομα το μονοπάτι ανηφορίζει (υπάρχουν κούκοι και σημάδια), περνάει ακριβώς κάτω από απότομα βράχια, έχει ένα σημείο που θέλει λίγη προσοχή (η λεγόμενη σκάλα), και οδηγεί στο διάσελο μεταξύ Τραπεζίτσας και Ροιδοβουνίου (λαιμός Νταβέλη για τους ντόπιους). Από κει η σήμανση και το μονοπάτι είναι πιο ξεκάθαρα, οπότε σε άλλα 20-30 λεπτά βγαίνεις στο τελευταίο ξέφωτο 100-120 μέτρα κάτω από την κορυφή. Αν προχωρήσεις ευθεία μπροστά θα απολαύσεις τον Αωό και τη Μονή Στομίου καθώς και τη θέα των κορυφών της Γκαμήλας. Προσωπική γνώμη, ότι δε χρειάζεται να ανέβεις στην κορυφή (εκτός και αν θες να απολαύσεις τη θέα και προς τον Σμόλικα).

Κάποια σημάδια στα τεράστια ρόμπολα, σε οδηγούν στην κορυφή και το κατεστραμμένο κολωνάκι. Η θέα είναι μοναδική και αξίζει τον κόπο της παράκαμψης της κύριας κορυφής (2022μ).

Η σήμανση της επιστροφής είναι λίγο προβληματική αφού δεν υπάρχουν αρκετά σημάδια, αλλά με λίγη προσοχή κατηφορίζουμε αρχικά από την κορυφή στο πλάτωμα, μετά τραβερσάρουμε στο Λαιμό του Νταβέλη και στη συνέχεια κατευθυνόμαστε στη στάνη στα Καρούτια. Συνεχίζουμε τη κουβέντα με το τσοπάνο, μου αναφέρει και άλλα μονοπάτια της περιοχής και αφού τον ευχαριστήσω για την φιλoξενία, παίρνω το δρόμο της επιστροφής.

Καθαρός χρόνος ανάβασης: Κάτι παραπάνω από 3 ½ ώρες

Για την κατάβαση υπολογίστε περίπου 2 ½ ώρες

MTB στην Ν.Πίνδο (καλοκαιριάτικα!!!)

2011-08-01T13:17:00.000-07:00

Τι σχέση μπορεί να έχουν οι Pearl Jam με το νεοαποκτηθέν ποδήλατο μου;;; Δίνοντας ραντεβού για την πια φιλόξενη Πύλη Τρικάλων, επί το πλείστον στο Radio-cd του αυτοκινήτου άκουγα Pearl Jam από το live στην Αθήνα και στο άκουσμα του Rearviewmirror (και όχι μόνο) έριχνα κλεφτές ματιές από τον καθρέπτη στο ποδήλατο που είχα ακριβώς πίσω από στην πλάτη μου.

Με αφορμή τα γενέθλια της φίλης μας Ελισάβετ, την ενασχόληση όλο και περισσότερων από την παρέα με το συμπαθές δίτροχο, αποφασίστηκε μια διαδρομή στην καρδιά της Νότιας Πίνδου, με έναρξη και τερματισμό την είσοδο του χωματόδρομου για Βλάχα, όπως ανεβαίνουμε από Ελάτη.

Η διαδρομή χαρακτηρίζεται από ήπιες κλίσεις, εκτός της ανηφόρας από Πύρρα για την κεντρική άσφαλτο Νεραιδοχωρίου – Δέσης.

Πιο αναλυτικά: Μια γλυκιά ανηφόρα, δίνει τη θέση της σε κατηφορικό κομμάτι για τη Βλάχα, αρκετά φορτηγά στο δρόμο για την κατασκευή νέου 5άστερου ξενοδοχείου, συνεχόμενη ανηφόρα και κατέβασμα στη Βρύση του Κόρπου με τρελή θέα σε Κόζιακα και Λουπάτα. Αγνοούμε τη διασταύρωση για Στουρναρέικα (τουλάχιστον αυτή τη φορά), τρελή κατηφόρα μέχρι τη διασταύρωση που ενημερώνει για Νεραιδοχώρι και Πύρρα. Αδύνατο να μην επικεντρωθεί το μάτι σου στο μονοπάτι (βλαχόστρατα) απέναντι που οδηγεί στο πέτρινο γεφύρι του Χατζηπέτρου.

Προηγουμένως, άλλος ποδηλάτης μας έχει ενημερώσει πως ο δρόμος για Πύρρα έχει «πέσει». Στέλνουμε τους ανιχνευτές μας και μας καλούν να δούμε το θέαμα. Οι πολλές βροχές παρέσυραν μεγάλο κομματι του βουνού προς τη ρεματιά. Την ίδια στιγμή, από την άλλη πλευρά δυο πεζοπόροι προσπαθούν να βρουν δίοδο για να περάσουν. Τους χαιρετάμε και αποφασίζουμε να κάνουμε και εμείς λίγο πεζοπορία με τα πολήλατα στα χέρια προσπαθώντας να βγούμε στη συνέχεια του δρόμου.

Ο χωματόδρομος πλέον δεν είναι τόσο ομαλός, κακοτράχαλος με πολλές πέτρες και νερά. Περνάμε γεφύρια με ρέματα, αναπληρώνουμε το νερό και δροσιζόμαστε λίγο αφού η ζέστη είναι έντονη. Τελική διασταύρωση όπου κάνουμε δεξιά για να ανηφορίσουμε προς τη Πύρρα, περνώντας από το γραφικό πέτρινο γεφύρι. Στάση στην αγαπημένη μας «Αντιγόνη» για αναπλήρωση ηλεκτρολυτών και 2-3 μεζέδες.

Ξεκουραζόμαστε όσο πρέπει για το πιο δύσκολο κομμάτι της διαδρομής. Μέχρι εδώ υπολογίστε περίπου 18,5km. Οι πιο δυνατοί θα κάνουν τα επόμενα δύσκολα 2,7km πάνω στο ποδήλατο, οι υπόλοιποι στα χέρια για να βγούμε στην άσφαλτο. Στα 300 μέτρα υπάρχει πηγή για την ξεκούραση μας. Η ζέστη είναι πλέον αφόρητη.

Αλλά τώρα έρχονται τα ωραία. Μετά από λίγη ανηφόρα μέχρι την Μονή της Αγ. Παρασκευής (όπου και εκ νέου ξεκούραση) αρχίζει η ανακουφιστική – δροσιστική κατηφόρα. Η αίσθηση είναι μοναδική. Με υψηλές ταχύτητες, περνώντας μέσα από αυτά τα υπέροχα λιβάδια και δάση, και με παρένθεση μιας μόνο ανηφόρας μετά το χιονοδρομικό του Περτουλίου, καταλήγουμε στη διασταύρωση της Βλάχας.

Καθαρός χρόνος πορείας: 3:10:00. (για αυτούς που ανέβηκαν την ανηφόρα της Πύρρας πάνω στο ποδήλατο, κάτι λιγότερο)

Συνολικά χλμ διαδρομής: 42,8

Σημειωτέον ότι έγινε και στάση για καφέ στο Περτούλι.

Με τόσες καμένες θερμίδες, η Ελισάβετ φρόντισε με τα 2 ταψιά μουσακά και πίτσας στο φιλόξενο χώρο του Αγ. Γεωργίου στην Ελάτη.

Γενέθλια χωρίς γλυκό γίνεται;;; Και ένα μπωλ τούρτα παγωτό να εξαφανίζεται σε λίγα λεπτά. Αποχαιρετίσαμε τον Αποστόλη και τη Γεωργία που θα ξεκινούσαν το trekking στην Πίνδο και ήπιαμε και ένα ποτάκι στην πάντα rock Καφέ Αρκούδα.

Για αποθεραπεία, κάναμε την επομένη μια αναγνωριστική στην Λίμνη Πλαστήρα, γύρω από τα καλύβια Πεζούλας.

Και τώρα δίαιτα για να χάσουμε αυτά που πήραμε το ΣΚ

Καλό καλοκαίρι σε όλους

Με το ποδήλατο στα Βαρδούσια

2011-07-04T11:11:00.000-07:00

18:30 απόγευμα Σαββάτου. Παρκάρω το ποδήλατο στο μπροστινό πεζούλι της εκκλησίας στη πλατεία της Α. Μουσουνίτσας. Στο τραπέζι υπάρχουν 3 ποτήρια μπύρα. Από απλή περιέργεια, ρωτώ τα στατιστικά της διαδρομής. 43,5 χλμ, 5 ώρες καθαρής πορείας. Μικρή σημασία έχουν.

Το συναίσθημα να κατηφορίζεις με σχεδόν 50 χλμ την ώρα, αγναντεύοντας μια όχι τόσο γνώριμη όψη των Βαρδουσίων από τη ράχη Γερακάρη, με δεσπόζουσα μορφή του Γκιώνη το πλάι, τις ατελείωτες ελατοσκέπαστες ράχες, τις ρεματιές, είναι απερίγραπτο. Οι φίλοι μου με υπομονή να με περιμένουν στις ανηφόρες, αφού ως πιο νεος, δεν έχω τις ανάσες τους, ούτε τη φυσική τους κατάσταση.

Στα της διαδρομής:

Η Διασταύρωση για Πύργο

Αναχώρηση από το parking έξω από το ξενοδοχείο Μετερίζι. Νέος ασφαλτόδρομος, ο οποίος για τους πρισσότερους ήταν αχρείαστος, ο οποίος με ήπιες κλίσεις μας φέρνει στη ράχη Γερακάρη, όπου ανηφορίζει υπερβολικά απότομα και αφού στην αρχή της αγνοούμε μια διασταύρωση ανεβαίνουμε (εγώ τουλάχιστον καταϊδρωμένος και κατεβαίνοντας από το ποδήλατο, στο ψηλότερο σημείο της διαδρομής, 1310μ). Μικρή κατηφόρα και ακολουθούμε την πινακίδα για Δάφνη. Ευθεία ο δρόμος συνεχίζει για Καστριώτισσα (η πινακίδα λανθασμένα αναφέρει 4χλμ. Υπολογίστε τουλάχιστον τα διπλάσια. Κατηφόρα, νέα διασταύρωση για Πύργο αυτή τη φορά και η συνειδητοποίηση ότι αλλάξαμε νομό (Δήμος Υπάτης), σε 200 μέτρα, αριστερός μικρός χωματόδρομος με άμμο, θα μας οδηγήσει στη Βρύση Αμαλίας ή Κάρδωμα, όπου και η πρώτη καλή ξεκούραση με παγωμένο νερό των Βαρδουσίων.

Βρύση Αμαλίας

Απότομη κατηφόρα μεχρι το κύριο ρέμα της Δάφνης, και αφού πριν ενημερωνόμαστε για το δρόμο για την Παναγιά, και τελευταία ανηφόρα για το χωριό . Στάση για μπύρα – καφέ – τσίπουρο. Αποφασίζουμε να συνεχίσουμε μέχρι το δίπλα χωριό, τη Πέρα Χωμήριανη ή Ανατολή.

Σκληρή ανηφόρα στην αρχή, ταμπέλες μας ενημερώνουν για τοπωνύμια (Χριάνια) και ξωκκλήσια (Πρ. Ηλίας), ανεβοκατεβάσματα σε ρέματα, και τελική ανηφόρα για Ανατολή. Δυστυχώς το καφενεδάκι του σχεδόν εγκατελειμένου χωριού είναι κλειστό και αρκούμαστε σε ολιγόλεπτη ξεκούραση (σχεδόν ύπνο) κάτω από το δέντρο της πλατείας.

Επιστροφή από τα ίδια, με στάσεις για νερό και δοκιμή των αγριοφράουλων, με τροποποίηση της διαδρομής, παίρνοντας το δρόμο αμέσως μετά τη Δάφνη και τη γέφυρα, ο οποίος είναι πλεόν εγκατελειμένος (έχουν φυτρώσει πρασινάδες και ένα βαθύ αυλάκι βρίσκεται στην άκρη του) με κατολίσθηση που τον κάνει αδιάβατο από οποιοδήποτε όχημα, λίγο πριν την διασταύρωση του με τον άλλο χωματόδρομο, από την άλλη πλευρά του ρέματος.

Ο δρόμος που συνεχίζει, έχει πολύ ανηφόρα και αποφασίζω να πάρω το ποδήλατο στα χέρια, σχεδόν μέχρι την διασταύρωση με την άσφαλτο. Πολύ καλή συντόμευση αλλά μόνο για πολύ έμπειρους ποδηλάτες. Το τελευταίο κομμάτι σκέτη απόλαυση, με τρελή θέα, αεράκι και υψηλές ταχύτητες.

Η συνέχεια γνωστή στη ταβέρνα του Μαστροκωστόπουλου.

Ευχαριστώ τους φίλους μου για την υπομονή τους και για την παρέα σε αυτή τη μαγική διαδρομή.

Στα τελευταία χνάρια του Αρχι-Καπετάνιου

2011-06-27T13:57:00.000-07:00

Αέρας στις κορφές,

Μαύρο φεγγάρι στις καρδιές,

Έλα και πάρε μόνος σου τη λευτεριά

Με Τραγούδια Όπλα και Σπαθιά

Αυτοί ήταν οι στίχοι της αναμνηστικής πλακέτας στο σημείο που «έφυγε» ένας από τους τελευταίους Πατριώτες, ο Αρχι-Καπετάνιος του ΕΛΑΣ, Άρης Βελουχιώτης.. Κάποιοι έκριναν ότι ήταν ανεπιθύμητη και την αφαίρεσαν...

Από τις σπάνιες στιγμές που ταυτόχρονα το καταδιωκόμενο ΚΚΕ με το δεξιό παρακράτος και τους «αγανακτισμένους» της τότε εποχής (1945) ένοιωσαν ανακούφιση από τα μαντάτα της Μεσούντας.

Εκεί που ακόμα και οι διώκτες του, δεν πίστευαν ότι είχαν «ξεκάνει» τον καπετάνιο, και σκιάζονταν να κατέβουν στο Φάγκο για να αναγνωρίσουν το πτώμα του και να του φερθούν ανάλογα.

Τό μέρος είναι τόσο ειδυλλιακό που δε το χωρά ο νου σου, τι σκηνές βίας διαδραματίστηκαν εκεί 66 χρόνια πριν. Ο Αχελώος ρέει τόσο ήρεμα, το χρώμα του εξωτικό, νερά τρέχουν παντού, οργιώδης βλάστηση...

Με τον ορειβατικό της ΕΥΔΑΠ, και την συγκινητική αρχηγία του Τάσου Μήτσιου, κάναμε το κομμάτι μέχρι το μνημείο του Φάγκου, και στη συνέχεια το μονοπάτι που σηματοδοτήθηκε από τους ίδοιους ένα χρόνο πριν, ανεβαίνοντας το εντυπωσιακό πέταλο της Κοκκινόλακας με τη απαράμιλλη θέα σε Τζουμέρκα, Χατζή, Αυγό, Μαρόσα, Λουπάτα, Βουνά της Αργιθέας, Δυτικά Άγραφα και Όρη Βάλτου.

Για να διαβάσετε μια αναλυτική περιγραφή από την προ έτους διάνοιξη του μονοπατιού: http://www.oreibasia.gr/forum/showthread.php?t=5014

Για φωτογραφίες από την φετινή επανάληψη:

https://picasaweb.google.com/nmonezis/Frousia_Ori

Από τις εκδηλώσεις για τη μνήμη του Καπετάνιου φέτος στη Μεσούντα, κρατάω μόνο την παρουσία του Καπετάν Ερμή (Βασίλη Πριόβολου).

Διάσχιση Κοκκάλια- Γραμμένη Οξυά- Αθαν.Διάκος Ή αλλιώς πως ένα 3ήμερο…γίνεται 2ήμερο…σε μία μέρα!!!

2011-06-22T11:27:00.000-07:00

Η αρχική ιδέα είχε πέσει προ καιρού από τον Νίκο. Από το μνημείο των Κοκκαλίων και μέσω Σαράνταινας και Οξυάς, στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Άνω Μουσουνίτσα. Αλλά σε δύο μέρες; Μήπως να το κάνουμε σε τρεις για να είμαστε πιο χαλαροί;;

Και έτσι την Παρασκευή 10 Ιουνίου, παρόλο τις δυσοίωνες προβλέψεις της ΕΜΥ και όλων των υπολοίπων προγνωστικών μοντέλων, βρίσκει εμένα και την Γεωργία, στο τραίνο για Λειανοκλάδι. Η διάθεση μας όχι και η καλύτερη δυνατή, τα ερωτήματα που γεννιούνται αμέτρητα, θα προλάβουμε να φτάσουμε; Θα βρούμε την σωστή κορυφογραμμή; Πόσα καντάρια βροχής θα φάμε; Από ηλεκτροσόκ πως θα πάμε;

Λίγο μετά τις 18.30 θα μας παραλάβει ο πατέρας μου από τον σταθμό και θα μας ξεφορτώσει στο 5^ο χλμ του δρόμου από το τούνελ Καρπενησίου προς το Κρίκελλο. Η ψύχρα έντονη, ειδικά μετά την απογευματινή βροχή. Περπατάμε προς το μνημείο και σε 15 λεπτά, στήνουμε το αντίσκηνο σε ώμο με ποτίστρα που δεν έχει ο χάρτης. Ξυπνάμε αρκετά νωρίς, και στις 7 είμαστε ήδη στην αρχή της κορυφογραμμής με νοτιοανατολική κατεύθυνση. Η θερμοκρασία με το ζόρι φτάνει τους 15 βαθμούς, και σε λίγα λεπτά φτάνουμε στην πρώτη κορφή, 1665μ. Ακολουθούμε κατά γράμμα το μονοπάτι του χάρτη που δεν είναι τίποτε άλλο από ροδιές κάποιων 4χ4 που `σκαρφαλώνουν` κατά καιρούς την ομαλή ράχη. Το μονοπάτι πλέον περνά ανατολικά των ψηλότερων κορυφών, 1716μ. και 1712μ. και βγαίνει σε δρόμο με ποτίστρα στα 1630μ.

Οι υψομετρικές είναι μικρές, το πεδίο ομαλότατο και ο καιρός τέλειος. Αφήνουμε τον δρόμο ανηφορίζοντας ελαφρώς και τον ξανά συναντάμε μετά από λίγο, όπου και τον ακολουθούμε ως την βάση της Σαράνταινας. 300μ ακόμα ανάβαση και νά`μαστε στα 1922μ., 3ω και 40 λεπτά μετά την εκκίνηση μας. Μας ενθουσιάζει ο καλός μας χρόνος, και έτσι απολαμβάνουμε την ζέστη για περίπου 40 λεπτά!
Το αρχικό σχέδιο για ύπνο έξω από το καταφύγιο της Γραμμένης Οξυάς, πάει περίπατο, αφού είμαστε εκεί στις 12.40 (μία ώρα από την κορφή) και ο καιρός είναι ιδανικός ακόμη. Η πορεία από δω και πέρα είναι γνωστή σε αρκετό κόσμο. Ανεβαίνουμε στον ώμο της Φάκας μέσα από τεράστιες οξιές και στην συνέχεια στο ύψωμα 1714 με κεραία. Κατευθυνόμαστε για λίγο νότια και αμέσως αλλάζουμε σε νοτιανατολική πορεία, κατηφορίζοντας σε διάσελο που συναντάμε το μονοπάτι που έρχεται από Κυριακοχώρι. Ανάβαση στον Πύργο 1731μ. όπου έχουν κάνει ήδη την εμφάνιση τους μαύρα σύννεφα. Δεν ανησυχώ, έχω αρχίσει να εμπιστεύομαι το αλτίμετρο-βαρόμετρο από γνωστή αλυσίδα Γερμανικών super market!!

Ακολουθεί έντονη κατάβαση, μικρή κόντρα ως την 1614, η ράχη της Πολεμίστρας και η τραβέρσα της Μηλιάς. Με ανησυχεί που η ανάβλυση στα μισά της τραβέρσας σχεδόν γλύφει το χώμα. Φτάνοντας στην στάνη της Μηλιάς, έχουμε ανάγκη από μια μισάωρη στάση. Η ώρα είναι σχεδόν 5. Κοιμόμαστε εδώ ή προλαβαίνουμε να βγούμε στο Σινάνι; Μετά από κουβεντούλα με τον γραφικό βοσκό από την Κολοκυθιά ανηφορίζουμε ως το διάσελο του ομαλού Γιδοβουνίου, κατηφορίζουμε για λίγο και φτάνουμε κάτω από την τελευταία κορφή της διάσχισης μας, το Ομαλό. Αγνοούμε το μονοπάτι που φεύγει δεξιά, αλλά και τις οδηγίες του βοσκού από αριστερά και επιλέγουμε την direct ανάβαση ως τα 1860μ…γιατί άραγε;; Λίγα λεπτά αργότερα, έχουμε πιάσει το καλογραμμένο μονοπάτι με τα λίγα κόκκινα σημάδια που οδηγεί από το διάσελο της Τσελίκαινας στην στάνη κάτω από την Χωμήριανη όπου και η διανυκτέρευση μας, μετά από 13 ώρες και 15 λεπτά!!! Και καμιά 35αριά χλμ!!!

Το υπέροχο πρωινό μας βρίσκει λίγο μετά τις 8.30 να ‘παλεύουμε’ με τα 10 σκυλιά γνωστού ντόπιου βοσκού που έχει κάνει τσιφλίκι του όλη την ευρύτερη περιοχή μεταξύ Σκασμένης και Χωμήριανης. Το σκυλοφόβητρο που μας δάνεισε ο Νίκος και η αρκετή υψομετρική που πήραμε, μας γλύτωσαν από τα χειρότερα. Στην συνέχεια τα πράγματα απλουστεύτηκαν, Σταυρός, Πρ. Ηλίας με λίγες ψιχάλες και ακριβώς στις 12 το μεσημέρι μας βρίσκει εν μέσω έντονης βροχής που στο τσακ γλυτώσαμε, στο αγαπημένο μας Μετερίζι, συνοδείας καλού τσίπουρου και παγωμένου φραπέ.

Είναι αλήθεια, τα καταφέραμε να βγούμε στο χωριό, αδιάφθοροι μα πάνω απ` όλα αδιάβροχοι! Λίγο μετά καταφθάνει στο χωριό η ομάδα του SEAT CLUB, με αρχηγό τον Δημήτρη, παλιό μου φίλο, με τον οποίο θα κατέβουμε Αθήνα πολύ πολύ νωρίτερα απ` ότι περιμέναμε. Για πρώτη φορά είχαμε τον χρόνο να χαλαρώσουμε, κάνοντας βόλτες στο ποτάμι αλλά και στον κάτω Μαχαλά του χωριού, απολαμβάνοντας τις ομορφιές αυτού του τόπου, ειδικά τώρα μετά από την καλοκαιρινή βροχή.

Ένα 3ήμερο στην Πύλη Τρικάλων

2011-06-14T10:11:00.000-07:00

3ήμερο Αγίου Πνεύματος. Φέτος τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Αφήσαμε στην άκρη τα τάματα και τις μακρινές αποστολές και ο καθείς τράβηξε το δρόμο του. Διάσχιση Κοκκαλίων – Οξυάς – Βαρδουσίων για το σκληροπυρηνικό και συνάμα ερωτευμένο ζευγάρι μας, πιο χαλαρό πρόγραμμα για τους υπολοίπους.

Αντικειμενικός σκοπός, να “εκμεταλλευτούμε” την συγκινητική φιλοξενία του τοπικού ορειβατικού και έχοντας έδρα την Πύλη Τρικάλων, να γυρίζουμε στις γύρω περιοχές με ορειβατικούς και μη σκοπούς. Χριστίνα και ο γράφων από Αθήνα, Έφη από το Κάστρο οι πρώτοι συμμετέχοντες. Στο δρόμο θα εντοπίσω το θείο Παύλο που θα μας ενημερώσει ότι κατευθύνεται στη Μεσοχώρα. Γύρω στα μεσάνυχτα καταφτάνουμε στην Πύλη και δηλωνόμαστε στη Γραμματεία. Το πρόγραμμα του ΟΠΟΠ έχει Λουπάτα-Μαρόσα με το φίλο Νίκο Κρούπη. Θα αποφασίσουμε να παρατείνουμε τον ύπνο μας πέραν του εγερτηρίου των 06:30 και αναμένοντας την έλευση του άλλου γιδιού (Κώστα) με τον φίλο του Σπύρο από το Βόλο, καταστρώνουμε στον πανέμορφο χώρο του Νερόμυλου, τα σχέδια για την ανάβαση του Σαββάτου. Οι επιλογές δυο. Καραβούλα και Κόζιακας. Η επιδείνωση του καιρού απο Κυριακή θα μας «αναγκάσει» να πραγματοποιήσουμε την μεγαλύτερη πορεία σήμερα.

Εκκίνηση της πορείας μας από την κεντρική πλατεία του Ροπωτού, με τα εμφανή σημάδια των τελευταίων κατολισθήσεων που απειλούν να ερημώσουν το χωριό των Τρικάλων. Παίρνουμε τον τσιμεντόδρομο πάνω από την εκκλησία του χωριού, περνώντας το ποτάμι και ανηφορίζοντας τις διαδοχικές φουρκέτες. Στην απόπειρα να «κόψουμε» δρόμο, καταφέρνουμε να χάσουμε τη διασταύρωση και παίρνουμε τον κύριο χωματόδρομο που οδηγεί Αλλού γι’ αλλού. Διαπιστώνουμε σχετικά γρήγορα το λάθος μας και με γρήγορο ρυθμό επιστρέφουμε προς τα πίσω, βρίσκοντας τη σωστή διασταύρωση. Συναντάμε σε επόμενη στροφή 2 ρέματα που καταλήγουν στον Πορταικό, για να οδηγηθούμε μετά από αρκετές φουρκέτες, σε επόμενη διασταύρωση με ποτίστρα. Ο δεξιά ανηφορικός χωματόδρομος οδηγεί στο καταφύγιο της Καραβούλας, ενώ σύμφωνα με τον χάρτη της Ανάβασης το αριστερό παρακλάδι είναι το μονοπάτι που οδηγεί ψηλότερα στο βουνό.

Στην πραγματικότητα, πρόκειται για τρακτερόδρομο που οδηγεί στην πηγή και σε στάνη λίγο ψηλότερα. Στο σημείο αυτό ο Κώστας θα μας εγκαταλείψει. Έχει πάρει το πράσινο φως από τον δάσκαλό του για να πάει στη Πρέβεζα να πετάξει με το παραπέντε του.

Μικρή ξεκούραση στην πηγή, βρίσκουμε μερικές κορδέλες στα δέντρα, το μονοπάτι περνάει δίπλα στη στάνη και λίγο δεξιά από την χαρακτηριστική ρεματιά που ανεβαίνει ψηλότερα στη Καραβούλα. Είμαστε στα 1200μ και πολύ κοντά στο δασοόριο της Καραβούλας. Δεξιά μας το μονοπάτι που έρχεται από το καταφύγιο της Καραβούλας. Ψηλά και αριστερά το διασελο που θα μας οδηγήσει στην κορυφή. Η Έφη αποφασίζει να μείνει στη σκιά των τελευταίων ελάτων. Ο Σπύρος θα αποφασίσει solo πορεία λίγο πιο ψηλά, η Χριστίνα και εγώ συνεχίζουμε για το διάσελο, μένοντας περισσότερο δεξιά της χαρακτηριστικής ρεματιάς.

Η ανηφόρα είναι κοπιαστική, στο διάσελο στάση για χάζεμα των κορυφών της Αργιθέας και των Βορείων Αγράφων, για πρώτη φορά φαίνεται καλογραμμένο μονοπάτι που ανεβαίνει ανοικτό λούκι, σε χορτιαριασμένο ισάδι και μια άγρια κορυφή για background. Ο Σπύρος ήδη είναι πάνω στο χτένι της προ-κορφής , και η Χριστίνα λίγο πιο πίσω ψάχνει να βρει ένα πιο δύσκολο δρόμο για την κορυφή.

Η κορυφή τελικά δεν αργεί να φανεί με τον τεράστιο σταυρό να την κοσμεί. Χαζεύουμε όλη τη περιοχή. Γκρόπα, Νότια Πίνδος, Κόζιακας, Αργιθέα, Βόρεια Άγραφα. Αγριάδα παντού. Η κατάβαση από τα δυτικά που υπολόγιζε ο Σπύρος, δε βγαίνει. Επιστροφή από τα ίδια, όπου καταφέρνουμε να βρούμε και άλλα κομμάτια του μονοπατιού που είτε είναι χορτιαρασμένο είτε έχει σβηστεί. Βρίσκουμε την Έφη, και όλοι μαζί κατηφορίζουμε προς το χωριό. Στο ύψος της πρώτης διασταύρωσης, βρίσκουμε κορδέλες που μαρτυρούν ύπαρξη μονοπατιού που κατεβαίνει στο χωριό, αλλά προτιμούμε την σιγουριά του χωματόδρομου. Οι φετινές βροχές έχουν εξαφανίσει τα ίχνη του μονοπατιού με την οργιώδη βλάστηση. Επιστροφή στο χωριό και ένας ντόπιος μας εξιστορεί τα γεγονότα και το λόγο ύπαρξης του τεράστιου σταυρού στην κορυφή. Επιστροφή στην Πύλη, βρίσκουμε και την Ελισάβετ, χαζεύουμε λίγο τους αγώνες boulder στην κεντρική πλατεία, αλλά υποκύπτουμε σύντομα στα γουργουρητά των στομαχιών μας και απολαμβάνουμε πλούσιο δείπνο υπό την απειλή καταιγίδας.

Κυριακή πρωί, η βαριά συννεφιά μας αποτρέπει από τα όποια πεζοπορικά σχέδια. Βόλτα στο χωριό για ένα καφέ, μικρή όρεξη για οτιδήποτε. Με τις πρώτες σταγόνες να πέφτουν αποφασίζω να κάνω μια μικρή κυκλική βόλτα περνώντας από το παραδοσιακό πέτρινο γέφυρι της Πύλης, και η περιέργεια μου θα με οδηγήσει σε σηματοδοτημένο μονοπάτι, συνοδεία ισχυρής βροχής, στο φαράγγι – αναρριχητικό πεδίο της περιοχής. Ο καιρός χάλασε τα σχέδια των παιδιών για σκαρφάλωμα...

Επιστροφή, μιας και τα κορίτσια με περιμένουν για μια βόλτα με το αυτοκίνητο στη γύρω περιοχή. Θα κινηθούμε προς Ελάτη – Περτούλι – Νεραιδοχώρι με κατάληξη το λιγότερο διάσημο χωριό Πύρρα. Η Χριστίνα αρχίζει να παραμιλάει αντικρύζοντας το θέαμα με το πυκνό ελατόδασος στα Περτουλιώτικα Λειβάδια. Ανθρώπινες τιμές και συμπαθητικοί μεζέδες στη Πύρρα και επιστροφή για ανάπαυση και στη συνέχεια την προβολή του Νίκου Κρούπη για τις ορειβατικές του περιπέτειες και party για όλους τους συμμετέχοντες του camp.

Δευτέρα, μετά από πλούσιο πρωινό στο νερόμυλο, επίσκεψη στα γειτονικά Μετέωρα για λίγο χάζι των «ψαρωτικών» βράχινων σχηματισμών και επιστροφή με βαριά καρδιά στην Αθήνα.

Βόρεια Βαρδούσια

2011-04-28T11:55:00.000-07:00

Η διαδρομή, από καιρό στο μυαλό. Το σενάριο για διάσχιση από Καρπενήσι στη Μουσουνίτσα με άφιξη την Κυριακή του Πάσχα για το Πασχαλινό αρνί, αποκλείστηκε ως υπερβολική και μαζοχιστική ταυτόχρονα.

Μια mini διάσχιση των Βoρείων Βαρδουσίων, τις τελευταίες μέρες της Μεγάλης Εβδομάδος φαινόταν πιο βατή και ελκυστική, εκτός μιας μικρής λεπτομέρειας.

Του καιρού, που το τελευταίο ΣΚ (16-17 Απρ) έδωσε πολλές χιονοπτώσεις στα βουνά της Ρούμελης. Το feedback από τους γονείς μας, που κατέφτασαν το απόγευμα της Μεγάλης Τετάρτης ήταν ανησυχητικό. «Η πλααά είναι αυγό» (αναφερόμενοι στο Βουνό της Χωμήριανης ή Πλαγιά).

Αγνοώντας όλα τα παραπάνω, ο αδερφός μου και εγώ, ξεκινήσαμε το πρωί της Παρασκευής, με το ΚΤΕΛ για την μαγευτική Σπερχειάδα. Στο ύψος της Λαμίας, αντικρύσαμε κομμάτι της Γκιώνας και συνάμα της Οίτης. Δεν μας άρεσε (όχι οπτικά).

Εκεί που ανησυχήσαμε πραγματικά ήταν στο ύψος της Μακρακώμης, όταν αντικρύσαμε όλο το Βόρειο Συγκρότημα, κυριολεκτικά κουραμπιές.

Η θέα της Πυραμίδας μας έκανε να ξεχάσουμε για λίγο τις έννοιες μας. Από την Σπερχειάδα, μέσω λαικής πανήγυρης με ταξί προωθούμαστε στα Μάρμαρα (Σέλιανη) όπου μας περιμένει ο ιχνηλάτης - οδηγός μας ο Παναγιώτης. Ξεκουραζόμαστε στο φιλόξενο σπίτι τους και ακούμε ιστορίες από τον παππού για τον Διαμαντή και την κατάσταση στην προ και μετά Εμφυλιακή Φθιώτιδα.

Αποφασίζουμε να απαρνηθούμε περαιτέρω διευκολύνσεις - τραπεζώματα και ξεκινάμε για τον προορισμό μας. Τα Ζηρέλια. Έξω από το χωριό και λίγο πριν το καφέ Αέρας, φεύγουμε από μονοπάτι σε πυκνοδασωμένη πλαγιά, απέναντι μας έχουμε το Στεφάνι και περνάμε δίπλα από την Παραθύρα (Παναγιά Σελιανήτισσα) . Το μονοπάτι είναι απότομο, πολλά πεσμένα δέντρα, το βάρος αρκετό και ο οδηγός μας φτεροπόδαρος.

Πρώτη στάση στο ξέφωτο της Αγίας Παρασκευής απολαμβάνοντας τη θέα στο συγκρότημα των Βαρδουσίων. Η Πυραμίδα, όνομα και πράμα κλέβει την παράσταση. Ο Παναγιώτης μας προτείνει να αγνοήσουμε τον δρόμο και να συνεχίσουμε από μονοπάτι, πράγμα που κάνουμε περνώντας πρώτα από τον αρχαιολογικό χώρο με τους προμυκηναικούς τάφους (Δωριείς οι πρόγονοι). Πυκνό δάσος, ο Παναγιώτης μας ενημερώνει για τοπωνύμια – ιστορίες της περιοχής, βγαίνουμε στον «Κάμπο» παραλίγο συμμαχικό αεροδρόμιο κατά τη διάρκεια της κατοχής, συνεχίζουμε στον κεντρικό χωματόδρόμο, βρίσκουμε τη διασταύρωση της Ανατολής (Πέρα Χωμήριανης).

Να και τα πρώτα χιόνια (ευτυχώς σχετικά ψηλά), παρακάμπτουμε το δρόμο, το τοπίο αλλάζει, και η βλάστηση ελαττώνεται, αλπικό τοπίο, αντικρύζουμε απο κοντά τις πλαγιές από το Σινάνι (η κατάσταση δεν είναι τόσο τραγική) και βλέπουμε τις 2 λίμνες (Ζηρέλια). Η μια είναι καφέ (με λασπόνερα) και η άλλη καθρεπτίζει το γαλάζιο του ουρανού. Και στο βάθος μια απότομη χιόνινη μύτη ξεπροβάλλει...

Ξεκουραζόμαστε μιας και το βάρος των σακιδίων είναι αρκετό. Κουβαλάμε όλα μας τα πράγματα (ακόμα και καθαρά ρούχα για το χωριό). Στήνουμε τη σκηνή, χαιρετάμε τον Παναγιώτη που μας συντρόφευσε έως εδώ και χαλαρώνουμε στο όμορφο οροπέδιο.

Μέχρι εδώ υπολογίστε περίπου 4 ώρες (χαλαρά) από Μάρμαρα. Ο ήλιος είναι ακόμα ψηλά, οπότε λέμε να ανέβουμε λίγο παραπάνω για να απολαύσουμε το πανόραμα των Δυτικών Βαρδουσίων, τραβερσάροντας την πλαγιά πάνω από τα Ζηρέλια (Ζηρελάκι για τους ντόπιους, Μύτικας στο χάρτη της Ανάβασης). Το θέαμα είναι εντυπωσιακό. Σινάνι, Χωμήριανη, Σκόρδα Πιτιμάλικου, Αλογόραχη, Γιδοβούνι, Πυραμίδα, Πάνω/Κάτω Ψηλό, Οξυά, Κοκκάλια, Βελούχι. Δεν σου κάνει καρδιά να φύγεις, ούτε καν να στρέψεις το βλέμμα αλλού.

Επιστροφή στο camp για φαγητό και ύπνος νωρίς, μιας και με το που εξαφανίζεται ο ήλιος, η θερμοκρασία βουτάει στο μηδέν. Ο προσανατολισμός της σκηνής τέλειος, οι πρώτες ακτίνες του ήλιου της επόμενης ημέρας, θα την βρουν λίγο μετά τις 7 το πρωί. Τρώμε ότι υπάρχει διαθέσιμο, εκτός από το μπακλαβά της γιαγιάς που τον φυλάμε για αργότερα. Τα βήματα της προηγούμενης ημέρας, θα μας φανούν πολύ χρήσιμα, αφού όλα σήμερα είναι παγωμένα. Ίδια μοναδική θέα, με διαφορετικά χρώματα αυτή τη φορά. Βγαίνουμε στο διάσελο (Τσελίκαινα) και αφήνουμε τα σακίδια.

Από χθες, έχουμε αποφασίσει να μην κάνουμε όλη την κορυφογραμμή αφού η Χωμήριανη έχει πολύ χιόνι και δεν είμαστε σίγουροι τι θα βρούμε από την πλευρά του Σταυρού. Βγάζουμε crampon και piolet και πιάνουμε την ομαλή ράχη στο Σινάνι. Πάνω στην κορυφογραμμή έχει λιγότερο χιόνι, αλλά εμείς θέλουμε να «παίξουμε». Τα τελευταία μέτρα στην πλατεία – κορυφή είναι στεγνά. Η θέα απαράμιλλη. Τα Μουσουνιτσιώτικα λιβάδια στα πόδια μας. Φάνηκε και η Γκιώνα με την κάτασπρη Πλατυβούνα και την επιβλητική Πυραμίδα. Το βουνό της Χωμήριανης, πολύ πιο άγριο από την όψη που το έχουμε συνηθίσει, βλέποντας το από το σπίτι της γιαγιάς, στη Μουσουνίτσα.

Πίσω στο διάσελο, και χύμα κατάβαση στο δάσος, που με λίγη προσπάθεια, εντοπίζουμε το μονοπάτι για το λιβάδι Σινάνι. Το βρήκαμε κάπου στα 1670μ, και κατεβαίνει μέχρι τα 1600μ για να βρει το λιβάδι και το δρόμο. Τα βήματα αρκούδας που ακολουθούσαμε μας έκαναν λίγο πιο προσεκτικούς αλλά τελικώς δεν είχαμε την τύχη – ατυχία να συναντηθούμε μαζί της. Το νερό μας είχε τελειώσει, οπότε αγωνιούσαμε για την πηγή στο Σινάνι. Μετά από περίπου 1 ώρα είμαστε στο λιβάδι. Μεγάλη στάση για νερό, ξεκούραση και τον μπακλαβά...

Τώρα δρόμο – δρόμο θα βγούμε στη διασταύρωση για Σκασμένη Στρούγκα, το βουητό του Εύηνου – Φιδάρη ή Καρυώτικου ρέματος (διαλέγετε και παίρνετε) μας συντροφεύει από το διάσελο της Τσελίκαινας, συνεχίζουμε ανηφορικά έχοντας φόντο την Αλογόραχη και τα σκόρδα Πιτιμάλικου, περνάμε από το παλιό τυροκομείο, ο δρόμος έχει υποστεί αρκετές κατολισθήσεις, ρέματα - νερά παντού, αλλού το χιόνι έχει κλείσει το δρόμο, και με αυτές τις εικόνες βγαίνουμε στον Σταυρό (1730μ). Το κατέβασμα της Χωμήριανης τελικά είναι σχεδόν ξέχιονο από δω. Παίρνουμε την κατηφόρα, χαζεύουμε τριγύρω, το χιόνι έχει καλύψει όλο το δρόμο, και σταματά στο ύψος που αφήνουμε τον χωματόδρομο για το μονοπάτι. Ο Προφήτης Ηλίας είναι ξέχιονος. Θα κατέβουμε από το απότομο μονοπάτι που περιέργως είναι πολύ ξερό και ολισθηρό για να καταλήξουμε στο χωριό, σταματώντας για μια μπύρα στον Μαστροκωστόπουλο, προκαλώντας την έκπληξη – απορία συνχωριανών μας που δεν γνώριζαν για την ενασχόληση μας με το συγκεκριμένο σπορ. J

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην οικογένεια Κουβαρά από τα Μάρμαρα για τη φιλοξενία και ειδικότερα στον Παναγιώτη για την παρέα – συντροφιά - καθοδήγηση μέχρι τα Ζηρέλια.

Διάσχιση Παρνασσού (Ε4)

2011-04-04T13:02:00.000-07:00

Η ιδέα για διάσχιση του Παρνασσού, ήταν καιρό στο μυαλό μας. Ειδικότερα η διάσχιση του Δυτικού Παρνασσού, ακολουθώντας το Ε4, είναι το κομμάτι από ένα βίτσιο που έχω στο μυαλό μου και αφορά τη διάσχιση Καρπενήσι – Δελφοί, που τα περισσότερα κομμάτια του τα έχω περπατήσει τμηματικά.

Ελέω κρίσης και συνάμα απεξάρτησης από τα Ι.Χ. και την ακριβή βενζίνη, θελήσαμε να ταλαιπωρηθούμε λίγο παραπάνω, οπότε με την αμαξοστοιχία 884 από το Σταθμό Λαρίσης, ο Αποστόλης και εγώ καταφθάσαμε στον Μπράλο Φθιώτιδας, περιμέναμε τον έτερο φίλο της παρέας (και έτερο ιδρυτικό μέλος των Αλλού Γι’αλλού) από Βόλο που καταλάθος κατέβηκε στη Λιλαία, και τελικώς με πολυτελέστατη λιμουζίνα - ταξί (δεν κάνω πλάκα) προωθηθήκαμε στη θέση «51».

Στα της διαδρομής μας:

Ξεκινά στη θέση «51», το διάσελο μεταξύ Γκιώνας και Παρνασσού, ή το 51^ο χιλιόμετρο του οδικού άξονα Λαμίας – Αμφίσσης απέναντι από την είσοδο του Μεταλλευτικού κέντρου Vagonetto και σε εμφανή χωματόδρομο.

Έχει αρχίσει ένα ενοχλητικό χαζόβροχο, αλλά είμαστε πανέτοιμοι - αδιάβροχοι και αδιάφθοροι. Πολύ γρήγορα, το Ε4 αφήνει το δρόμο και για πρώτη φορά θα τολμήσουμε να το ακολουθήσουμε (Σημειωτέον ότι με τον φίλο μου τον Αποστόλη έχουμε επαναλάβει την εν λόγω διαδρομή μέχρι τα 3 Σύνορα). Μια-μια εμφανίζονται οι τετράγωνες ταμπέλες του Ε4 και στόχος μας είναι το πρώτο διάσελο κινούμενοι 50-100 μέτρα υψηλότερα από τον χωματόδρομο. Προς στιγμήν θα χάσουμε τα σημάδια, αλλά το πρώτο διάσελο είναι κοντά. Κινούμενοι χονδρικά στα 1000 μέτρα θα τραβερσάρουμε τις πλαγιές της Άμπλιανης, περνώντας απο διαδοχικούς ώμους συνοδεία ομίχλης. Στον τρίτο ώμο, θα συνεχίσουμε στο ίδιο ύψος λανθασμένα (αντί να κατηφορίσουμε σιγά σιγά), αλλά το μοναχικό δέντρο απέναντι με το σημάδι Ε4 θα μας επαναφέρει στο σωστό μονοπάτι. Ανηφορίζουμε για λίγο σε χαρακτηριστικό αργιλώδες έδαφος και στα 3 λεπτά, αλλάζουμε άρδην πορεία 180^ο δεξιόστροφα, μπαίνοντας σε δάσος και βρίσκοντας τα αραιά σημάδια βγαίνουμε σε δασικό δρόμο. Τον ακολουθούμε χωρίς να κόψουμε μέσα από ρεματιά, μιας και οι συνεχόμενες βροχοπτώσεις, την έχουν μετατρέψει σε μικρό χείμαρρο, βρίσκουμε το πρώτο τεράστιο δέντρο πεσμένο στο δρόμο (πολύ δουλειά για τους επόμενους μήνες για το δασαρχείο).

Σύντομα βρισκόμαστε σε μεγάλη τσιμεντένια (και όχι μπετονένια Αποστόλη) κατασκευή με ποτίστρα και στη συνέχεια (παντα ακολουθώντας το δρόμο) στη τοποθεσία - οροπέδιο Τρία Σύνορα. Προσέχουμε να εντοπίσουμε την πέτρινη στάνη με την κίτρινη κουκούλα - σκεπή - οροφή. Το μονοπάτι φεύγει διαγώνια δεξιά, αποφεύγοντας το βράχινο τείχος μπροστά μας. Εμείς θα φύγουμε λίγο αριστερά και αυτό θα μας κοστίσει 20 λεπτά να ψάχνουμε στο δρόμο για Βάργιανη για το ανέβασμα του Ε4. Μέσα από ρεματιά και συνοδεία πυκνής ομίχλης θα ανέβουμε σε διάσελο και θα πέσουμε από την άλλη πλευρά χαζεύοντας την εποχική λίμνη που έχει δημιουργηθεί. Δε θέλουμε να χάσουμε άλλο χρόνο ψάχνοντας το Ε4, οπότε αποφασίζουμε να ακολουθήσουμε τον χωματόδρομο μέχρι τη θέση «Στο Κέθρο» με το χαρακτηριστικό εικονοστάσι και την πινακίδα για Δροσοχώρι. Βρίσκουμε το Ε4 που ερχόταν από πιο χαμηλά και προσπαθούμε να βρούμε τη συνέχεια του πολύ κοντά στο εικονοστάσι. Το χιόνι πλέον είναι αρκετό και η εύρεση σημαδιών επίπονη διαδικασία. Το μονοπάτι ανεβαίνει στα 1500 μέτρα και μετά από λίγο πέφτει στον χωματόδρομο, ο οποίος είναι καλυμμένος με πάνω από μισό μέτρο χιόνι.

Θα μας ταλαιπωρήσει και θα επισπεύσει συνάμα το μούσκεμα των αρβυλών μας. Συνεχίζοντας τον χωματόδρομο και μετά από 5 ώρες και 40 λεπτά φτάνουμε στα Αργοστήλια (υπέροχο μέρος) όπου και κάνουμε την πρώτη καλή στάση στο ξωκλήσι του Κοσμά του Αιτωλού. Συνεχίζουμε την πορεία μας σε χωματόδρομους με πολύ χιόνι και νερά να τρέχουν παντού. Φτάνουμε σε συρματοπλεγμένο λατομείο που κάποιοι φύτεψαν λίγα πευκάκια για να «αναπλάσουν» τον κατεστραμμένο χώρο.

Εκχιονιστικό έχει ανοίξει το δρόμο και εκατέρωθεν αυτού έχουν μαζευτεί μεγάλες ποσότητες χιονιού σε παράξενες μορφές. Κατηφορίζουμε σιγά σιγά και έχουμε την ευκαιρία να χαζέψουμε τον Γεροντόβραχο, ολόχιονο απέναντι μας. Και επαναλαμβάνοντας κάθε τόσο σε μορφή αστείου το «πόσο χιόνι έχει φέτος ο Παρνασσός».

Βρίσκουμε το τελικό κατέβασμα του Ε4, σε μονοπάτι πλέον, το οποίο είναι απότομο και απαιτεί μεγάλη προσοχή μιας και αλλάζει συνεχώς κατεύθυνση, το οποίο θα μας βγάλει σε χωματόδρομο πάνω από την Αγόριανη. Κατευθυνόμαστε νότια και αφού πρώτα χαζέψουμε το χωριό από ψηλά και ύστερα την «υπέροχη» χωματερή μέσα στο δάσος, βρίσκουμε το σημείο διανυκτέρευσης μας, την Αγία Τριάδα, με τις ομώνυμες πηγές.

Ύπνος στο φιλόξενο χώρο της εκκλησίας και στήσιμο (επιτέλους) της νέας μου σκηνής. Τραχανάς – τορτελίνια από τον chef Απποστόλη, τσιπουράκια από τον εκ Γκρατς ορμώμενο Κώστα και για σαλατικό 2 insalatone με τόνο από τον υπογράφοντα.

2η Ημέρα

Εκκίνηση της πορείας από το ρέμα που σχηματίζουν οι πηγές της Αγ. Τριάδας ή (Ζαμπιός). Οι κορδέλες στο δάσος βοηθούν να μη χάσουμε το μονοπάτι. Σε λίγο βρισκόμαστε σε νεότευκτο (κλεμμένο από το χάρτη της Ανάβασης) συγκρότημα εξοχικών κατοικιών, το μονοπάτι είναι στα αριστερά (πάλι καλά που δε το καταστρέψανε), κόβουμε το δρόμο δυο φορές και σε λίγο βρισκόμαστε σε κεντρικό χωματόδρομο. Πουθενά σήματα. Φεύγουμε αριστερά ψάχνοντας για κάποιο σημάδι, μα τίποτα. Επιστρέφουμε στη διασταύρωση, ξαναμελετάμε το χάρτη, απλωνόμαστε και τελικά τα σημάδια βρίσκονται στον ανηφορικό χωματόδρομο που θα μας βγάλει μετά από 20 λεπτά σε χαρακτηριστικό ξέφωτο – λιβάδι - λίμνη. (Θέση Λάκκα Αρέντη). Είναι το μοναδικό σημείο της διαδρομής που δεν βρίσκουμε πουθενά σημάδια Ε4. Αντί αυτών, υπάρχουν κάποια αριθμημένα κόκκινα ταμπελάκια, πιθανώς ως αναγνωριστικά των αγροκτημάτων. (Σημείωση: Μόλις έχουμε εισέλθει στον Εθνικό Δρυμό).

Ακολουθούμε έναν τρακτερόδρομο, θέλουμε να κόψουμε 1-2 στροφές και χωρίς να το καταλάβουμε έχουμε φύγει ελαφρώς ανατολικά, σε βραχώδες έδαφος. Βγαίνουμε σε μια κορυφή, ψάχνουμε τον κύριο χωματόδρομο που καταλήγει στην Παλιοπαναγιά, στέλουμε τον ιχνηλάτη μας (Αποστόλη) προς αναγνώριση εδάφους και τελικώς μετά από 10 λεπτά μας φωνάζει να κατέβουμε. Έχοντας βρει το δρόμο κινούμαστε δυτικά, βρίσκουμε την χαμένη διασταύρωση, ακολουθούν αρκετά «γαλλικά» και «καντήλια» για το κατόρθωμα μας, που δυστυχώς τα ακούν 2 αμέριμνοι πεζοπόροι που ξεκουράζονται στο πρανές πάνω από το δρόμο.

Δρόμο - δρόμο και κάνοντας τη συντόμευση μετά την Κολοκυθογούρνα, βρισκόμαστε στη μεγάλη Βρύση. Πολλά νερά, κορδέλες και σημάδια μας βοηθούν, το μονοπάτι αλλάζει συχνά κατευθύνσεις, αλλά ευτυχώς δε το χάνουμε. Βρίσκουμε αγωγό ύδρευσης με χαρακτηριστικά πεζούλια και σύντομα είμαστε σε ξέφωτο ακριβώς πάνω από τα Καλάνια. Παίρνουμε την κατηφόρα, περνάμε τον Πρ. Ηλία, παρατηρούμε τα διάφορα κτίσματα αριστερά και δεξιά (είμαστε πια στην καρδιά του Δρυμού). Στην επόμενη διασταύρωση που απαγορεύεται η είσοδος αριστερά, θα έχουμε την τύχη να δούμε μια αγριόγατα ή Λύγκα (σύμφωνα με τον αδερφό Κώστα). Δεν πρόλαβα να το απαθανατίσω στο φακό. Μικρή στάση για κολατσιό και συνεχίζουμε στον χωματόδρομο, τον κόβουμε ξανά, μπαίνοντας σε τρακτερόδρομο και αποφεύγοντας περίφραξη από τα αριστερά, με τελικό προορισμό την διασταύρωση με τον χωματόδρομο που οδηγεί στην κορυφή Μάρμαρα. Εδώ ξεκινά ένα πολύ ευδιάκριτο μονοπάτι διάσπαρτο με σπασμένα κεραμεικά (υπολείμματα του παλιού δικτύου ύδρευσης) που θα μας οδηγήσει στο Κρόκι με τη χαρακτηριστική πηγή – ποτίστρα. Άλλη μια στάση και μας μένει το τελευταίο κομμάτι για Δελφούς. Παίρνουμε το κατηφορικό μονοπάτι, σε τακτά διαστήματα συναντούμε φρεάτια ύδρευσης, πλέον παρέα στα σήματα του Ε4 έχουμε και το ασπροκόκκινο τετράγωνο, το οποίο θα μας οδηγήσει σε φοβερό εξώστη – μπαλκόνι της γύρω περιοχής. (Αράχωβα – Κίρφη - Δελφοί – Πλείστος ποταμός - Κόλπος Ιτέας – Ελαιώνας Άμφισσας). Είμαστε στο αρχαίο μονοπάτι Δελφών, χαζεύουμε την αγριάδα των Φαιδριάδων Πετρών, χαζεύουμε το αρχαίο στάδιο, και σε λίγο είμαστε στο χωριό , περνώντας πρώτα από το μουσείο της Εύας και του Άγγελου Σικελιανού.

Στον πλάτανο μας περιμένουν οι φίλοι από τους Προβομάστορες, με αρχηγό το καλό μας φίλο Κωστή. Ξεκουραζόμαστε, τα λέμε λίγο, εκείνοι θα επισκεφτούν το Χρυσό για φαγητό, ο Αποστόλης και εγώ μένουμε Δελφούς και ο αδερφός Κώστας πάει μαζί τους για το μακρύ ταξίδι της επιστροφής. Τιμούμε πιτόγυρα σε σουβλακερί του χωριού και αναχωρούμε με το ΚΤΕΛ των 18:00 για την Αθήνα, γεμάτοι εικόνες και με την ικανοποίηση ολοκλήρωσης αυτής της όμορφης διαδρομής.

Δεν μας αρέσουν τα GPS, οπότε δεν έχουμε ακριβή στοιχεία της διαδρομής.

Υπολογίστε περίπου 35+ χιλιόμετρα και 15 ώρες περπατήματος. Υψομετρικές διαφορές μικρές και υψηλότερο σημείο της διαδρομής, η τραβέρσα κάτω από τον Γερολέκα, κάπου στα 1520μ.

Πηγές, τέτοια εποχή άπεριρες (πίνεις και από το τελευταίο ρυάκι) και σίγουρα σε όσες αναγράφονται στο χάρτη της Ανάβασης. Η σήμανση είναι αρκετά καλή κατά το μεγαλύτερο διάστημα της διαδρομής, θέλει όμως προσοχή για πιθανά χασίματα.

Τελικά έχει πολύ χιόνι ο Παρνασσός και δικαίως βρίσκεται για πέμπτη συνεχόμενη εβδομάδα στο top1 του Chart Snow Coverage of the Year (yeahhhhh)

Τζιά

2011-03-29T03:33:00.000-07:00

Και ενώ ο Θείος Παύλος έψαχνε επειγόντως βοήθεια για άνοιγμα βημάτων κάπου στην Πολυθέα, η ομάδα ήταν όντως ΑΛΛΟΥ ΓΙ'ΑΛΛΟΎ. Ο Αποστόλης στην Κρήτη και τα αγαπημένα του Λευκά, ο Κώστας στα Βαρδούσια και η αφεντιά μου στη Τζιά (!).

1^η Ημέρα

Η 25^η Μαρτίου με βρίσκει να επιστρέφω Αθήνα από επαγγελματικές υποχρεώσεις και ταυτόχρονα να κανονίζω τα του ταξιδιού στη Τζιά. Η συνήθεια να επισκέπτομαι κάποιο νησί, λίγους μήνες μετά την απόκτηση και μελέτη του σχετικού χάρτη επαληθεύτηκε. Άφιξη στο λιμάνι της Κορησσίας γύρω στις 09:30 το πρωί του Σαββάτου, αποβίβαση με τη Fabia και ντου-γρου στην εκκίνηση της σημερινής πορείας, τον οικισμό των Ελληνικών. Η ταμπέλα για το μονοπάτι είναι ευκρινέστατη, οπότε παίρνουμε τον κατήφορο και μετά τους Αγ. Αναργύρους, δεν ακολουθούμε τα σημάδια (Νο.3) για Καρθαία, αλλά κατηφορίζουμε σε πολύ καλό λιθόστρωτο, βγαίνοντας σε μια ρεματιά, (το μονοπάτι κατά τόπους έχει κλείσει από τη βλάστηση) και συνεχίζουμε δεξιά αυτής, μέχρι την τοποθεσία Βρύσες (κήποι, τρεχούμενο νερό και εικονοστάσι), που ίσα - ίσα φαίνεται η παραλία του Αγ. Φιλίππου. Εδώ, παίρνουμε την ανηφόρα, σε ακόμα πιο καλοδιατηρημένο λιθόστρωτο μέχρι την άσφαλτο. Στα δεξιά μας ο λόφος του Αγ. Συμεών και συνεχίζουμε μέχρι το τέλος της ασφάλτου. Είμαστε στο μονοπάτι Νο3 και σε λίγο θα έχουμε εξαιρετική θέα της Καρθαίας. Φτάνουμε στην πρώτη παραλία (Πόλες) και ανεβαίνουμε στον αρχαιολογικό χώρο για μικρή επίσκεψη. Συνέχεια προς την διπλανή παραλία και ανέβασμα προς Παναγιά των Πόλω, καβάλημα ξερολιθιάς, βρίσκω μια τρύπα στην επόμενη, δεν θέλω να ακολουθήσω το μονοπάτι για Καλησκά (μια ακόμη παραλία), θα πάρω τη ράχη μέχρι την κορυφή του λόφου (όπου και τεράστιος κούκος), βλέπω μπροστά μου την ένωση 2 ξερολιθιών (μονοπάτια 5 και 7), αλλά δεν μπορώ να «πέσω» σε αυτά, μιας και η ράχη πέφτει απότομα και υπάρχει ένα κενό 3 μέτρων. Εκνευρίζομαι από αυτήν την απρόσμενη εξέλιξη, οπισθοχωρώ ψάχνοντας για ομαλή κατάβαση, τρώω 2-3 γλύστρες και τελικά φτάνω στην ένωση των μονοπατιών. Θέλω να περπατήσω όσο το δυνατό περισσότερο, οπότε κατηφορίζω το Νο7 προς Καρθαία και στην ξεραμένη ρεματιά, φεύγοντας αριστερά προς Κάτω μεριά – Σταυρουδάκι.

Η πορεία θυμίζει λίγο Ρεκά, αλλά σε λίγο το τοπίο αλλάζει, ανηφορίζουμε το μονοπάτι Νο5, περνάμε από την πηγή Βαθυποτάμου και στη συνέχεια πινακίδα μας ενημερώνει για την πηγή Καλοδούκα (δεξιά) και Κάτω Μεριά (ευθεία). Σε αυτό το σημείο θέλει προσοχή γιατί αν ακολουθήσει κανείς το μονοπάτι για Πηγή Καλοδούκα, υπάρχουν (λανθασμένα, κατά την ταπεινή μου γνώμη, σήματα (Νο5)) στην κατεύθυνση για Καρθαία(?).

Ξανά στον ανήφορο, όπου το μονοπάτι βγάζει σε χωματόδρομο, φαίνεται και το εκκλησάκι της Αγ. Βαρβάρας, δε βρίσκω την συντόμευση στην τελευταία στροφή (είναι εμφανής μόνο στο κατέβασμα) και δεύτερη καλή στάση στο χωριό (Κάτω μεριά) για καφεδάκι.

Τα υπόλοιπα 3,8 χιλιόμετρα σε άχαρη άσφαλτο, έχοντας ενημερωθεί ότι καταφτάνουν 2 φίλοι – ποδηλάτες (Μάκης – Ελφρίντα) με το απογευματινό πλοίο. Επιστροφή στο παρκαρισμένο αυτοκίνητο, λίγες φωτογραφίες αιχμαλωτίζοντας τη δύση του ηλίου, αλλαγή ρούχων και επίσκεψη στη Χώρα που έχουν καταφτάσει τα παιδιά με τα ποδήλατα και δείπνο σε τοπικό ταβερνάκι.

Πάνω από 7 ώρες πορείας σε ένα ανοιξιάτικο τοπίο με απίστευτα χρώματα.

2^η Ημέρα

Το πρόγραμμα για σήμερα έχει τα μονοπάτια γύρω από τη Χώρα και ίσως κάτι με τα παιδιά, εφόσον τελειώσουν σύντομα την ποδηλατάδα.

Ξεκινώ να βρω το Νο3 έξω από τη Χώρα πηγαίνοντας προς Μεσαριά. Τελικώς θα προτιμήσω να αρχίσω με το Νο9 που ανεβάζει για Θόλο και Μύλους. Στην άσφαλτο (χωματόδρομος στον χάρτη της Ανάβασης), έχουμε θέα όλης της Χώρας μέχρι το λιμάνι, στρίβουμε αριστερά για να «πέσουμε» πάλι στον κεντρικό δρόμο Χώρας – Κάτω Μεριάς, και από κατηφορικό χωματόδρομο κατευθυνόμαστε στην πηγή «Μεσαριά», ανάμεσα σε περιβόλια και πεζούλες. Αγνοούμε τις διασταυρώσεις για Καρθαία και Επισκοπή και συνεχίζουμε πλέον στο μονοπάτι Νο4, βρίσκοντας ταμπέλα για τη πηγή Σωτήρα.

Εμείς ανηφορίζουμε, για να βγούμε τελικώς σε χωματόδρομο και στην άσφαλτο για να πάρουμε πλέον την κατηφόρα για την πηγή Τρια Μαδερικά. Θα συνεχίσουμε λίγο ακόμη, βγαίνοντας ουσιαστικά πάνω από τη Συκαμιά με απίστευτη θέα στο Αιγαίο. Επιστροφή και παράκαμψη από τον συνοικισμό με την εκκλησία του Αγ. Μάμα. Από το ίδιο μονοπάτι επιστρέφουμε μέχρι τη διασταύρωση για Επισκοπή, και από το χωματόδρομο βγαίνουμε στην άσφαλτο, στη θέση Γυριστής. Αναζητούμε το μονοπάτι για Καρθαία που τραβερσάρει τον Πρ. Ηλία, αλλά μια περίφραξη με προβληματίζει και θα με οδηγήσει πίσω στο αυτοκίνητο, ακολουθώντας τα σήματα του Νο 9. Οδηγώ για λίγα μέτρα, αφήνω το αυτοκίνητο στο parking έξω από τη Χώρα και παίρνω το μονοπάτι για Λιόντα περπαντώντας στα σοκάκια της Χώρας. Το φαρδύ μονοπάτι σε φέρνει μετά από 15 λεπτά στον Λιόντα, ένα Λιοντάρι σκαλισμένο στα βράχια.

Στη συνέχεια βρίσκουμε την πηγή Βενιαμίν με τεράστιο πλάτανο, το μονοπάτι διχάζεται, ακολουθούμε το ανηφορικό για Σπαθί (Νο.10), βγαίνοντας στην άσφαλτο (χωματόδρομος στον χάρτη της Ανάβασης) και στην εκκλησία του Αγ.Δημητρίου. Από κει, η περιέργεια μου με οδηγεί στην συνέχεια του μονοπατιού. Διχάλα μπροστά μου και δυο καθαρά μονοπάτια. Κανένα από αυτά δεν εμφανίζονται στο χάρτη. Επιστρέφω πίσω, αλλά τώρα θα μπώ στο χωματόδρομο που κατηφορίζει προς Άγιο Προκόπιο για να βρω το μονοπάτι που έρχεται από Οτζιά. Η περιοχή λέγεται Δοσωνάρι και εδώ θα βρείτε ένα από τα πιο εντυπωσιακά λιθόστρωτα της Τζιας, το οποίο φαίνεται από πολύ μακριά, που αστραφτει στις ακτίνες του ήλιου. Επιστροφή στη Χώρα λοιπόν για μια στάση σε ένα ταβερνάκι για μια μπύρα και αναπλήρωση ηλεκτρολυτών. Παρόλο ότι οι πατούσες μου διαμαρτύρονται θα παρατείνω την πεζοπορία μου, αφού οι φίλοι ποδηλάτες, πρόλαβαν να καλύψουν όλη την ασφαλτοδρωμένη διαδρομή του νησιού και να αποχωρήσουν βιαστικά, θα πάρω την κατηφόρα για το λιμάνι και στο ύψος του ΑΒ Μαρκετ, ξεκινά η λεωφόρος – μονοπάτι που ένωνε την Ιουλίδα με την Κορησσία. Χωρίς να υπερβάλλω, μιλάμε για πλακόστρωτο πλάτους τουλάχιστον 3 μέτρων, το οποίο με ήπια κλίση κατεβαίνει στον Μυλοπόταμο (Νο2). Στη συνέχεια, πιάνει τη δεξιά πλευρά της ρεματιάς και ανεβαίνει για τη Φλέα. Στην πορεία θα τρομάξω μικρό μοσχάρακι και μια παρέα από πάπιες που έβοσκαν αμέριμνα, θα δυσκολευτώ να βρω τη συνέχεια μέσα στο ρέμα και τις πυκνές καλαμιές, το μονοπάτι περνάει από αυλή σπιτιού και καταλήγει στο ξωκκλήσι της Παναγιάς.

Για να μην ενοχλήσω οποιοδήποτε άλλο είδος του ζωικού βασιλείου, θα επιστρέψω στον Μυλοπόταμο από την άσφαλτο και εμφανώς ταλαιπωρημένος, θα πάρω την ανηφόρα για τον Αγ. Κωνσταντίνο.

Αλλες 8 ώρες πορείας στο νησί της Τζιάς. Συνέχεια στην Κορησσία για βραδυνό και εύρεση μέρους για την διανυκτέρευση.

3^ηΗμέρα

Έχοντας και τη καβάτζα της Δευτέρας άφησα τα μονοπάτια της παραλίας για τις 4-5 ώρες που είχα στη διάθεσή μου. Οδηγώντας χαλαρά στο δρόμο από Βουρκάρι, Οτζιά, κατευθύνομαι στη Παναγιά την Καστριανή. Λίγο πριν το τέλος του δρόμου και στο διάσελο, περνάει το μονοπάτι που συνέδεε παλιότερα την Παναγιά με την ενδοχώρα. Το μονοπάτι και αυτό εντυπωσιακό, με απίστευτη θέα στο Αιγαίο θα με οδηγήσει στον νεοασφαλτοστρωμένο δρόμο που έρχεται από Ιουλίδα. Έχω περιέργεια να βρω το μονοπάτι – πεζούλι που τραβερσάρει τον λόφο από την άλλη πλευρά. Δυστυχώς το μονοπάτι δεν «πατιέται» αφού η βλάστηση είναι απελπιστική.

Επιστροφή από τα ίδια στην Παναγιά στην Καστρινή. Η κεντρική είσοδος είναι κλειστή, βρίσκω τον μετεωρολογικό σταθμό του νησιού και από στενό πλακόστρωτο κατεβαίνω προς την παραλία. Το μονοπάτι κάνει 2 ζιγκ –ζαγκ και προτού καταλήξει στην παραλία, το ένα του παρακλάδι τραβερσάρει την πλαγιά και ανεβαίνει στο διάσελο πριν τη Παναγιά.

Λίγο πριν την αναχώρησή μου και επιστρέφοντας στο λιμάνι, θα κάνω το μικρό μονοπάτι για τον φάρο από τη θέση Κόκκα, λίγο μετά τον προιστορικό οικισμό της Αγ. Ειρήνης, μέχρι το ακρωτήρι του Αγ. Νικολάου. Απολαμβάνω τη θέα προς το λιμάνι και τη Χώρα, ξεκουράζω λίγο τις πατούσες μου και επιστρέφω στο λιμάνι για να περιμένω το Μαρμάρι Express.

Ενα μικρό οδοιπορικό σε ένα απίστευτης ομορφιάς νησί (κυρίως η ενδοχώρα της). Δεν ασχολήθηκα με τα κυριλέ μέρη, μου άρεσαν τα καλοδιατηρημένα μονοπάτια, τα λιθόστρωτα, τα περιβόλια, οι πηγές, τα γαιδουράκια, οι άνθρωποι που φροντίζουν ακόμη τη γη.

Δε μου άρεσε η θέα πολλών παρατημένων αυτοκινήτων στα πιο απίστευτα μέρη.

Και ένα μεγάλο συγνώμη στις αράχνες της Τζιας για την καταστροφή των ιστών τους που προκάλεσα άθελα μου.

Ακρωτήριο Μαλέα

2011-03-12T09:44:00.000-08:00

Λόγω των επικείμενων κακών συνθηκών στην ηπειρωτική Ελλάδα, προσπαθήσαμε να κατευθυνθούμε όσο το δυνατό πιο μακριά από αυτή. Και τελικά καταλήξαμε στο Μαλέα μετά από στάση μερικών από μας στα Τζίντζινα (Πολύδροσο) για ολοήμερο περπάτημα στον ελατοσκέπαστο Πάρνωνα.

Αφετηρία το χωριό Βελανίδια, όπου αξίζει να το επισκεφτείς μόνο για να οδηγήσεις το κομμάτι από τον Αγ Νικόλαο Βοιών. Φτάνοντας στο χωριό και ακριβώς κάτω από το καφέ Βράχος, υπάρχει η ενδεικτική πινακίδα (που δεν χαίρει του σεβασμού-προσοχής των ντόπιων) για Φάρο – Αγ. Μαρίνα. Θα καταφέρουμε να χάσουμε για λίγο τα σημάδια μπαίνοντας σε αυλές σπιτιών, αλλά με τη βοήθεια μιας καλής γυναίκας, θα επιστρέψουμε στο μονοπάτι που θα μας φέρει στη πρώτη διασταύρωση για φάρο και Αγ. Μαρίνα. Είμαστε ήδη 2 ομάδες, αλλά αποφασίζουμε να ακολουθήσουμε κοινή πορεία μέχρι το Γερμανικό Παρατηρητήριο με φοβερή θέα του Μυρτώου και του ακρωτηρίου.

Βρισκόμαστε σε ξωκλήσι (Άγ. Γιάννης) και δεν μπορούμε να βρούμε τη συνέχεια του μονοπατιού. Έχουμε σαν σημείο αναφοράς την ρεματιά στα αριστερά μας αλλά και τον χωματόδρομο 100 μέτρα ψηλότερα. Η πυκνή βλάστηση δεν μας βοηθάει. Με τα πολλά καταλαβαίνουμε το λάθος μας, επιστρέφουμε στο κεντρικό μονοπάτι και στο σημείο που υπάρχει φράκτης, συνεχίζει το μονοπάτι (Δ11), ωστόσο συνοδεία πυκνής βλάστησης.

Αποφασίζουμε να χωρίσουμε και παίρνουμε το μονοπάτι για το φάρο (Δ10). Το κομμάτι που τραβερσάρει την πλαγιά πάνω από το χωριό μέχρι την Παναγιά τη Δεκαπεντίστρα είναι εντυπωσιακό. Στη συνέχεια ακολουθούμε τον κατηφορικό χωματόδρομο μέχρι τον οικισμό του Αγ. Μύρου και στο τέλος του (τελευταίο σπίτι) φεύγουμε προς τα κάτω, μέχρι τη θάλασσα. Στο σημείο αυτό υπάρχουν σημάδια σε 2 μονοπάτια, ένα πιο χαμηλά και ένα πιο ψηλά που θα μας οδηγήσουν σε βραχώδες έδαφος και συνολικά μετά από 2 ¾ ώρες στον φάρο.

Συντροφιά μας στο τελευταίο κομμάτι, τα διάφορα πλοία που πραγματοποιούν το διάπλου του Μαλέα. Ο φάρος πρόσφατα ανακαινισμένος στην εσχατιά της ηπειρωτικής Ελλάδας και με τις τόσες αναφορές κατά το πέρασμα των αιώνων, στο σταυροδρόμι του Αιγαίου, αποπνέει ελευθερία και δέος ταυτόχρονα.

Επιστροφή από τα ίδια, πλέον όλοι μαζί αφού εγκαταλείφθηκε η ιδέα της διάσχισης, μικρή στάση στο καφενείο του χωριού για ένα καφέ και βλέποντας ότι υπάρχει ακόμα ώρα για λίγο περπάτημα, εκμεταλευόμαστε τις δυνατότητες του 4x4 αυτοκινήτου του Μάκη και κατευθυνόμαστε στην άλλη πλευρά του ακρωτηρίου, μέσω Αγ. Νικολάου και Αγ. Μαρίνας, φτάνουμε σχεδόν στο τέλος του χωματόδρομου (Δ14) και πραγματοποιούμε τα 45-50 λεπτά του μονοπατιού, το οποίο είναι πιο εντυπωσιακό, αφού το μέρος είναι πιο απότομο και άγριο. Σε μερικά σημεία, νομίζεις ότι κάποιος έσκαψε το βράχο. Το ξωκκλήσι της Αγ. Ειρήνης λούζεται με τις τελευταίες ακτίνες του ήλιου. Απολαμβάνουμε το ηλιοβασίλεμα και επιστρέφουμε γρήγορα, για να μη μας βρει η νύχτα.

Το ίδιο βράδυ μας βρήκε μέσα στο ξωκκλήσι της Αγ. Μαρίνας, με τον αέρα να λυσσομανά και από το πρωί της Δευτέρας η βροχή θα μας συνοδεύει στην επιστροφή μας στην Αθήνα, μέσω Λεωνιδίου – Άστρους.

Κορομπίλι...απαγορευτικό

2011-02-19T11:05:00.000-08:00

Δεν ήταν δύσκολο να καταλάβω ότι το συγκεκριμένο βουνό θα μας «ταλαιπωρούσε».

Είχα την τύχη να το αγναντεύσω από το αεροπλάνο όταν ταξίδευα στην Ιταλία και πετάγαμε πάνω από τον Κορινθιακό. Ένας βράχινος όγκος με σχήμα πυραμίδας.

Εντυπωσιακό από όπου και να το κοιτάξει κανείς. Μας κέρδισε από την πρώτη ματιά, κατεβαίνοντας τον στενό ασφαλτόδρομο για την Αλυκή. Το project ήταν φιλόδοξο, αφού προέβλεπε ανάβαση από Αλυκή στην κυρίως κορυφή, διάσχιση κορυφογραμμής, πέσιμο δυτικά της κορυφής 611, και μετά από χωματόδρομο 8 και βάλε χιλιομέτρων επιστροφή στο χωριό. Καλά...

Παίρνουμε ένα χωματόδρομο, που περνά κάτω από το κάστρο – ακρόπολη (Τίφα ή Σίφαι) του χωριού και ανηφορίζουμε, σε μια ηλιόλουστη μέρα συνοδεία αρκετού αέρα. Ο ντόπιος που θα προσπαθήσει να μας διαφωτίσει θα μας πει γενικά και αόριστα ότι το μονοπάτι αρχίζει στα πεύκα. Μμμμμ... Ο χωματόδρομος τερματίζει σχεδόν στην προέκταση της νότιας κόψης του βουνού, αλλά δε βρίσκουμε το μονοπάτι. Αρχίζουμε να ανεβαίνουμε, βρίσκουμε άπειρα γιδόστρατα, πατημένα μονοπάτια, τα οποία δεν μας βοηθούν, αλλά περισσότερο μας μπερδεύουν.

Η ιστορία γνωστή, χιλιοειπωμένη. Αφήνουμε στην άκρη χάρτες και τραβάμε ευθεία πάνω σε ομολογουμένως αφιλόξενο πεδίο, αγνοώντας την τραβέρσα που θα μας φέρει ανάμεσα στις δυο κορυφές, και direct οδηγούμαστε σε ώμο της Νότιας κόψης (κάπου στα 700μ) και στη συνέχεια για να αποφύγουμε τον ενοχλητικό αέρα, κινούμαστε ακόμα πιο ανατολικά.

Σε περίπου 2,5 ώρες από το ξεκίνημα, είμαστε στην νότια κορυφή (κάπου στα 850-860μ) με απίστευτη θέα στον Κορινθιακό, χαζεύοντας Ζήρεια, Ελικώνα, Ζαγαρά, και στα Ανατολικά, Κιθαιρώνα και Γεράνεια.

Έχω αγωνία να δω πως συνεχίζει η πορεία. Μπροστά μας ένα στενό χτένι και μια κατεβασιά που απαιτεί ραπελ. Προσπαθώ να το δω από πιο κοντά, αλλά ο σύντροφος Αποστόλης δεν έχει όρεξη να συνεχίσουμε. Άλλωστε μας περίμενε και ο Θανάσης το ίδιο βράδυ στο Fuzz.

Αράζουμε στο πλατώ της κορυφής, κολατσίζουμε και επιστρέφουμε από την νότια κόψη, περπατώντας σε πλάκες και κοφτερές πέτρες. Λίγο πριν το σβήσιμο της ράχης στο χωματόδρομο, βρίσκουμε το μονοπάτι που έρχεται από Λιβαδόστρα και ακολουθώντας το μέχρι το σημείο που είναι εμφανές, θα βγούμε στους ελαιώνες πάνω από το χωριό και στο χωματόδρομο που θα μας οδηγήσει πίσω στο αυτοκίνητο.

Εντύπωση μας έκανε το γεγονός ότι δεν υπάρχει κανένα σημάδι, είτε στο μονοπάτι ή στο βράχινο κομμάτι του βουνού παρά το γεγονός ότι κάθε χρόνο το βουνό δέχεται επισκέπτες από Ορειβατικούς Συλλόγους.

Τελικά, όλα τα χαμηλά βουνά είναι βασανιστικά (για να μη πω κάτι χειρότερο)

Ωραίες εικόνες, μικρή στάση για ένα μεζέ στη μια από τις δυο ανοικτές ψαροταβέρνες του χωριού και επιστροφή για τη συναυλία του Θανάση.

Αντίο Δημήτρη

2011-01-24T13:34:00.000-08:00

Τον Δημήτρη τον γνώρισα στο λεωφορείο που μας μετέφερε τον Ιούλιο του 2005 στις Άλπεις για ορειβατικό-πεζοπορικό-τουριστικές διακοπές. Εκεί που γνώρισα και τον Αποστόλη, τη Γεωργία, τα Μαρουσάκια, τη Μάρθρα, τον μετέπειτα Δάσκαλο μου (Βαγγέλη Βρούτση).

Άνθρωπος χαμηλών τόνων, με σεμνότητα. Η αλήθεια είναι ότι δε κάναμε τόση παρέα σε αυτό το ταξίδι, μιας και τα προγράμματα μας ήταν διαφορετικά. Αυτός σαν απόφοιτος της Σχολής Ορειβασίας, θα έκανε αναβάσεις σε ψηλές κορυφές, via ferrata, ενώ εγώ θα απολάμβανα τουρισμό και πεζοπορίες σε χαμηλότερα υψόμετρα.

Στη συνέχεια, θα είναι αυτός που θα με βοηθήσει στο πρώτο μου χειμερινό μάθημα και πρώτη επαφή με το χιόνι στο βουνό, δίνοντας μου τα μπατόν του για να μην βουλιάζω στο σουπιασμένο χιόνι, στην πορεία για το καταφύγιο της Αστράκας. Εκείνος συμμετέχει στη σχολή «παραμέσου» που πραγματοποιείται παράλληλα με τη σχολή Αρχαρίων και θα μας συμβουλεύει σε τεχνικές δεσίματος και κίνησης σκοινοσυντροφιάς.

Στο βουνό θα ξαναβρεθούμε και σε άλλες εκδηλώσεις της Σχολής Αρχαρίων αλλά και σε μια Αλλού γι’Αλλού (πολύ πριν τη δημιουργία της γνωστής ομάδας) ανάβαση στον Ελικώνα με τον Αποστόλη (ακριβώς 4 χρόνια πριν), όπου από την Αρβανίτσα και με ασαφή κατεύθυνση μετά από πέρασμα πολλών δολίνων θα βγούμε στην κορυφή, αλλά από τη συγκεκριμένη ανάβαση αυτό που θα μας συνοδεύει είναι το αλήστου μνήμης και γεύσης σαγανάκι – χταπόδι στην παραλία Σαράντη.

Στη συνέχεια θα βρισκόμαστε τακτικά στο σπίτι του Δασκάλου που μας δινόταν η ευκαιρία να μοιράζομαστε τις εμπειρίες μας στο βουνό και άλλα κοινά ενδιαφέροντα.

Τα κύρια χαρακτηριστικά του Δημήτρη θα τον συνοδεύουν μέχρι το αναπάντεχα σύντομο τέλος. Αξιοπρέπεια, σεμνότητα, μετριοπάθεια, χαμηλοί τόνοι.

Για να δούμε, θα διδαχθούμε τίποτα...

Αντίο Δημήτρη...

Διάσχιση Καιμακτσαλάν

2011-01-19T05:37:00.000-08:00

Το project του 4ημέρου των Φώτων φαινόταν πολύ τουριστικό. 4(!) διανυκτερεύσεις σε ξενώνα και κερασάκι στην τούρτα τα λουτρά του Πόζαρ. Παρ’ όλα αυτά, είχα πάρει τις διαβεβαιώσεις του αδερφού Αποστόλη ότι θα περπατάγαμε όλες τις ημέρες Τελικά καταλήξαμε, να μας πιάνει η νύχτα στο βουνό και να περπατάμε μέσο όρο κάθε μέρα ένα 8ώρο.

Για την δεύτερη ημέρα παραμονής μας στη Βόρεια Ελλάδα, ο Ααποστόλης είχε μελετήσει μια διαδρομή που ουσιαστικά θα προσέφερε μια mini διάσχιση του Καιμακτσαλάν. Μοναδικό μας πρόβλημα, η πρόσβαση και η τακτοποίηση των αυτοκινήτων. Αφού οι ντόπιοι ταξιτζήδες μας ενημέρωσαν για το ευτελές ποσό (70 ευρώ για 4 άτομα) που αξίωναν για μεταφορά μας στη θέση Τουρκολίβαδο, την απορρίψαμε και αποφασίσαμε να ανεβάσουμε 2 αυτοκίνητα και να κάνουμε την τράμπα στο τέλος της ημέρας.

Στην πορεία μας λοιπόν:

Ξεκινάμε από τη θέση Τουρκολίβαδο, λίγο πριν το χιονοδρομικό του Καιμακατσαλάν όπως ερχόμαστε από Όρμα – Μεγαπλάτανος – Σαρακηνοί - Κερασιές. Το τοπίο χιονισμένο αλλά ο χάρτης μας βοηθάει παρόλο ότι η Χριστίνα αναρωτιέται πως αναγνωρίσαμε το σωστό χωματόδρομο εκκίνησης.

Το μονοπάτι που θα περπατήσουμε είναι το 13, κινείται μεταξύ των 1850 – 1900 μέτρων και με ελαχιστες υψομετρικές διαφορές θα μας οδηγήσει μετά από 50-55 λεπτά στο πρώτο ρέμα (Κρέμασης) με το ημι-κατεστραμμένο γεφυράκι (ακούν οι αρμόδιοι;;;;;) Η τραβέρσα συνεχίζεται, περνάμε από παγκάκι με ξύλινη πινακίδα και λείψανα στρούγκας και μετά από 35 λεπτά βγαίνουμε σε χαρακτηριστικό πλάτωμα με νέες στρούγκες και εντυπωσιακό βράχο – εξώστη. Η θέα είναι εντυπωσιακή, είτε κοιτώντας Βορειοανατολικά ή Νοτιοανατολικά. Συνεχίζουμε και σε περίπου 30 λεπτά, βρίσκουμε το ρέμα της Σκληρής Πέτρας ή «Κρέμινα Ρέμα» όπως γράφει και η καλή φίλη Νίκη στην περιγραφή της στο Hellaspath. Είναι το μοναδικό σημείο που θα χρειαστεί να κάνουμε μια 50μετρη υψομετρική διαφορά υπερβαίνοντας τα 1900 μέτρα. Μένουμε αριστερά του ρέματος και στο πιο βατό σημείο το διασχίζουμε. Από αυτό το σημείο πριν να διασχίσεις το ρέμα, άλλο μονοπάτι σε ανεβάζει στην κορυφή Κουτσούμπεη (όπως με ενημέρωσε η Νίκη).

Βγαίνοντας στο πρώτο πλάτωμα μετά το ρέμα, η καλή μας Γεωργία συνειδητοποιεί ότι έχει αφήσει το κλειδί του αυτοκινήτου της στο αυτοκίνητο του Κώστα, άρα το σχέδιο περισυλλογής μας μετά το πέρας της διάσχισης φαίνεται να μην είναι υλοποιήσιμο. Για να μην επιστρέψει μόνη της στο σημείο εκκίνησης, οι υπόλοιπες δυο κοπέλες θα την ακολουθήσουν και θα μας «αναγκάσουν» να συνεχίσουμε με αμιγώς ανδρική σύνθεση. Πιάνοντας το πρώτο βορεινό - ανήλιο κομμάτι κάτω από την Σκληρή Πέτρα το σουπιασμένο χιόνι θα δώσει τη θέση του σε σκληρό χιόνι και θα χρειαστεί κοπάνημα με τις ημιάκαμπτες μπότες, συνοδεία του piolet για τα επόμενα 20-30 μέτρα. Θα χάσουμε ελαφρώς ύψος, δεν υπάρχει εμφανές μονοπάτι , αλλά οι στάνες απέναντι οριοθετούν το ύψος του μονοπατιού. Τελευταίο εμπόδιο πριν το τελευταίο ξέχιονο κομμάτι μέχρι το Δοκάρι, το ρέμα του Βαθύ Νερού (σύμφωνα με το χάρτη της Ανάβασης) , το οποίο λόγω του προσανατολισμού του θα εντυπωσιάσει τους αναρριχητές της παρέας, και θα τους χαρίσει μερικές στιγμές παγοαναρρίχησης, ψελλίζοντας παράξενους συνδυασμούς αριθμών και του γράμματος Μ (!)

Τελικώς φτάνουμε στις τελευταίες στάνες, με θέα προς το υπόλοιπο της διαδρομής μας και τις 2 πιθανές επιλογές μας. (Μονοπάτι 7 ή Μονοπάτι 10). Κατηφορίζουμε από τον χωματόδρομο που φτάνει στις στάνες (και δεν απεικονίζεται στον χάρτη της Ανάβασης) και βρισκόμαστε στη θέση Δοκάρι. (Υπολογίστε τουλάχιστον καθαρές 4 ώρες) Έχουμε επιλέξει να μην πάρουμε την κόψη της Μπουρίκας (Μονοπάτι 14) για να βγούμε στην θέση Καστανιές και με κατάληξη την Όρμα, αλλά την πιο λογική διαδρομή (Μονοπάτι 10) για την Όρμα. Μπροστά μας έχουμε μια ράχη και προσπαθούμε να καταλάβουμε που είναι το μονοπάτι. Με μια περισσότερο προσεκτική ματιά, βρίσκουμε το πρώτο σημάδι, 2 μέτρα ψηλότερα από το ύψος του χωματόδρομου με την ένδειξη 7. Η ράχη μας οδηγεί μετά από 20 λεπτά σε ξέφωτο με ξεραμένες φτέρες (αυτήν την εποχή) και συνεχίζουμε ευθεία με Ανατολική κυρίως κατεύθυνση, νομίζοντας ότι είμαστε στο σωστό μονοπάτι. Όταν 15 λεπτά αργότερα διαπιστώνουμε ότι αντί να χάνουμε ύψος, διαρκώς ανεβαίνουμε, βρισκόμαστε μια ανάσα από την κορυφή της Μπουρίκας. Είμαστε ακόμη στο Μονοπάτι 7. Επιστροφή από τα ίδια, βάζουμε κάτω αλτίμετρα, κινητά - GPS , στίγματα, και τελικώς καταλαβαίνουμε το μικρό μας λάθος.

Το μονοπάτι μπαίνει μέσα στο πυκνό δάσος με το στρωμένο χαλί των πεσμένων δέντρων και μας οδηγεί μετά από 2 ώρες με το τελευταίο φως της ημέρας στην θέση Δεξαμενή (μικρός νερόμυλος). Θα περπατήσουμε άλλο 1,5 χιλιόμετρο μέχρι να συναντήσουμε τη Δέσποινα που μας περιμένει με το αυτοκίνητο.

Καθαρές ώρες πορείας: 6:30

Μια μικρή διάσχιση στο Καιμακτσαλάν που «χρησιμοποιεί» 3 από τα μονοπάτια της περιοχής.

Φωτογραφίες στο http://picasaweb.google.com/nmonezis/Kaimaktsalan#

Στα Άγραφα - Στα Άγραφα

2010-11-11T13:56:00.000-08:00

Η επιθυμία μου για « όλιγοήμερο χάσιμο» σε Ελληνικά Βουνά χωρίς καθαρά και τέλεια σηματοδοτημένα μονοπάτια έτυχε θερμής υποστήριξης από τα μέλη των ΑΛΛΟΥ ΓΙΑΛΛΟΥ και έτσι με συνοπτικές και μη δημοκρατικές διαδικασίες, αποφασίστηκε η εξόρμηση σε Μπορλέρο και Πέντε Πύργους αφού πρώτα θα πέρναγα από τα μήτρια χώματα να αγναντεύσω λίγο τα αγαπημένα μου Βαρδούσια.

Σημείο συνάντησης η Καστανιά στα νότια της Λίμνης Πλαστήρα. Οι συμμετέχοντες κατέφθασαν από όλα τα σημεία του ορίζοντα και μετά από το εθιμοτυπικό τσιπουράκι σε καφενείο του χωριού και συλλογή πληροφοριών για πιθανά καταλύματα, επιλέχθηκε η λύση του πάρκου του χωριού με τη στέγαση μας εντός εκκλησίας. Βέβαια, μέχρι να εντοπίσουμε το εν λόγω πάρκο, τιμήσαμε και το σχετικό έθιμο της ονομασίας της παρέας.

Ο πάγκος της εκκλησίας αποτέλεσε το μπουφέ του δείπνου μας, που επιμελήθηκαν όλοι οι συμμετέχοντες με εξέχουσα τη συνεισφορά της Λένας και των εδεσμάτων της

Οι τολμηροί έστησαν σκηνές, συμπληρώθηκαν οι συμμετοχές με τις τελευταίες αφίξεις εξ Αθηνών και απολαύσαμε ένα ζεστό ύπνο εντός της εκκλησίας. Σπάζοντας κάθε παράδοση, την επομένη, η ομάδα είναι έτοιμη για αναχώρηση στις 09:30 και δικαίως ο Κωστής αναρωτιέται ακόμη πως δεν ήπιε ένα καφέ, όντας ξύπνιος από τις 07:00. Οι ως εκείνη την ώρα συννενοήσεις (ειδικά με τους οδηγούς των αυτοκινήτων) είχαν κάποια bugs και αυτό θα συνεχιστεί και σήμερα. Δεν εξηγείται λοιπόν γιατί όλοι ξεκινώντας το πρωί, εκτός του γιδιού – αρχηγού ακολουθήσαμε τον Κωστή με κατεύθυνση το Λαμπερό.

Αφού συνειδητοποιούμε τo λάθος μας, αναστροφή και πορεία για Μούχα – Φράγμα και διασταύρωση για παρατηρητήριο – Ζυγογιαννέικα. Αφήνουμε τα αυτοκίνητα και ξεκινάμε με τα πόδια να καλύψουμε τα πρώτα 4-5 χιλιόμετρα μέχρι τον Ελατάκο. Ο καιρός δε θα μπορούσε να είναι καλύτερος, η παγωνιά όμως κάνει αισθητή την παρουσία της. Στο δρόμο υπάρχει σημάδι για αποφυγή του μονότονου χωματόδρομου, μέσα στο πυκνό δάσος, το οποίο δεν έγινε αντιληπτό από κανέναν μας παρά μόνο κατά την επιστροφή.

Πρώτη στάση στον Ελατάκο, αφού πρώτα έχουμε βγάλει τα μπουφαν μας και απολαμβάνουμε τους πολύχρωμους σχηματισμούς των ματιναριών στο υγρό έδαφος. Συνεχίζουμε την πορεία μέσα στο δάσος, μέχρι τη μοναδική βρύση – ποτίστρα της διαδρομής. Εκεί αλλάζουμε κατεύθυνση και τραβερσάρουμε ΝΔ για να βγούμε στην αρχή της Πετσαλούδας, που θα την τραβερσάρουμε από αριστερά, έχοντας δίπλα μας χαρακτηριστική ρεματιά. Οι περίφημες Πόρτες των Αγράφων είναι κοντά. Δεύτερη στάση, παίρνουμε την κατηφόρα μέσα από πανέμορφο δασος και μια μικρή ανηφόρα θα μας φέρει στην βάση του Μπορλέρου κάπου στα 1700 μέτρα.

Η τελευταία 300μετρη υψομετρική. Παίρνουμε την τελική ράχη, η οποία είναι καλά πατημένη μετά και την τελευταία επίσκεψη του ΕΟΣ Αθηνών με συμμετοχή 70 πεζοπόρων με αρχηγό τον Γιώργο Σιδηρά την προηγούμενη βδομάδα. Στα τελευταία μέτρα τα χόρτα παραμένουν παγωμένα και απαιτούν κάποια προσεκτικά βήματα.

Κορυφή, απεριόριστη θέα παντού, Τζουμέρκα, Κακαρδίτσα, Καιμακτσαλάν, Πιέρια Όλυμπος, Κίσσαβος, Πήλιο, Όθρυς, Γκιώνα, Βαρδούσια, Βελούχι και όχι δεν είναι δυνατόν φαίνεται και η Κνημίδα.

Άραγμα για αρκετή ώρα, κολατσιό, και επιστροφή από τα ίδια. Η ιδέα μας να ακολουθήσουμε τα φρεσκοβαμμένα σημάδια (του ΕΟΣΚ) αμέσως μετά τον Ελατάκο μας χάρισε σίγουρα ωραίες εικόνες τραβερσάροντας μες στο δάσος, αλλά ουσιαστικά δε μας βοήθησε αφού στο σημείο που υπάρχει ξύλινο στυλιάρι δεν πήραμε την κατηφόρα αλλά συνεχίσαμε ευθεία, με αποτέλεσμα να χάσουμε ένα 20λεπτο βγαίνοντας πάλι στο χωματόδρομο.

Επιστροφή στα αυτοκίνητα, σύντομη βόλτα μέχρι το παρατηρήτηριο με την απίστευτη θέα στη λίμνη και πορεία για το Ανθηρό προς έρευση στέγης. Οι γνώμες διίστανται, αποφασίζουμε να τιμήσουμε κάτι ζεστό στο καφενείο του χωριού και όλα ήρθαν με την ώρα τους. Άρχισαν οι ιστορίες από τον ντόπιο δάσκαλο για την ονομασία των γύρω κορυφών, για τη διχογνωμία μεταξύ των ορειβατών για την ακριβή θέση της κορυφής Φλυτζάνι, η ιστορία για τα 5 αδέρφια, άρχισαν να έρχονται και τα φαγητά, συμπληρώναμε με τις δικές μας προμήθεις, να σου και τα τραγούδια, τα ανέκδοτα, ο ιδιοκτήτης του καφενείου προθυμοποιήθηκε να φιλοξενήσει τις γυναίκες της παρέας στο σπίτι του, οι υπόλοιποι στήσαμε στην κεντρική πλατεία.

Ο στόχος της Κυριακής άλλαξε αρκετές φορές και μετά από παραινέσεις- πληροφορίες των ντόπιων προτιμήθηκε η προσέγγιση του διάσελου Πλάκας – Πέντε Πύργων, παρά η ανάβαση στους Πέντε Πύργους σύμφωνα με το χάρτη της Ανάβασης.

Αναχώρηση για το Δασικό χωριό αρκετά αργά αφού έπρεπε να στεγνώσουμε τις σκηνές από την υγρασία, και πορεία στον χωματόδρομο για ούτε λίγο, ούτε πολύ 2 ώρες. Στάση σε χαρακτηριστικό ξέφωτο, και στη συνέχεια βρίσκουμε την πηγή – ποτίστρα και την αρχή του μονοπατιού για τη χούνη που βγάζει στην κορυφή Φλυτζάνι (για τους ντόπιους) και στη συνέχεια με πορεία δυτική για τους Πέντε Πύργους.

Εμείς θα συνεχίσουμε για ακόμα ένα μισάωρο μέχρι το σημείο που τελειώνει ο δρόμος. Το θέαμα των Πέντε Πύργων εκπληκτκό. Θυμίζει αρτοτινά λιβάδια με τις Σούφλες. Παίρνουμε το μονοπάτι και από σάρες θα κινηθούμε προς το διασελο Πέντε Πύργων – Πλάκας. Σιγά – σιγά κάποιοι μένουν πίσω, οι υπόλοιποι θα συνεχίσουν μέχρι έναν ώμο ακριβώς κάτω από το επιβλητικό συγκρότημα των 5 Πύργων και μόνο ο Μάκης θα συνεχίσει μέχρι το διάσελο και στη συνέχεια μέχρι την πρώτη κορυφή της Πλάκας (την πιο ανατολική).

Οι υπόλοιποι θα λιαζόμαστε για αρκετή ώρα, χαζεύοντας απέναντι τη Νιάλα, τον Καταραχιά, τη Σβώνη, το Πουλί, το Παπαδημήτρη, την κόψη των Πετραλώνων. Δεν υπάρχει χρόνος για παραπάνω πράγματα, πλέον με την νέα ώρα νυχτώνει στις 6 και έχουμε και το ταξίδι της επιστροφής. Δίνουμε υπόσχεση ότι θα επιστρέψουμε, βγάζουμε αναμνηστικές φωτογραφίες, καφεδάκι στο Ανθηρό και ένα γρήγορο δείπνο στον πάντα φιλόξενο Αγ. Κωνσταντίνο.

Τελικά, όσες φορές και να επισκεφτεί κανείς τα Άγραφα, πάντα θα ανακαλύψει και κάτι καινούργιο.

Και όσο στο καφενείο του Ανθηρού θα υπάρχει η φωτογραφία – αφιέρωση του Παύλου Ευαγγελίδη του ΦΟΠ για την κορυφή Πλάκα, θα ξέρουμε ότι δεν αναφέρεται στην κορυφή Φλυτζάνι του χάρτη της Ανάβασης.

Στα καθαρά στοιχεία της διαδρομής, η προσέγγιση των Πέντε Πύργων γίνεται είτε μέσω Ανθηρού ή μέσω του Δασικού χωριού Δρυάδες. Κινείται επί το πλείστον σε δασικό δρόμο, ο οποίος μπορεί να παρακαμφθεί κάποιες φορές ενώ υπάρχει ένα μοναδικό σημείο ανεφοδιασμού νερού. Από την πλευρά που προσεγγίσαμε το βουνό δεν ήταν ξεκαθαρο ποιες από τις κορυφές των Πέντε Πύργων είναι προσβάσιμες πεζοπορικά. Από τη χούνη (μονοπάτι αποτυπωμένο στο χάρτη της Ανάβασης) δεν υπάρχει κάποια αντικειμενική δυσκολία εκτός των τελευταίων μέτρων που θέλουν κάποια προσοχή.

Για το Μπορλέρο, η εκκίνηση γίνεται από τα Ζυγογιαννέικα ή από τη διασταύρωση προς το Παρατηρητήριο (εναλλακτικά σημεία εκκίνησης το διάσελο του Αγ. Νικολάου από τα Δυτικά ή ο οικισμός Έλατος από τα Βόρεια), κόβει τον δρόμο σε λίγες φουρκέτες για να βγει στον Ελατάκο, (καταφύγιο ανάγκης για 7-8 άτομα), συνεχίζει ανηφορικά στο δάσος μέχρι χαρακτηριστικό άνοιγμα με ποτίστρα, αλλάζει κατεύθυνση για να βγει σε γυμνό, και τραβερσαροντας την Πετσαλούδα από αριστερά βγαίνει στις περίφημες Πόρτες των Αγράφων (βράχινο πέρασμα). Απο κει κατηφορίζει μέσα σε δάσος για να βρει τελικά το χωματόδρομο στα 1700 μέτρα που συνεχίζει για Νιάλα.

Η τελική ράχη των 300 μέτρων έχει κάποια κλίση αλλά η θέα από την κορυφή είναι απολαυστική. Ωρες πορείας για την ανάβαση (περίπου 4, με στάσεις).

Ευχαριστώ πολύ τον αρχηγό - γίδι Γκώστα για τα οργανωτικά και φυσικά όλους τους συμμετέχοντες.

Φθινόπωρο στα Βαρδούσια

2010-11-06T04:08:00.000-07:00

Στην ολιγοήμερη μου επιστροφή στην Ελλάδα, επισκέφτηκα τα μήτρια χώματα. Αυτή τη φορά, δεν ήθελα να ανέβω ψηλά προς τις άγριες βουνοκορφές των λατρεμένων μου Βααρδουσίων, αλλά να κατηφορίσω τα μονοπάτια προς το ποτάμι και να περπατήσω εκεί που πέρασα πολλά από τα παιδικά μου χρόνια (καλοκαίρια).

Η γιαγιά ήταν χαρούμενη γιατί έριξαν τσιμέντο στο δρόμο που οδηγεί στο σπίτι μας. Εμένα πάλι με έπιασε θλίψη μπροστά σε αυτή την τσιμεντοποίηση όλων των γραφικών μονοπατιών που συνδέουν το χωριό. Ευκολία θα σου πουν οι μεν, να μπορούν τα αυτοκίνητα να έρθουν ένα μέτρο από το κάθε σπίτι, να αφήσουν τους αγχωμένους και καταπιεσμένους Αθηναίους να απολάυσουν ένα ήρεμο ΣΚ στο χωριό, χωρίς να κάνουν βήμα και να καλοπεράσουν καταβροχθίζοντας όσα περισσότερα παϊδάκια μπορούν.

Πήρα το δρόμο προς το χωράφι που έχουμε στον Αγιο Αθανάσιο, νέοι χωματόδρομοι, νέα σπίτια, κάποια κακόγουστα, το μονοπάτι συνεχίζει,

αλλά θέλει καθάρισμα, πολλά βάτα, και κατεβαίνει στο ποτάμι. Που να σκεφτεί κάποιος να φτιάξει κανά γεφυράκι να περνάει απέναντι ή κάποιο παγκάκι. Προτεραιότητα στην τσιμεντοποίηση του χωριού. Γυρίζω πίσω από τα ίδια για να περάσω από την απέναντι όχθη του ρέματος (το γνωστό Σκατόρεμα) ακολουθώ τον χωματόδρομο που βγαίνει μέχρι τη γέφυρα του Νταού, βρίσκω ένα παλαιό πέτρινο εικονοστάσι, η μνήμη δε λαθεύει. 3 μέτρα κάτω από το δρόμο πέρναγε το μονοπάτι που οδηγεί στα Παλιοχώρια. Προς έκπληξη μου, υπάρχει ακόμα, αν και ο δρόμος σε κάποιες φουρκέτες το έχει καταστρέψει.

Ο καιρός κλειστός, αλλά τα φθινοπωρινά χρώματα υπέροχα. Δε θέλω να γυρίσω ακόμα σπίτι που με περιμένει η γιαγιά για φαγητό, θα πάρω ένα

άλλο δρόμο για να με βγάλει στην πλαγιά απέναντι από το σπίτι μας, όπου 20+ χρόνια πριν παίζαμε πόλεμο στις σάρες ανάμεσα στα έλατα και θυμάμαι τον εαυτό μου να φοβάται να περπατήσει σε αυτό το πεδίο. Σε λίγο βρίσκω το παλιό αυλάκι που χρησιμοποιούσαν οι χωριανοί για το πότισμα το καλοκαίρι. Θυμάμαι τη γιαγιά μου να έχει άγχος για να προλάβει να «γυρίσει» το νερό, πόσοι τσακωμοί και παρεξηγήσεις για το ποιος θα ποτίσει πρώτος. Τώρα πια έχει μουχλιάσει αλλά το μονοπάτι δίπλα σε αυτό υπάρχει ακόμη. Το ακολουθώ και θα με οδηγήσει στο μέρος που παίζαμε ποδόσφαιρο πιτσιρικάδες. Στη Τσελιανη.

Τώρα πια συρματοπλεγμένη, απόρησα πως μπορούσαμε και παίζαμε σε ένα τόσο μικρό χώρο με κλίση και με ένα μικρό γκρεμό δίπλα. Δίπλα στην αλάνα και μέσα στο δάσος, τα υπολείμματα ενός ξύλινου σπιτιού πάνω στα δέντρα.

Επιστρέφω σπίτι από το τελευταίο μη τσιμεντοποιήμενο μονοπάτι. Δε είμαι σίγουρος τελικά: Εγώ είμαι ο παράξενος και ο ρομαντικός ή οι γύρω μου έχουν χάσει κάθε έννοιας σεβασμού στο περιβάλλον και στο μέρος που μεγάλωσαν και σκέφτονται μόνο την καλοπέραση τους...

Monte Duria

2010-09-18T10:57:00.000-07:00

Έχω τη συνήθεια να κοιμάμαι σε απόλυτο σκοτάδι. Εδώ στην ξενιτιά, αυτή η συνήθεια μου συνδυάζεται με ένα μικρό παιχνίδι που απέκτησα ανοίγοντας τις ερμητικά κλειστές κουρτίνες τα πρωινά του Σαββάτου και της Κυριακής. Το αποτέλεσμα του ανοίγματος της κουρτίνας επηρεάζει την απόφαση για το πρόγραμμα της εκάστοτε ημέρας. Βροχερός καιρός = shopping therapy και χαζο βόλτες σε Μιλάνο – Como και λοιπές πόλεις του Ιταλικού Βορρά. Συννεφιασμένος καιρός = σχετικά μικρές πεζοπορίες, όχι μακριά από το Como. Ηλιόλουστος καιρός, πιο μεγαλεπίβολα σχέδια, σχετικά πιο μακριά από την έδρα μου.

Αυτό το Σάββατο λοιπόν η πρώτη θέα έξω από το παράθυρο ήταν ένας καθαρός και συνάμα φωτεινός ουρανός χωρίς ίχνος σύννεφου. Ήθελα να επιστρέψω σε ένα βουνό, που δεν είχα

ολοκληρώσει τη διαδρομή λόγω κακού καιρού και κακής ψυχολογίας, το Monte Duria. Και αυτή τη φορά θα ήμουν μόνος μου στη διαδρομή στη δυτική πλευρά της λίμνης του Como μέχρι τη Gravelona και στη συνέχεια ακολουθώντας τις πινακίδες για Peglio. Ο πεζοπορικός χάρτης που διέθετα, θα φανεί πιο σημαντικός για την εύρεση της έναρξης της πορείας, παρά για την καθ’αυτού πορεία. Ίσως ο πιο στενός ασφαλτόδρομος που έχω οδηγήσει που δεν χωράει σε καμία περίπτωση 2 αυτοκίνητα.

Αυτή τη φορά γνωρίζω καλά την περιοχή και θα εξαντλήσω όλο το δρόμο, λίγο μετά τον ορεινό οικισμό της Bodone. Παίρνω τον τσιμεντόδρομο, θα ξεχαστώ και θα χάσω την έναρξη του μονοπατιού χαζεύοντας έναν καταρράκτη απέναντι, τελικά δε θα μου βγει σε κακό, αφού η απότομη επόμενη ράχη που διαλέγω θα με βγάλει ακριβώς πάνω από τη στάνη που την προηγούμενη φορά κινήθηκε εναντίον μου απειλητικά ένα τσοπανόσκυλο. Πολύ ανηφόρα, το μονοπάτι έχει δεχθεί φρεσκοβαμμένη μπογιά σήμανσης από τον τοπικό ορειβατικό σύλλογο του Dongo , ράχη – ράχη μεχρι το Alp Duria κάπου στα 1900 μέτρα. Πίσω μου η λίμνη με τα δυο «πόδια» της, διακρίνεται το κοσμοπολίτικο Bellagio, το Legnone, το Sasso Canale (απωθημένο μου), ο γρανιτένιος γίγαντας του Pizzo Badile και η διασταύρωση των κοιλάδων της Chiavenna και της Valvassina. Έχω αναλυτική φωτογραφία με την τελική πορεία ανάβασης κινούμενος κάτω από κάθετα βράχια, ψάχνοντας το δρόμο για την κορυφή. Η σήμανση είναι άψογη. Σε βράχο, υπάρχει τεράστιο κόκκινο βέλος με το όνομα Duria. Σε λίγα

μέτρα αποκαλύπτεται το ανοικτό λούκι (25-30 μοίρες), κίνηση λίγο κάτω από την κορυφογραμμή, ένα ελάχιστα δύσκολο πέρασμα (σκαλοπάτι) και διακρίνεται ένας τεράστιος κούκος. Σε 1 λεπτό είμαι στην κορυφή και είναι δύσκολο να περιγράψω τη θέα. Στο Βορρά, άγριες κορυφές, ένα εντυπωσιακό χτένι που συνδέει τη Duria με το απίστευτο πέταλο που αρχίζει από το Berlinghera, στο δρόμο για τη Chiavenna, μέχρι το Bregagno κοντά στο Menaggio, η λίμνη στο νότο, η Grigna, το Pizzo Badile, to Disgrazia, to Bernina, τα βουνά πάνω το Bergamo.

Άπειρες φωτογραφίες, υπογραφή στο βιβλίο κορυφής, το οποίο φιλοξενείται σε ένα stainless steel (!) high tech κατασκεύασμα που στη πάνω βάση του έχει και το κλασσικό σχέδιο προσανατολισμού με όλα τα βουνά στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα και επιστροφή από τα ίδια. Το πρώτο κομμάτι θα με προβληματίσει λόγω του απότομου του πεδίου και η ύπαρξη μπατον θα φανεί λυτρωτική. Παίρνω τη ράχη κατηφορίζοντας και στο σημείο που άφησα το αυτκίνητο θα έχω σύντομη αλλά χαριτωμένη κουβέντα (στα Ιταλικά παρακαλώ) με τρεις ηλικιωμένους για τα βουνά της περιοχής και θα εντυπωσιαστούν από τις γνώσεις ενός ξένου για τα βουνά τους (και σίγουρα όχι για τα Ιταλικά μου).

Μια όμορφη πορεία σε άγριο τοπίο και καταπληκτική θέα.

Περισσότερες φωτογραφίες εδώ:

http://picasaweb.google.com/nmonezis/MonteDuria#

Πεζοπορικός Οδηγός της λίμνης Como (Volume 2 και υπάρχει και συνέχεια)

2010-09-12T05:46:00.000-07:00

Όταν περνάει κάποιος καιρός είναι δύσκολο να γράψεις για μέρη που επισκέφτηκες. Η μνήμη και οι σχετικές φωτογραφίες βοήθησαν λίγο...

Monte Generoso (1704μ.)

Μετά από ένα δεκαήμερο σπαστικής βροχής, ήρθε η άνοιξη και στα μέρη μας. Ο καιρός ηλιόλουστος και η γνωστή παρέα (Νίκος, Σταύρος και Yvette) παίρνουμε το δρόμο για Como – Argegno και στη συνέχεια για Intelve San Fedele με κατάληξη το τελευταίο χωριό πριν την Ελβετία, το γραφικότατο Erbonne. Έχουμε όλες τις απαραίτητες πληροφορίες, χάρτη, περιγραφή διαδρομής και ξεκινάμε. Κατηφορίζουμε προς το νεκροταφείο του χωριού και στη συνέχεια σε μια μεγάλη γέφυρα, όπου αλλάζουμε χώρα (!). Τραβερσάρουμε σε πυκνό δάσος χωρίς πολλά σημάδια, αποφεύγοντας να μπούμε στο επόμενο χωριό, και συμβουλευόμενοι τον χάρτη, παίρνουμε την ράχη, από αχνό στην αρχή μονοπάτι που στη συνέχεια θα γίνει ευδιάκριτο, όντας πάνω στην συνοριακή γραμμή ( τα γνωστά αριθμημένα τσιμεντένια κολωνάκια που έχουμε και εμείς στα βόρεια σύνορα μας).

Η ανηφόρα είναι έντονη, το μονοπάτι σε μια στιγμή γίνεται μια απότομη βράχινη σκάλα, να σου και ένα αγριοκάτσικο που φαίνεται να μην ενοχλείται τόσο πολύ από την παρουσία μας. Έχω καιρό να περπατήσω αλλά η επιθυμία μου να αντικρύσω την ευρύτερη περιοχή είναι μεγαλύτερη και θα αφήσω πίσω τους συνοδοιπόρους μου. Βγαίνω στην τελική κόντρα σε ένα λιβάδι με χορτάρι που χρυσαφίζει. Πρώτη κορυφή και αντικρύζω απέναντι την κύρια καθώς και τον σταθμό τρένου απέναντι (που έρχεται από την πλευρά της Ελβετίας (Mondrisio) που ανεβαίνει μέχρι τα 1600 μέτρα. Γυρίζω το πέταλο της κορυφογραμμής και είμαι στην κορυφή (περισσότερο μοιάζει με πλατεία) με τα παγκάκια του και τις πανοραμικές φωτογραφίες για να αναγνωρίσεις τις γύρω κορυφές που είναι πράγματι πολλές.

Μπροστά μας (στα πόδια μας θα έλεγα) η λίμνη του Lugano και όλες οι Άλπεις με προεξέχον, το στοιβαρό όγκο του Monte Rosa. Δυτικά, οι Άλπεις του Sondrio με το Bernina και το Monte Disgrazia, πιο νότια η λίμνη του Como και στο βάθος το Μιλάνο (!). Συμβουλεύομενος το χάρτη, βρίσκω νέα πορεία για την επιστροφή, πρώτα όμως στάση στο εστιατόριο του σιδηροδρομικού σταθμού με τρελή θέα για μια σούπα και γρήγορο φαγητό. Η επιστροφή θα μας φανεί ατελειώτη αφού τραβερσαραμε ουκ ολίγες πλαγιές μέχρι το καταφύγιο του Alpe d’Orimento (εμένα περισσότερο για χωριό μου φάνηκε) και πήραμε την κατηφόρα για το Erbonne, μέσα από πυκνό δάσος για το αυτοκίνητο μας.

Μια κυκλική βόλτα 6 ωρών σε 2 χώρες.

Monte Resegone (1875μ)

Παρασκευή απόγευμα και ακόμα δεν έχω εντοπίσει το στόχο του επερχόμενου ΣΚ. Επικεντρώνομαι στη Grigna και ανοίγω το χάρτη. Για κάποιο λόγο θα μου κάνει κλικ ο όγκος ανατολικά της Grigna, το Resegone.

Οι πρώτες πληροφορίες από το internet εντυπωσιακές. Σάββατο πρωί στο δρόμο για το Lecco, βρίσκουμε τις πινακίδες για Piano D’Erna. Σύντομα βρισκόμαστε σε ένα τεράστιο parking με τελεφερικ αλλά και με βροντές στο βάθος. Ομίχλη πολύ και μετά βίας βλέπουμε την κατάληξη του τελεφερίκ στην άγρια ράχη, 600 μέτρα ψηλότερα. Παίρνουμε και έναν μικρό οδηγό της περιοχής, και χωρίς πολύ μελέτη αποφασίζουμε να ακολουθήσουμε τη διασρομή 10 προς την κορυφή (που λανθασμένα θεώρησα την ευκολότερη για την κορυφή. Στην πραγματικότητα ήταν η δυσκολότερη).

Στενό μονοπάτι που τραβερσάρει την πλαγιά, κάποιες αλυσίδες για τα εκτεθειμένα σημεία και κάποια στιγμή βγαίνουμε σε ένα λούκι. Ο καιρός ανοίγει λίγο και από παντού ξεπηδούν μυτίκια και άγριες κορυφές. Ο δρόμος είναι ευθεία πάνω. Θα περάσουμε από 3 σημεία που απαιτούν στοιχειώδεις γνώσεις αντιστήριξης και η εξαντλητική ανηφόρα θα σταματήσει μετά από 400 μέτρα υψομετρικής. Τραβέρσα στην κορυγραμμή και σε λίγο εμφανίζεται η κορυφή με το χαρακτηριστικό σταυρό. Θα βρούμε και την έξοδο του μονοπατιού Νο.9 που μοιάζει με το λούκι του Μύτικα και θα το απορρίψουμε σαν επιλογή επιστροφής, λόγω της σαθρότητας του. Σε ένα τέταρτο είμαι στην κορυφή, αλλά δε φαίνεται πλέον τίποτα προς τη μεριά της λίμνης. Μόνο προς βόρεια ο ορίζοντας είναι ανοικτός.

Αρκετός κόσμος στην κορυφή, δυστυχώς και πολλές αναμνηστικές πλακέτες για νέους που έχασαν τη ζωή τους στο συγκεκριμένο βουνό. Στάση για τσάι στο συμπαθητικό καταφύγιο, θα μας κεράσουν και ένα λικερ από ενδημικό λιυλούδι και θα πάρουμε το μονοπάτι Νο1 (ίσως το πιο εύκολο μονοπάτι προσβασης της κορυφής). Το βουνό θυμίζει Αστράκα – Γκαμήλα με δολομιτικά μυτίκια. Θα πάμε λίγο γρήγορα για να πετύχουμε το τελευταίο δρομολόγιο του τελεφερίκ στις 17:30. Διασταύρωση με το μονοπάτι Νο5 μέσα από πυκνό δάσος και ένα παγωτό στο σταθμό του τελεφερικ μεχρι το επόμενο δρομολόγιο.

Άρχισε και η βροχή. Τώρα πια δε μας νοιάζει...

Sasso Canale (Τελικώς Monte Berlinghera (1930μ))

Σιγά – σιγά τελειώνουν τα βουνά της κάτω λίμνης και σε συνδυασμό με την ανάγκη για ανάβαση πάνω από τα 2000 μέτρα, μελετώ το Sasso Canale την τελευταία 2000αρη κορυφή στο μονοπάτι του Alta Via de Lago. Θα πρέπει να οδηγήσουμε όλο το παραλίμνιο δυτικό κομμάτι της λίμνης 1:30 + ένα 20λεπτο σε πολύ στενό δρόμο που θα μας οδηγήσει στο εκκλησάκι του San Bartolomeo πάνω από το Sorico.

Και πιο συγκεκριμένα στην προηγούμενη στροφή όπου και εστιατόριο – αγροτουριστικό κτήμα με θέα στη λίμνη. Διάθεση δεν υπάρχει, αρκετή ατονία + οκνηρία. Ο καιρός συνηγορεί για τη διάθεση μας. Κλειστός και έτοιμος να ρίξει καρέκλες. Η ταμπέλα για το Berlinghera, θα με ξυπνήσει. Ξέροντας ότι το πρώτο κομμάτι είναι δασωμένο, αξίζει τον κόπο να το ρισκάρουμε. Παίρνουμε τον τρακτερόδρομο που μετά χάνεται και σε 20 λεπτά είμαστε σε ένα πολύ πυκνό δάσος με αρκετούς υλοτομικούς χωματόδρομους. Σήματα υπάρχουν μόνο για κάποιο προηγούμενο αγωνα MTB. Από τα 10 λεπτά της πορείας έχω διαγράψει την πιθανότητα ανάβασης στο Sasso Canale.

Φοβόμαστε μην χάσουμε τον δρόμο της επιστροφής αλλά οι χάρτες που διαθέτουμε μας βοηθούν. Μετά το δάσος υπάρχει αλπικό λιβάδι, στο οποίο περνάει το μονοπάτι που κατεβάζει στο San Bartolomeo. Πολλά νερά στη διαδρομή, κάποια από τα οποία στάσιμα. Τα τσιμπήματα των εκατοντάδων κουνουπιών επίμονα. Όπως και η ανηφόρα του κακοτράχηλου χωματόδρομου. Σε 1,5 ώρα από την έναρξη είμαστε στο αλπικό λιβάδι Alpe di Mezzo. Πολλά σπίτια πέτρινα και αρκετά κοπάδια προβάτων βόσκουν από πλαγιά σε πλαγιά. Δεν έχουμε αποφασίσει τι θα κάνουμε. Πίσω μας έρχονται σαφώς γρηγορότερα δυο πεζοπόροι που θα αποδειχθεί, ότι είναι Ελβετοί. Σταματάμε και έχουμε μικρή κουβεντούλα. Σύντομα καταλαβαίνουν ότι δεν είμαστε τίποτα χαμένοι τουρίστες. Οι χάρτες που κουβαλάμε έιναι αδιάψευστος μάρτυρας. Εκείνοι έχουν τον αντίστοιχο της Ελβετικής πλευράς (Rovereto).

Τους δείχνω το εντελώς «κλειστό» Sasso Canale και όλοι συμφωνούμε ότι είναι αργά για άλλα 800 μέτρα υψομετρικής. Στιγμιαία ανοίγει ο καιρός στην κορυφή του Berlinghera. Η απόφαση είναι κοινή. Φαίνεται κοντά. Αξίζει μια προσπάθεια. Οι Ελβετοί θα συνεχίσουν στο μονοπάτι, εμείς θα το κόψουμε ευθεία για να βγούμε στο διάσελο μεταξύ Sasso Canale και Berlinghera. Ευδιάκριτο μονοπάτι θα μας βγάλει σε χαρακτηριστικό ώμο με σταυρό και θα απολαύσω για πρώτη φορά την όψη του Sasso Canale. Αρκετές χιονούρες, άγρια όψη, μυτίκια, Θυμίζει λίγο Σκόρδα Μουσουνίτσας.

Λίγες ανάσες, και βουρ για τα τελευταία μέτρα της διαδρομής. Δυο ακόμα Ελβετίδες έχουν ήδη φτάσει κορυφή. Ο καιρός κλείνει και δε μας επιτρέπει να απολαύσουμε το τέλος της λίμνης του Como. Βέβαια χαζεύουμε από μακριά τις κορυφές πάνω από το Sondrio και την κοιλάδα που οδηγεί στη Chiavenna. Υπάρχει και άλλο μονοπάτι για επιστροφή, αλλά η ομίχλη είναι αποτρεπτική. Επιστροφή από τα ίδια, αφού πρώτα βγάλουμε μερικές φωτογραφίες της λίμνης. Ο καιρός συνεχίζει να παίζει, ανοιγο-κλείνοντας. Θα κατέβουμε παρέα με τους 2 Ελβετούς και θα μιλήσουμε για την κρίση στην Ελλάδα για την ανάπτυξη των απομονωμένων χωριών στη χώρα τους για την επιστροφή των ανθρώπων στα χωριά τους. Θα κάνουμε μια μικρή στάση για να βρει ο συνοδοιπόρος μου το χαμένο του μπατον και θα συνεχίσουμε για να βγούμε στο parking του San Bartolomeo. Η ενδεικτική πινακίδα για το Sasso Canale θα μας εκνευρίσει και απογοητεύσει ταυτόχρονα. 3 ώρες!! Για 1200 υψομετρική, και με τα τελευταία 400 σίγουρα σε εκτεθειμένη κόψη.

Οκ. Μια άλλη φορά ίσως...

San Marco Pass

2010-09-10T13:35:00.000-07:00

Το πρόγραμμα για αυτό το ΣΚ έλεγε διανυκτέρευση στο βουνό (στο αυτοκίνητο) για αποφυγή άσκοπων μετακινήσεων κάπου στα σύνορα του Sondrio και του Bergamo. Φόρτωμα όλων των απαραίτητων (υπνόσακος, fleece, τρόφιμα, νερά) και πορεία για το τόσο προσφιλές – αγαπημένο Lecco και τα αναρίθμητα τουνελ του. Στην έξοδο μετά το Sorico παίρνουμε το δρόμο για Sondrio και στο ύψος του Morbegno ακολουθούμε τις ενδεικτικές πινακίδες για το San Marco Pass. Ατελείωτες στροφές σε στενό ασφαλτόδρομο για να βρεθώ κάπου στα 1900 μέτρα, σε ένα διάσελο που το χαρακτηριστικό του είναι οι πυλώνες του ηλεκτρικού ρεύματος. Για σήμερα δεν υπάρχει πολύς χρόνος οπότε θα προτιμηθεί μια μικρή διαδρομή. Αφού παρκάρω, διαλέγω το βουνό δεξιά (δυτικά) του πάσου, 150 μέτρα ψηλότερα, μόνο και μόνο για να αγναντεύσω την περιοχή. Ο καιρός είναι συνννεφιασμένος, σίγουρα ξεχωρίζουν οι όγκοι στα βόρεια με το συγκρότημα του Bernina, ενώ στα νοτιοανατολικά παρελαύνουν οι Άλπεις του Bergamo (Orobie).

Επιστρέφω στο διάσελο και αποφασίζω να πάρω τη Via Priula (η οποία δεν είναι τίποτα αλλο από το παλιό δρόμο που συνέδεε τις εκατέρωθεν περιοχές του διάσελου. Σε 15 λεπτά βρίσκομαι στο καταφύγιο San Marco, όπου θα πάρω χρήσιμες πληροφορίες για τα μονοπάτια της περιοχής. Το πιο κοντινό μονοπάτι είναι αυτό που σε ανεβάζει στο διάσελο του Verrobbio (Passo verrobbio). Ο καιρός δείχνει να κλείνει αλλά και τι με αυτό;; Καιρό έχω να περπατήσω με βροχή.

Οι περισσότεροι γυρνάνε τέτοια ώρα (16:00) από τις εξορμήσεις τους, αλλά αυτό καθόλου δε με αποθαρρύνει. Το μονοπάτι τραβερσάρει σταθερά στα 1800-1850 μέτρα, και στο τέλος έχει μια ανηφορική 200 μέτρων για το διάσελο. Όσο πλησιάζω, ο ήλιος κάνει πιο έντονη την παρουσία του και απολαμβάνω το τοπίο. Μπροστά μου κυριαρχεί το Monte Ponteranica με τη μικρή και χαριτωμένη αλπική λίμνη του Pescegallo. Ακριβώς στο διάσελο υπάρχουν οχυρώσεις από τη πολύ γνωστή Linea Cadorna που είχε κατασκευαστεί κατά το πρώτο παγκόσμιο πόλεμο.

Η πινακίδα για την κορυφή Vernobbio με τη δυσκολία ΕΕ (Esperti Escursionisti) και τη δεύτερη πινακίδα θα προσδώσουν ενδιαφέρον στην ως τότε ψιλοαδιάφορη βόλτα. Αρχίζω την ανάβαση σε πολύ στενή κόψη που κατά τόπους χρειάζεται να βάλεις χέρια. Στη συνέχεια θα έχω τρυφερό τετ α τετ με ένα βράχο, αφού για να συνεχίσω θα πρέπει να τον σφιχταγκαλιάσω, και για τα υπόλοιπα 20 λεπτά θα κινούμαι πότε πάνω στην κόψη και πότε αριστερά ή/και δεξιά, ανάλογα με το ποια πλευρά προσέφερε την ασφαλέστερη κίνηση. Φτάνω στην ομώνυμη κορυφή, πίσω μου η ομίχλη έχει πλημμυρίσει το διάσελο και απολαμβάνω τη θέα των άγριων κορυφών του Badile και του Bernina. Η ομίχλη πλησιάζει και ανησυχώ. Αν η κορυφογραμμή έχει πάνω από 2 κατευθύνσεις, θα πρέπει να είμαι ιδιαίτερα προσεκτικός για να μην χαθώ. Όλα θα πάνε καλά και με απόλυτη ομίχλη θα ανεβοκατέβω άλλες 10-12 μικρές εξάρσεις της κορυφογραμμής, και πλέον σε πιο βατό μονοπάτι θα περάσω ακριβώς κάτω από την κορυφή που επισκέφτηκα νωρίτερα. Ο ήχος των αυτοκινήτων από το διάσελο με καθυσυχάζει και σε λίγο φτάνω στο διασελο. Κατεβαίνω στο καταφύγιο, πλέον με το αυτοκίνητο για να τσιμπήσω κάτι για κακή μου τύχη το εστιατόριο έχει σταματήσει να σερβίρει και «αναγκάζομαι» να κινηθώ προς το επόμενο στόχο, το Valbondione για την ανάβαση της επόμενης ημέρας στην περιοχή της Pizzo di Coca.

Και η κατάβαση από το διάσελο προς το Bergamo είναι μια απίστευτη οδηγική απόλαυση, Από τις οδηγίες του Google Maps στο ύψος του San Giovanni Bianco (απίστευτα όμορφο χωριό) έπρεπε να ακολουθήσω τις πινακίδες για Dossena. Κάπου εκεί, στους απίστευτα στενούς και επικίνδυνους δρόμους της περιοχής, και ενός μεγαλοπρεπούς - άσκοπου κύκλου με επιστροφή στο San Giovanni Bianco (δεν βρήκα ποτέ τις πινακίδες για τον τελικό προορισμό μου) πήρα την απόφαση να γυρίσω στο Bergamo και από εκεί επιστροφή μέσω Μιλάνου στην έδρα μου.

Συνολικός χρόνος οδήγησης: 5:30

Συνολικός χρόνος Περπατήματος: 4:00

Αν άξιζε;; Μη το συζητάτε... Τυπικό κρυακουριώτικο χτένι έκανα + πάνω από 300 κλειστές στροφές σε στενούς ασφαλτόδρομους.

Via Spluga (ή το Ασπρόρεμα της Chiavenna)

2010-08-30T13:49:00.000-07:00

Από τον πρώτο καιρό της παραμονής μου στην ξενιτιά, ανακάλυψα ένα ορειβατικό περιοδικό (Montagne) του οποίου απέκτησα αρκετά τεύχη, τα οποία συνοδεύονταν και από χάρτες (σε διάφορες κλίμακες). Έχοντας μπει σε διαδικασία (σιγά –σιγά) επιστροφής στην πατρίδα, ήθελα να επισκεφτώ μέρη που είχα παραλείψει και είχα σημαντικές πληροφορίες για αυτά. Οπότε, μελετώντας, (η αλήθεια είναι βιαστικά) τον χάρτη και το τεύχος Spluga – Mesolcina, το μάτι μου έπεσε σε μια φωτογραφία που αναφερόταν σε μια περιπέτεια του Ναπολέωντα, στο πέρασμα του από τη κοιλάδα του Hinterrhein (ενός από τους δυο τροφοδότες του γνωστού Ρήνου) στη κοιλάδα της Chiavenna, όπου η απόπειρα του να περάσει χειμώνα με βαρύ οπλισμό, του κόστισε αρκετές ζωές στρατιωτών και οπλισμού του. Η via Spluga, όπως ονομάζεται αυτός ο δρόμος – μονοπάτι, είναι ένας πανάρχαιος (ρωμαϊκός) δρόμος που εκμεταλεύεται το «τοπικό» ήπιο ανάγλυφο των Άλπεων.

Η διαδρομή μας, κλασσικά από Lecco, βγαίνοντας από τα δεκάδες τούνελ, το βλέμμα μας επικεντρώνεται στο επιβλητικό Piz Badile, και στη διασταύρωση για Sondrio φεύγουμε αριστερά για Chiavenna - St Moritz. Μπαίνοντας στη Chiavenna προσέχουμε τις πινακίδες στο πρώτο roundabout ή ιταλιστί rotonda μετά τη γραφική γέφυρα και ακολουθούμε τις ταμπέλες για Spluga, παίρνοντας την έντονη ανηφόρα για Campodolcino με τελικό προορισμό την μικρή λιμνούλα με το μικρό υδοηλεκτρικό στην Isola.

Βρίσκουμε το μονοπάτι σχετικά εύκολα και με ήπιες κλίσεις βγαίνουμε ψηλότερα, χαζεύοντας καταρράκτες, κινούμαστε εκατέρωθεν ενός ρέματος και σε λίγο βρίσκουμε παλιό ξύλινο γεφυράκι που θα μας φέρει στο πιο εντυπωσιακό κομμάτι του μονοπατιού που είναι λαξευμένο στο βράχο.

Σε όλο το τελευταίο κομμάτι υπάρχει συρματόσκοινο για την ανάβαση κατά τους χειμερινούς μήνες. Σε λίγο εμφανίζεται και το φράγμα και δε θα αργήσουμε να βγούμε στο ύψος της τεχνητής λίμνης του Montespluga. Διακρίνουμε και τον αυτοκινητόδρομο που κινείται στην ανατολική όχθη της λίμνης. Χαζεύουμε το μονοπάτι από ψηλά και αποφασίζουμε να κινηθούμε περιμετρικά της λίμνης από τα δυτικά μέχρι το χωριό Montespluga.

Ενώ το χωριό φαίνεται κοντά θα χρειαστούμε περίπου 40 λεπτά για να το φτάσουμε. Στάση για φαγητό (εγώ προτίμησα σούπα) και επιστροφή από τα ίδια με μικρή επίσκεψη στη πολύ γραφική Chiavenna.

Δε μπορώ να μην αναφέρω πως το υδροηλεκτρικό εργοστάσιο αλλά και το φράγμα ήταν σε απόλυτη αρμονία με το φυσικό περιβάλλον και δε μπορώ παρά να ανακατεύομαι σκεπτόμενος την αντίστοιχη περίπτωση της Μεσοχώρας.

Και ένα tip για τους φίλους του Scialpinismo (και όχι μόνο).

Το χωριό (MonteSpluga) προσφέρεται για αναβάσεις στις γύρω κορυφές (Pizzo Tambo(3279m), Pizzo Ferre(3103m), Pizzo Suretta (3027m)

Σκύρος 2010

2010-08-26T12:09:00.000-07:00

Τον Αύγουστο που μας πέρασε, αφιέρωσα σχεδόν μια βδομάδα στην Σκύρο, το νησί στο κεντρικό Αιγαίο. Χαλαρές διακοπές, με έδρα την φιλόξενη παραλία του Αγ. Πέτρου και με την προσφιλή συνήθεια για λίγο περπάτημα.

Πραγματοποίησα τρεις από τις πιο δημοφιλείς διαδρομές στο νησί (Κόχυλας από Αχίλλι, Παναγιά Λυμπιανή – Χώρα και Ρένες – Ακρ.Λιθάρι) αλλά αυτή που με εντυπωσίασε περισσότερο και θα παραθέσω στη συνέχεια ήταν η τελευταία.

Περιγραφή διαδρομής:

Από τη Χώρα παίρνουμε το δρόμο για Ασπούς – Καλαμίτσα – Νύφι, κάποια στιγμή πινακίδα μας ενημερώνει ότι μπαίνουμε σε στρατιωτική περιοχή και ότι απαγορεύεται η λήψη φωτογραφιών. (οκ, καλά). Το τοπίο είναι σχεδόν σεληνιακό, μόνο η θάλασσα σπάει τη μονοτονία της πέτρας. Παρόλο ότι έχω χάρτη του νησιού, δεν πολυκαταλαβαίνω που είμαι και μόνο όταν συναντώ ένα ζευγάρι στο ύψος μιας διασταύρωσης αρχίζει το μυαλό να δουλεύει. Πινακίδα ενημερώνει για τον ναύσταθμο, αλλά οι Σκυριανοί για κάποιο λόγο δεν έχουν προβλέψει να βάλουν και μια πινακίδα για το τάφο του Brooke (φιλέλληνα ποιητή).

Συνεχίζω ευθεία, μπαίνω σε επόμενο χωματόδρομο (όπου υπάρχει πακακίδα για την παραλία (Ρένες) αλλά και για τον φάρο) και στο ύψος του ξωκκλησιού του Αγ. Γεωργίου, αφήνω τη Fabia και παίρνω τον κατήφορο για την παραλία.

Διακρίνω ήδη απέναντι τα γιδόστρατα που φεύγουν προς το ακρωτήρι και λίγο αργότερα βρίσκω και το μονοπάτι που αφήνει τον κακοτράχαλο δρόμο, διασχίζει δυο μικρά ρέματα και τσουπ είμαι στην απέναντι πλαγιά. Μ ικρή ανηφόρα και βγαίνω σε τεράστιο πλάτωμα (Αραγάδες) με κατευθυντικές πινακίδες για το μονοπάτι οι οποίες επαναλαμβάνονται ανά τακτά διαστήματα (250-300 μέτρα). Λίγο μετά το τελευταίο μοναχικό δέντρο με τα λυγισμένα κλαδιά, φτάνω σε χείλος γκρεμού, που αποφεύγει κανείς αριστερόστροφα, η σήμανση συνοδεύεται και από κούκους και είναι συνεπέστατη. Πρώτη στάση χαζεύοντας το γκρεμό κάτω μου με τα απίστευτα γαλαζοπράσινα νερά και βλέπω για πρώτη φορά τον φάρο.

Συνεχίζω ανηφορικά, χάνω για λίγο το μονοπάτι που κερδίζει απότομα ύψος, αλλά τα σημάδια και ένας στύλος με βοηθούν να το ξαναβρώ άμεσα. Και φτάνουμε στο τελευταίο και συναρπαστικό κομμάτι του μονοπατιού που κινείται κολλητά σε άγρια βράχια, κάνοντας σαφώς πιο «ενδιαφέρουσα» την τελική κατάβαση στο φάρο.

Λίγο πριν (το φάρο) υπάρχει διασταύρωση που σε οδηγεί στην προβλήτα, φαντάζομαι το μέρος που έφτανε ο εκάστοτε φύλακας του φάρου (εκ θαλάσσης). Μπροστά μου αποκαλύπτεται μια κρυφή παραλία, που από πάνω της χάσκει μια γκρεμίλα τουλάχιστον 200 μέτρων. Δε χάνω την ευκαιρία για λίγες στιγμές δροσιάς και χαλάρωσης από το λιοπύρι των 35 βαθμών. Δεν κάθομαι πολύ γιατί οι κάτοικοι της περιοχής (ίσως μαυροπετρίτες) αναστατώθηκαν με την παρουσία μου και δε θέλω να «κατεβάσουν» καμιά αδέσποτη πέτρα από ψηλά. Τα εντελώς μουσκεμένα ρούχα από τον ιδρώτα, έχουν στεγνώσει. Αρχίζω την επίπονη ανηφόρα για το φάρο, μικρή ξεκούραση στο προαύλιο του, και επιστροφή από τα ίδια.

Χωρίς στάσεις υπολογίστε περίπου 4 ώρες. Νερό δε θα βρείτε, μη το επιχειρήσετε καλοκαίρι τις μεσημεριανές ώρες.

Επίσης φιλική συμβουλή. Χρησιμοποιήστε μακρύ παντελόνι και trekking μποτάκι. Μην προσπαθείτε να αποφύγετε τα εκατομύρια αγκάθια και τα λοιπά αφιλόξενα είδη της Σκυριανής χλωρίδας. Απλά, ποδοπατήστε τα.

Berner Oberland

2010-08-23T11:13:00.000-07:00

Εκμεταλλευόμενος την παρουσία μου στην Βόρεια Ιταλία σκέφτηκα να «θυσιάσω» μερικές ημέρες από την καλοκαιρινή μου άδεια για μια ακόμη επίσκεψη στην γειτονική Ελβετία και πιο συγκεκριμένα στην ορεινή περιοχή του Interlaken (Berner Oberland).

Παρέα λοιπόν με τον Μάκη και τον φίλο του τον Σωτήρη που ήδη είχαν εξερευνήσει την περιοχή του Como και του Lugano (με ποδήλατα και αυτοκίνητο), υπομείναμε καρτερικά τα 10+ πλέον χιλιόμετρα ουρά πριν το τούνελ του San Gottardo και τις 3 ώρες καθυστέρησης, απολαμβάνοντας στη συνέχεια την εκπληκτικής ομορφιάς διαδρομή προς το Sustenpass βγαίνοντας στο Wassen και παρατηρώντας την ύπαρξη φρέσκου χιονιού πάνω από τα 3000μ.

Λόγω της καθυστέρησης, το αρχικό πρόγραμμα για για μικρή ανάβαση χρησιμοποιώντας το Tallibahn στην περιοχή του Gadmen ματαιώθηκε και αντί αυτής επιλέγχθηκε μια γρήγορη 400μ. ανάβαση στο καταφύγιο Sustlihütte (2257μ). Διανυκτέρευση σε camping στο Gadmen λίγο πριν το Innertkirchen με τον επιβλητικό τοίχο - δολομιτικό συγκρότημα του Gadmerflue. Την επομένη, πορεία προς Interlaken με τελικό προορισμό το Grindelwald, με το Eiger να μας χαιρετίζει ασυννέφιαστο.

Τα παιδιά ήθελαν λίγο να χαζέψουν την περιοχή, εγώ πάλι ήθελα να περπατήσω. Παίρνω λοιπόν το αυτοκίνητο για Lauterbrunnen. Τυχαία θα εντοπίσω τους καταρράκτες στο Trümmelbach ψάχνοντας περισσότερο για τζάμπα θέση στάθμευσης (ως κλασσικός Έλληνας) και στη συνέχεια θα επιστρέψω με τα πόδια στο Lauterbrunner για να πάρω το πολύ όμορφο δασωμένο και ανηφορικό μονοπάτι για Mürren (2 ½) ώρες, χαζεύοντας το massif του Jungfrau περνώντας από το σταθμό του τρένου Winteregg και στη συνέχεια παράλληλα με τις γραμμές του, μέχρι το χωριό. Φωτογραφίες και επιστροφή με τρένο και τελεφερίκ στο Lauterbrunner.

Την επομένη και αφού ο Μάκης, ήταν ακόμα αδύναμος από μια ξαφνική ίωση, θα κάνω μια ανάβαση πέριξ του Gringenwald από το Bussalp (τυχαία, μιας και έπεσα πάνω στο σχετικό λεωφορείο, ενώ είχα σκοπό να πάρω το τελεφερίκ για το Bort) με πορεία προς το Faulhorn (2691μ). Θέα προς τα νότια τις δίδυμες λίμνες Brienzersee - Thunersee και προς το Βορρά τη θρυλική τριάδα Eiger – Mӧnch - Jungfrau. Συνέχεια προς τη μαγική λίμνη Bachalpsee με θέα τις κορυφές Wetterhorn, Schreckhorn και Finsteraarhorn, στάση για άπειρες φωτογραφίες και στη συνέχεια, χωρίς να χάσω αρκετό ύψος για το First (βασικός σταθμός τελεφερίκ της περιοχής), από όπου ένα πολύ συμπαθητικό μονοπάτι θα με βγάλει αρχικά σε ένα ορεινό συνοικισμό (Bachläger) και στη συνέχεια από δασωμένο κομμάτι στο Bort και από εκεί στο τέρμα του τελεφερίκ στο Grindelwald. Καθαρό περπάτημα 6 ½ ώρες.

Ο Μάκης ένοιωθε ήδη καλύτερα, αφού είχε πραγματοποιήσει με τον Σωτήρη και μια βόλτα στο Kleine Scheidegg για να δει από κοντά το Eiger και τη διάσημη ορθοπλαγιά του, και ήταν ώρα να δούμε την πίσω και λιγότερο γνωστή όψη του μυθικού αυτού βουνού (Eiger). Πήγαμε λοιπόν στο Grindelwald με τα πόδια και με άλλο τελεφερίκ κάναμε τα 500 μέτρα υψομετρικής για το Pfingstegg. Από κει ανηφορικό μονοπάτι σε βγάζει μετά από 1 ½ ώρα στο καταφύγιο Bäregg όπου και μπορείς να χαζέψεις τον παγετώνα Unterer Grindelwald Gletscher, αλλά το σημαντικότερο, να είσαι στα νώτα του Eiger, χαζεύοντας την δυτική φάτσα του.

Για να γεμίσουμε λίγο την ημέρα, δεν επιστρέψαμε από τα ίδια, αλλά συνεχίσαμε ανατολικότερα με κατεύθυνση το προς ανακαίνιση Hotel Wetterhorn, για να «πιάσουμε» ένα ακόμα μονοπάτι που θα μας γύριζε στο Grindelwald και τελικώς στον συμαθέστατο αχυρώνα μας στο Grund. (Καθαρές ώρες περπατήματος 5).

Τελευταίο και συνάμα πλούσιο δείπνο στο Lauterbrunner και αποχαιρετισμός των παιδιών που θα φεύγανε την επομένη, άγρια ξημερώματα για να προλάβουν το καράβι στην Ανκόνα.

Την τελευταία ημέρα χαλαρό περπάτημα, με αφετηρία πάλι το Hotel Wetterhorn, στον Oberer Grindelwald Gletscher, με στόχο τις απότομες σκάλες και την κρεμαστή γέφυρα πάνω από τον παγετώνα. Αρκετές φωτογραφίες, και αφού υπάρχει αρκετός χρόνος και ο καιρός δείχνει να κλείνει, αποφασίζω επίσκεψη στην γειτονική Βέρνη (70-80 χλμ), όπου κατά τύχη πέτυχα και το αλπινιστικό μουσείο της Βέρνης (και σας συνιστώ ανεπιφύλακτα), μια βόλτα στους κεντρικούς δρόμους της πόλης, επιστροφή μέσω Interlaken, μια περατζάδα από το Interlaken West – Ost (που ενώνει και τις δυο δίδυμες λίμνες Brienzersee - Thunersee) και επιστροφή για ύπνο. Πέμπτη πρωί, στο δρόμο για το Malpensa, γεμάτος εικόνες, αλλά και με την άρνηση να επιστρέψω στο καμίνι της Αθήνας (έστω και για μια ημέρα), κοιτάζοντας το θερμόμετρο να γράφει 9 βαθμούς στο υψηλότερο πέρασμα της διαδρομής (Sustenpass, 2.200μ).

Σίγουρα, δεν θεωρώ ότι έκανα κάτι αξιομνημόνευτο, απλά θαύμασα χαζοπερπατώντας για 3 ημέρες μερικά ιερά βουνά των Άλπεων και άλλα απίστευτα τοπία..

Και μερικά tips:

Μείνετε καλύτερα σε camping και εφοδιαστείτε με τρόφιμα από Ιταλία.

Οι μετακινήσεις στην Ελβετία κοστίζουν και πληρώνεις παντού το parking. Yπολογίστε επίσης 40 φράγκα για να αποκτήσετε το ετήσιο πάσο κίνησης σας στους Ελβετικούς αυτοκινητοδρόμους.

Η περιοχή του Grindelwald έχει σημειωμένες πάνω από 70 πεζοπορικές διαδρομές (θα τις βρείτε στο φυλλάδιο που μοιράζεται σχεδόν παντού στο χωριό). Όρεξη να έχετε...

Επίσης για όποιον ενδιαφέρεται υπάρχει το τρενάκι που σε πηγαίνει στο JungfrauHoch – Top of Europe (3454μ.) μέσα από τα έγκατα του Eiger με καταπληκτική θέα και απίστευτες εγκαταστάσεις από τους Ελβετούς (κόστος 130€). Κάνει και ολιγόλεπτη στάση στο Eigerwand.

Το Jungfrauhoch είναι επίσης ιδανικό για μια ανάβαση στο Mӧnch και Jungfrau.

Εναλλακτικά, μπορείτε να πάτε στην κορυφή του Schilthorn με το περιστρεφόμενο εστιατόριο και την επίσης καταπληκτική θέα στην γύρω περιοχή.

Όλα βέβαια εξαρτώνται από τον καιρό. Ενδεικτικά, λίγες ημέρες πριν την επίσκεψη μας, έριξε φρέσκο χιόνι στα γύρω βουνά, που έκανε απαγορευτική την ανάβαση στο Eiger (τουλάχιστον για μια εβδομάδα). Επίσης, το Eiger είναι σχετικά ντροπαλό και δεν εμφανίζεται συχνά χωρίς την σχεδόν μόνιμη παρέα των πυκνών σύννεφων.

Για την οργάνωση, καθαριότητα και συντήρηση όλων των μονοπατιών αλλά και όλων των λοιπών εγκαταστάσεων, δε χρειάζεται να πω κάτι...

Όλυμπος - Γομαρόσταλο

2010-07-12T14:49:00.000-07:00

To SMS του Αποστόλη με ανταπόκριση του άλλου γιδιού Γκώστα περί right through βροχής στην περιοχή του Ολύμπου, δε με προβλημάτισε ιδιαίτερα. Υποτίθεται ότι γύριζα στην Ελλάδα για 4 ημέρες για να ξεκουραστώ και διάλεγα να κάνω μια γαιδουρο ή γομαροανηφόρα 1500 μέτρων υψομετρικής, με κακή πρόγνωση του καιρού, αλλά με παρέα καλών φίλων.

Η εναλλακτική μιας βόλτας στο Βόλο με επίσκεψη στα πασίγνωστα τσιπουράδικα, στριφογύριζε στο μυαλό μου, όπως και το αυτοκίνητο του Μάκη στις στροφές πάνω από το Λιτόχωρο για τον τελικό προορισμό της ημέρας τα Πριόνια. Χαιρετούρες με τα άλλα παιδιά και ύπνος στα ελάχιστα ομολογουμένως καλυμμένα μέρη του αναψυκτηρίου και των βοηθητικών του χώρων (χωρίς να εξαιρεθεί και η εξωτερική τουαλέτα) αναμένοντας τον καιρό της επομένης.

Η πρόταση του Μάκη για έγερση στις 04:00 για την αποφυγή της προβλεπόμενης καταιγίδας, κρίθηκε μη υλοποίησιμη και ανεδαφική. Παρόλα αυτά, η ομάδα θα κάνει μια υποχώρηση και θα θυσιάσει τουλάχιστον 1 ώρα ύπνο και κατά τις 0700 θα πάρει το δρόμο για τα ψηλά. Ατελείωτη ανηφόρα, αλλά σε πολύ καλή σήμανση στο μονοπάτι του Γομαρόσταλου. Στην πρώτη ώρα, στάζω ολόκληρος. Μικρές στάσεις, στα 1650 βρίσκουμε το μονοπάτι που έρχεται από το Στράγκο, και με μια μεγάλη τραβέρσα στο μοναδικό ίσιο κομμάτι της διαδρομής, βρισκόμαστε σε ένα λιβάδι, έναρξη της ράχης. Τα σύννεφα πληθαίνουν, και παρακαλάμε όλοι μας να κρατήσει για λίγο ο καιρός. Η ράχη στην αρχή είναι πολύ ανοικτή, θα περάσουμε από λιβάδια, παρέα με τα ρόμπολα και θα κάνουμε την πρώτη μεγάλη στάση σας στα 2100, πάλι σε χαρακτηριστικό ώμο-λιβάδι. Τα σημάδια σταματούν, τραβερσάρουμε μια πλαγιά – σάρα, βλέπουμε οτι δεν κάνουμε μεγάλη πρόοδο και αποφασίζουμε να πάμε όλο ευθεία για να βρούμε την αρχή του λουκιού για την έξοδο μας στο Οροπέδιο.

Η ομίχλη κάνει αισθητή την παρουσία της και επηρεάζει κάποιους από τους συμμετέχοντες .Το τελευταίο κομμάτι, άχαρο, μας θυμίζει (dejavu) την σάρα του Σκολιού, που είχαμε περπατήσει, περίπου ένα χρόνο πριν. Η Μάρθρα θα ταλαιπωρηθεί λίγο, αλλά θα τα καταφέρει και όλοι μαζί, μπαίνουμε στο λούκι για τα τελευταία 150 μέτρα υψομετρικής. Το πρώτο βήμα θα με προβληματίσει καθώς γλυστράει, αλλά μετά όλα γίνονται πιο εύκολα.

Ομοιάζει με αυτό του Μύτικα, αλλά είναι σαφώς μικρότερο. Η σήμανση συνεπής σε βοηθάει να ακολουθήσεις την ασφαλή πορεία. Από τη στιγμή που μπήκαμε στο λούκι, η ομίχλη δεν μας άφησε να δούμε τίποτα, μόνο φωνές από την πλευρά της Σκούρτας και του Λαιμού.

Με αποφασιστικά βήματα, περνάμε και τις τελευταίες δυσκολίες και είμαστε στο οροπέδιο. Πλέον , σκεφτόμαστε ένα πράγμα. Τη θαλπωρή του καταφυγίου και την κουβέντα με το διαχειριστή του, καλό φίλο και επίτιμο μέλος των Αλλού Γιαλλού, Mike. Είναι μεσημέρι και δε θα μπορέσουμε να πούμε όχι σε ένα πλούσιο γεύμα, περιμένοντας και τον Κώστα με την Ελισάβετ, που διάλεξαν τα κλασσικά από Πετρόστρουγκα. Τα λέμε με τον Mike, ξεκινάει και η βροχούλα, αλλά δε μας νοιάζει πια. Μεσημεριανός ύπνος με background ήχο τις σταγόνες που μουσκεύουν τη σκηνή μας, αλλά και με την αξεπέραστη παρέα του θρόνου του Δία. Το απογευματάκι, χαλαρή βόλτα στις γύρω κορυφές, φωτογραφίες, αστεία και πάνω από όλα χαλαρή διάθεση. Συνεχίζουμε με δείπνο και συζητήσεις για την επόμενη ημέρα. Δεν νοιώθω την ανάγκη να κάνω κάτι περισσότερο. Είμαι ήδη πλήρης. Τελικά, την επομένη οι περισσότεροι θα απολαύσουμε τις πολυθρόνες του καταφυγίου και μόνο ο Μάκης θα σώσει το γόητρο των Αλλού Γιαλλού με την μοναχική του ανάβαση στο Στεφάνι.

Χαιρετάμε τον Mike και καταλήγουμε, από Λαιμό – Πετρόστρουγκα στη Διασταύρωση και στη συνέχεια για καφέ (φραπέ για την ακρίβεια) στο Λιτόχωρο, γιατί καλός ο cappuccino και ο espresso αλλά....

Αποχαιρετισμοί και σχέδια για επόμενες εξορμήσεις....

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ

Περισσότερες φωτογραφίες στο

http://picasaweb.google.com/nmonezis/Olympos_Gomarostalo#

Στην αετοφωλιά των Τζουμέρκων

2010-05-26T02:49:00.000-07:00

Η ομάδα έδωσε αρχικό ραντεβού στο Κιάτο για τις απαραίτητες διευθετήσεις αυτοκινήτων στο σπίτι του Αποστόλη. Αναχώρηση αργά το απόγευμα και πρώτη στάση στην Αμφιλοχία για σύντομο δείπνο (να γευτούμε και ένα σουβλάκι εμείς οι ξενιτεμένοι). Η πορεία μας συνεχίζεται για Άρτα και μέσω Ροδαυγής τελικός προορισμός οι Μελλισουργοί. Ο Αποστόλης τους είχε επισκεφτεί πρόσφατα για να συνεπικουρήσει τον Κωστή στην αναγνωριστική της επίσημης εξόρμησης του ΕΠΟΣ Φυλής. Από ένστικτο και μόνο, τα δυο τελευταία χρόνια, πίστευα πως το συγκεκριμένο χωριό θα απολάμβανε τέλεια θέα, μιας και κυκλώνεται πραγματικά από τους στοιβαρούς όγκους της Κακαρδίτσας και των Τζουμέρκων. Δεν έπεσα έξω. Όπως με καμάρι υποστηρίζουν οι ντόπιοι η αετοφωλιά τους. Φτάσαμε σχετικά αργά (02:30) τιμώντας το σχετικό έθιμο των εξορμήσεων του τριημέρου του Αγ.Πνεύματος.

Αναζήτηση στέγης, κλασσικά σε εκκλησία και πιο συγκεκριμένα στο ευρύχωρο χαγιάτι της κεντρικής εκκλησίας του χωριού (Αγ.Νικόλαος). Τα χαλιά πέριξ της εκκλησίας δεν μας ανησύχησαν (για πιθανή λειτουργία την επομένη) και απολαύσαμε έναν γλυκό ύπνο. Ξύπνημα κατά τις 08:30, έκανα μια μικρή βόλτα στο χωριό μέχρι να σηκώθούν και οι υπόλοιποι, φωτογραφίες και όλοι μαζί για καφέ στην πλατεία του χωριού συνοδεία ντόπιας χορτόπιτας και τυρόπιτας. Η διάθεση της ομάδας χαλαρή, η πρόβλεψη για το σημερινό καιρό όχι και η καλύτερη (καταιγίδες μετά το μεσημέρι). Το παίρνουμε απόφαση και λίγο πριν τις 11 (!) εκκίνηση αφού πρώτα ο οδηγός μας (Αποστόλης) θα επιστρέψει για να πάρει το χάρτη που προς στιγμή είχε ξεχάσει. Το μονοπάτι έχει «πέσει» σε κάποια σημεία και πολύ γρήγορα θα χρειαστεί να κάνουμε δυο μικρές αλλά δροσερές διασχίσεις των ρεμάτων που περνάνε δίπλα από το χωριό. Θα συνεχίσουμε ριζά στο ποτάμι και θα πάρουμε την ανηφόρα από ομολογουμένως όχι ξεκάθαρο μονοπάτι «σημαδεύοντας» ένα μεγάλο φάγωμα της Κακαρδίτσας ψηλά και αριστερά μας. Θα περάσουμε από πυκνό δάσος και θα κάνουμε την πρώτη στάση χαζεύοντας τον όγκο της Στρογγούλας, της Μπρέσιανης και του αυχένα των Μελισσουργών.

Συνέχεια, χωρίς μεγάλες υψομετρικές σε πεδίο που θυμίζει Καλλιακούδα πριν το διάσελο, θα συναντήσουμε αγελάδες και αυτόματα θα δημιουργηθούν συνειρμοί για αλπικά Ελβετικά τοπία με φόντο τα χιονισμένα Τζουμέρκα, το φρέσκο χορτάρι και με τα συμπαθητικά τετράποδα. Ο Αποστόλης μας δείχνει τον στόχο μας, τον Σταυρό των Μελισσουργών. Έχουμε τουλάχιστον 800 μέτρα σκληρής ανηφόρας μπροστά μας. Θα κάνουμε άλλες δυο στάσεις για να φτάσουμε τελικά στο περίφημο σημείο με την ανεπανάληπτη θέα στη Στρογγούλα αλλά και την Κακαρδίτσα. Ο καιρός έχει κλείσει ανησυχητικά. Πρέπει να φτάσουμε στις στάνες πριν την Κακαρδίτσα σύντομα. Τα πρώτο ψιλό χαλάζι κάνει γκελ στο χορτάρι. Δεν προλαβαίνω καν να βάλω το αδιάβροχο παντελόνι μου. Θα μας συντοφεύσει για τα επόμενα 30 λεπτά μέχρις ότου, ακολουθώντας το χωματόδρομο συναντήσουμε την πρώτη στάνη. Η πόρτα είναι κλειδωμένη και θα αναγκαστούμε 7 άτομα να περιμένουμε να κοπάσει το χαλάζι στην διπλανή πέτρινη στρούγγα με το τσίγκο. Έχουμε γίνει μούσκεμα. Απέναντι, στη Μακριά Ράχη (Πλουν) πάνω από τον Ασπροπόταμο λιακάδα.

Σιγά – σιγά ξεμυτίζουμε και στήνουμε τις σκηνές. Η ανάβαση στην Κακαρδίτσα θα πρέπει να περιμένει, πάλι. Ο απρόσμενος ήλιος θα μας βοηθήσει να στεγνώσουμε κάποια ρούχα, ενώ ο Βαγγέλης θα ανάψει φωτιά που θα μας συντροφεύσει μέχρι αργά. Ώρα για μαγείρεμα, τα γκαζάκια παίρνουν μπροστά και δε μένει παρά να απολάυσουμε τη θέα τριγύρω. Κακαρδίτσα, Μακριά Ράχη, Τσιγκόρι, Φούρκα και ο επιβλητικός Κρυάκουρας. Κουβεντούλα γύρω από τη φωτιά συνοδεία ρακής. Αποσύρομαι στην σκηνή και ελπίζω αύριο ο καιρός να μας επιτρέψει να συνεχίσουμε την πορεία μας κάνοντας ένα μεγάλο κύκλο επιστρέφοντας στους Μελισσουργούς.

Ξύπνημα σχετικά νωρίς, με τέλειο καιρό και το κλασσικό καφεδάκι. Η διαδρομή μας σήμερα θα περιλαμβάνει κατά κύριο λόγο κίνηση σε κορυφογραμμή, μέχρι τον Κρυάκουρα και στη συνέχεια προσέγγιση του Αυχένα των Μεσισσουργών ή Αυτί. Χαζεύουμε μια τον Κρυάκουρα, μια πίσω μας την Κακαρδίτσα και μπαίνουμε στην ράχη πότε ακριβώς πάνω της , πότε τραβερσάροντας αριστερά, πλησιάζοντας τον όγκο του Κρυάκουρα και έχοντας την ευκαιρία να μελετήσουμε την υπόλοιπη πορεία μας. Η αλήθεια είναι ότι κάποια σημεία φαίνονται απότομα και κάποια δεν φαίνονται καθόλου. Πηγαίνουμε σχετικά αργά και τα σύννεφα κάνουν την εμφάνιση τους. Θα τραβερσάσουμε από δεξιά τον Κρυάκουρα χωρίς να δοκιμάσουμε να τον πλησιάσουμε περισσοτερο, και θα επιδοθούμε για το επόμενο 3ωρο σε ανεβοκτέβασμα απότομων χορταριασμένων πλαγιών με τελικό στόχο το Αυτί. Θα ψιλοανησυχήσουμε όταν λίγο πριν τον αυχένα θα δούμε μπροστά μας μια κάθετη πλαγιά, χωρίς να διακρίνεται τρόπος διαφυγής αλλά η ανακούφιση θα έρθει μερικά λεπτά μετά με το θέαμα του χαραστηριστικού σταυρού (από πέτρες) στο εν λόγω διάσελο.

Διακρίνεται το μονοπάτι που οδηγεί στα λιβάδια πάνω από τα Θεοδώριανα, αλλά και το δικό μας για την στάνη απένταντι με τους 2 χωματόδρομους. Απότομη κατεβασιά από σάρα στο ποτάμι, εκ νέου πέρασμα και τελική ανηφόρα για τη στάνη. Είμαι δεύτερος πίσω από τον Αποστόλη όταν ακούω να μου φωνάζει. Ο θείος Πάυλος, ο θείος Παύλος... Βρίσκουμε τη σύντροφό του Μαρία και μας δείχνει το δρόμο πιο πάνω. Διακρίνεται το χαρακτηριστικό μπλε μπουφάν. Έχουμε την τιμή να βρεθούμε με έναν θρύλο των Ελληνικών βουνών, τον Παύλο Ευαγγελίδη. Είχε μόλις γυρίσει από την κορυφή Κομμένη των Τζουμέρκων (και μάλιστα όχι την κύρια αλλά την Δυτική). Σύντομα καταλαβαίνουμε πόσο λίγα γνωρίζουμε για τα βουνά τριγύρω. Θα κατέβουμε όλοι παρέα προς το Αγκάθι, θα χαζέψουμε έναν τεράστιο καταρράκτη και μετά ακολουθώντας το δρόμο για το χωριό, αφού προηγούμενως μοιραστεί μαζί μας, πληροφορίες για μυστικά περάσματα από το Γερανοβούνι (και όχι Γερακοβούνι) για την χθεσινή τους διαδρομή, κατεβαίνοντας από ένα λούκι της Στρογγούλας και πολλά άλλα.

Βγαίνοντας στο δρόμο, αρχίζει η καταιγίδα. Οι βροντές και οι αστραπές είχαν φτάσει πολύ κοντά μας. Θα υπομείνουμε την βροχή για την επόμενη μια ώρα, αλλά δεν μπορεί να μας χαλάσει την διάθεση. Πλησιάζουμε προς την ολοκλήρωση της πορείας μας, σίγουρα κουρασμένοι αλλά τόσο γεμάτοι. Θα ακολουθήσει πλούσιο δείπνο με ηλεκτρολύτες και παϊδάκια, θα συζητήσουμε με τον Παύλο για το παρόν και το μέλλον της ορειβασίας στην Ελλάδα, για μελλοντικές πορείες και θα αποσυρθούμε σε άλλη εκκλησία στην είσοδο του χωριού με παιδική χαρά. Την επομένη, ξύπνημα με τρελό ήλιο και επιστροφή (αφού αγναντεύσουμε από μακριά τα Τζουμέρκα με προεξέχουσα την κορυφή της Ρόκας) γιατί πρέπει να ξενιτευτούμε πάλι.

Ευχαριστoύμε όλους τους συμμετέχοντες, και μια ειδική μνεία στον αδερφό Αποστόλη για την οργάνωση της εξόρμησης και για τον υποδειγματικό τρόπο που μας οδήγησε σε μια ομολογουμένως δύσβατη περιοχή (χωρίς να χρειαστεί να δικαιολογήσουμε το όνομα της παρέας μας).

Και Μάκη μην ανησυχείς. Θα ξαναπάμε στον Κρυάκουρα...

Περισσότερες φωτογραφίες

http://picasaweb.google.com/nmonezis/MellisourgeeValais#

Τουριστικός Οδηγός της λίμνης Como (και μη χειρότερα)

2010-04-18T11:32:00.000-07:00

Μιας και η παραμονή μου εδώ στην ξενιτιά θα διαρκέσει αρκετούς μήνες, σε συνδυασμό με την αγάπη μου για το βουνό, θα παραθέτω κατά καιρούς τις διάφορες βόλτες μου στην ευρύτερη περιοχή της λίμνης του Como.

Λίγα γεωγραφικά στοιχεία για την περιοχή. Η λίμνη του Como ουσιαστικά είναι ένα ανάποδο Υ στην βόρειοδυτική άκρη της ατελείωτης πεδιάδας της Λομβαρδίας. Τα βουνά που την περιτριγυρίζουν είναι στην πλειοψηφία τους ομαλά χωρίς απότομες εξάρσεις – κόψεις με μέγιστο ύψος τα 1700 μέτρα (νότιο τμήμα). Όσο όμως κατευθυνόμαστε στο Βορρά (Alto Lago di Como) και στα σύνορα με την Ελβετία, το τοπίο αλλάζει δραματικά με οροσειρές που ξεπερνούν τα 2000 μέτρα. Το ίδιο ισχύει και στα ανατολικά της λίμνης, όπου η οροσειρά της Grigna, κόβει την ανάσα με την ομοιότητα της με τους Δολομίτες. Δυτικά συνορεύει με την επίσης γραφική λίμνη του Lugano, που το μεγαλύτερο μέρος ανήκει στην Ελβετία.

Οι δυο κύριες πόλεις βρίσκονται στα δυο κάτω άκρα του ανάποδου Υ, το Como και το Lecco. Περιμετρικά αυτής βρίσκονται αρκετά γραφικά χωριά και κάποια γνωστά τουριστικά θέρετρα, όπως το Belaggio, Menaggio, Tremezzo, κτλ.

Monte Boletto (1.235μ)

Η ανάβαση ξεκινάει από το Brunate, το χαρακτηριστικό λόφο πάνω από τη λίμνη του Κόμο. Ο πιο εύκολος τρόπος για να βρεθείτε στο εν λόγω λόφο είναι να πάρετε τον οδοντωτό (funicular) από την πόλη του Κόμο (4,5 € το εισιτήριο μετ’επιστροφής). Από το σταθμό του οδοντωτού, ακολουθούμε τις ενδεικτικές πινακίδες για τον φάρο του Volta, από πλακόστρωτο ανηφορικό μονοπάτι (παλιό μουλαρόδρομο) που κόβει τον στενό ασφαλτόδρομο.
Στην πλατεία του San Maurizio (πολύ κοντά στο φάρο), κατευθυνόμαστε αντίθετα στο φάρο και ακολουθώντας την άσφαλτο για 10 λεπτά, οδηγούμαστε σε μεγάλο parking με εκκλησία και υπέροχη θέα στη λίμνη. Από αυτό το σημείο, το χιόνι είναι περισσότερο και στα σκιερά σημεία κάνει την εμφάνισή του και ο πάγος. Σε λίγο θα βρούμε ενημερωτική πινακίδα που μας πληροφορεί για 2 καταφύγια που θα βρούμε στο δρόμο μας πριν την κορυφή (Baita Bondello, Baita Boletto). Όλη η πορεία μέχρι την τελική κόντρα της κορυφής πραγματοποιείται σε δασικό δρόμο.

Η θέα από την κορυφή απερίγραπτη. Μεγάλο μέρος της λίμνης στα πόδια σου, σχεδόν όλες οι Ελβετικές Άλπεις στα Ανατολικά (με το Monte Rosa να ξεχωρίζει), πολλά άγνωστα βουνά στο Βορρά (που θα πάει, θα τα μάθω), και σχέδια για επόμενες εξορμήσεις.

Με ενυπωσίασαν ο κόσμος που περπατάει στο βουνό (από μικρά παιδιά, μέχρι ηλικιωμένοι), τα δυο ανεμόπτερα που πέταγαν ξυστά πάνω από τα κεφάλια μας και τα ανεξάντλητα μονοπάτια της περιοχής। Συνολική πορεία από το Brunate στην κορυφή και επιστροφή: 3 ώρες. Υψομετρική διαφορά: 600 μέτρα

Monte Bisbino (1325μ)
Η διαδρομή ξεκινάει από το χωριό Rovenna, που βρίσκεται πάνω από το γραφικό και πολυσύχναστο Cernobbio. Αφήνουμε το αυτοκίνητο στο δημοτικό parking και ψάχνουμε την αρχή του μονοπατιού. Οι καταπιστικότατες πινακίδες δε μας αφήνουν πολλά περιθώρια για να χαθούμε και αφού βρούμε το δρόμο Via Segantini, πιάνουμε το πλακόστρωτο μονοπάτι-μουλαρόδρομο. Θα κάνουμε ένα μικρό λαθάκι αλλά θα επιστέψουμε γρήγορα στον ίσιο δρόμο. (δε θα το έλεγα). Επίμονη κόντρα και πολλά στριφογυρίσματα, και ένα απέραντο καστανόδασος, θα περάσουμε από εξοχικές κατοικίες με τρελή θέα στη λίμνη, διασταυρώσεις για να καταλήξουμε στην αγροικία της Madorna (850 μέτρα). Από κει θα πάρουμε για λίγο τον στενό ασφαλτόδρομο, μέχρι να βρούμε νέα πινακίδα για τον προορισμό μας. Από δω ξεκινάει το χιόνι. Η χιονόπτωση των προηγούμενων ημερών θα μας βοηθήσει μιας και έχει δημιουργηθεί ένα ικανό στρώμα μαλακού χιονιού πάνω σε ένα λεπτότερο παγωμένου. Η κλίση επίμονη, θα περάσουμε από το εκκλησάκι του San Carlo και πλεον σε αρκετά χιονισμένο τοπίο, θα κάνουμε τα τελευταία 200 μέτρα υψομετρικής για να βρούμε την κορυφή του βουνού φυτεμένη με διάφορες κεραίες και ένα καταφύγιο με μικρό εκκλησάκι.

Θα είναι ίσως η πρώτη φορά που με καθαρό καιρό δε θα έχουμε 360 μοίρες οπτικής θέας μιας τα δέντρα και οι κεραίες, αλλά και το μισό μέτρο χιόνι μας κρύβουν το Βορρά। Θα αναζητήσουμε τον ιδιοκτήτη του καταφυγίου και θα μας εξηγήσει ότι το καταφύγιο είναι κλειστό για το λόγο ότι το πάτωμα του έχει πλημμυρίσει λόγω του μεγάλου όγκου

χιονιού στην οροφή. Παρ όλα αυτά θα μας φτιάξει ενα cappuccino που θα τον απολαύσουμε με θέα το Brunate και το Como, με αρκετά θολή ατμόσφαιρα. Μελετάμε τις γύρω κορυφές για επόμενες εξορμήσεις και κατεβαίνουμε αρκετά γρήγορα από τα ίδια. Συνολική διάρκεια πορείας: 5 ώρες. Υψομετρική διαφορά 900 μέτρα

Περπατώντας γύρω από το Torno

Έχει προηγηθεί η χθεσινή επίπονη ανάβαση στο Bisbino. Θα προτιμηθεί χαλαρό περπάτημα γύρω από το γραφικότατο Torno, συμβουλευόμενος πάντα τον πολύτιμο οδηγό για διαδρομές γύρω από τη λίμνη του Como. Ακολουθούμε τις οδηγίες, μετά το βενζινάδικο, παρκάρουμε σε μικρή πλατεία και ξεκινάμε. Ακολουθούμε ταμπέλες που αναφέρουν Strada Regia αλλά πολύ σύντομα θα καταλάβουμε πως δε μας οδηγούν στον επιθυμητό προορσμό. Παρόλα αυτά θα μας χαρίσουν 1-2 καλά πλάνα και αντίστοιχες φωτογραφίες του Torno από ψηλά. Επιστροφή και περιπλάνηση στα σοκάκια του χωριού για ανεύρεση σημαδιών. Αναγκάζομαι και βγάζω τον χάρτη για να καταλάβω που ξεκινά το μονοπάτι. Λίγο πριν βγούμε ξανά στον κεντρικό δρόμο, βλέπω το σημάδι για τη Piazzaga. Πλακόστρωτο μονοπάτι με απερίγραπτη θέα στη λίμνη, περνάμε από αρκκετά εγκατελειμένα πέτρινα σπίτια, μια πολύ γραφική τοξοειδής πύλη και πρώτη στάση στο γεφυράκι με χαρακτηριστικό μικρό εκκλησάκι αφιερωμένο στην Παναγία. Πινακίδα μας ενημερώνει για άλλο αξιοθέατο (γρανιτένιος τύμβος). Δε θα αντισταθούμε. Επιστροφή στο γεφυράκι και πλέον στο ανηφορικό μονοπάτι για τη Piazzaga.
Αρχίζει το χιόνι, πάλι υπάρχουν παγωμένα κομμάτια, πιάνουμε τον δρόμο, αλλού λασπωμένος, αλλού χιονισμένος. Είμαστε περίπου στα 600 μέτρα και κατευθυνόμαστε στο Montepiatto. Ωραίο χωριό, χτισμένο περιμετρικά του ομώνυμου λόφου, που στην κορυφή του υπάρχει εκκλησία. Απερίγραπτη θέα προς το βόρειο κομμάτι της λίμνης, ατενίζουμε τη χθεσινή μας πορεία που φαίνεται αρκετά απότομη, τελευταίο αξιοθέατο της πορείας μας το Pietra Pendula (ένα βράχινο μνημείο με περίεργο σχήμα)।

Έχοντας μελετήσει το χάρτη θέλαμε να μην επιστρέψουμε από τα ίδια. Απο την κορυφή του λόγου φύγαμε με ένα ζευγάρι Ιταλών και για να σιγουρευτούμε τους ρωτήσαμε αν γνώριζαν την εναλλακτική πορεία επιστροφής. Εκείνοι θα μας προτείνουν τον ίδιο δρόμο επιστροφής, αλλά θα τους αγνοήσουμε και θα εμπιστευτούμε την κρίση και το χάρτη μας. Θα πάρουμε το πανεμορφο κατηφορικό μονοπάτι, δικαιωμένοι για την επιλογή μας, θα διασταυρωθούμε με αρκετούς ανθρώπους και θα συνομιλήοσυμε με συμπαθέστατο ζευγάρι ηλικιωμένων, που ο άνδρας προσπαθεί να πείσει τη γυναίκα του να περπατήσουν λίγο ακόμα (από τα ελάχιστα που καταλάβαμε), και θα καταλήξουμε πια στο σημείο εκκίνησης μετά από περίπου 4 ώρες χαλαρού περπατήματος.
Μακάρι να υπήρχαν αντίστοιχα μονοπάτια (τόσο καθαρά, προσεγμένα, και παραδοσιακά) και στην Ελλάδα।

Monte Grona (1.736m)
Νέος προορισμός - στόχος το Monte Grona. Βρίσκεται ανατολικά της λίμνης του Como, λίγο πιο πάνω από το δρόμο που οδηγεί στο Lugano και για την ακρίβεια πάνω από το τουριστικό θέρετρο Menaggio. Οδηγώντας από το Como για το Menaggio, μπαίνοντας στο χωριό ακολουθούμε την πινακίδα για το Plesio. Πριν από το Plesio, θα περάσουμε από άλλα δυο χωριά (Logo, Ligomeno) για να καταλήξουμε στη Breglia.

Παρκάρουμε απέναντι από το νεκροταφείο (παρόλες τις παραινέσεις του συνοδοιπόρου-συναδέλφου μου για να παρκάρουμε πιο πάνω) και παίρνουμε τον ασφαλτόδτρομο με ενδεικτική πινακίδα για το καταφύγιο του Menaggio. Σε 50 μέτρα βλέπουμε πινακίδα (ασπρη-κόκκινη) να μας οδηγεί σε χαρακτηριστικό μονοπάτι που κόβει τον ασφαλτόδρομο 2 φορές. Στο σημείο που θα βρούμε συρματόσκοινο με βαγονέτο (είναι ο τρόπος μεταφοράς των προμηθειών στο καταφύγιο, θα αγνοήσουμε φαρδύ μονοπάτι – χωματόδρομο και θα κινηθούμε δεξιά στον ασφαλτόδρομο για περίπου 200 μέτρα.

Νέο σημάδι θα μας οδηγήσει σε μια σειρά αγροικιών – εξοχικών με ανεπανάληπτη θέα προς τη λίμνη του Como. Θα βγούμε για τελευταία φορά σε ασφαλτόδρομο που θα μας φέρει σε κιόσκι με βρύση και πληροφορίες για το καταφύγιο και τις διαδρομές της Grona. Η ανηφόρα συνεχίζεται και ο καιρός δείχνει να κλείνει. Βγαίνουμε σε μεγάλο πλάτωμα (parking), όπου είναι το τελευταίο σημείο που μπορεί να φτάσει αυτοκίνητο (το καλοκαίρι) και παίρνουμε την τελική ανηφόρα για το καταφύγιο.
Θα επιλέξουμε το δεξί παρακλάδι του μονοπατιού (sentiero alto), το οποίο έχει λίγο μεγαλύτερη κλίση, αλλά προσφέρει καλύτερη θέα. Λίγες ψιχάλες δεν είναι αρκετές για να μας αποτρέψουν από την τελική προσπάθεια. Σε λίγο θα αντικρύσουμε το καταφύγιο. Ώρα τώρα διακρίνουμε τη βράχινη θέα της Grona. Θυμίζει έντονα το Αρτεμίσιο. Συνάντηση με 2-3 ακόμη πεζοπόρους. Χωρίς να το πολυκαταλάβουμε βρισκόμαστε σχεδόν στο ύψος του καταφυγίου αλλά πρέπει να τραβερσάρουμε όλη την πλαγιά, η οποία σε κάποια σημεία έχει χιονούρες. Περνάμε το πρώτο εμπόδιο, στο επόμενο υπάρχει προστατευτική αλυσίδα. Τελικά θα βρούμε μόνο ένα πονηρό πέρασμα (ψιλοπαγωμένο), το οποίο θέλει επίσης προσοχή μετά από έντονη χιονόπτωση για χιονοστιβάδες, όπως μάθαμε. Είμαστε στο καταφύγιο (1385μ) και δεν αντιστεκόμαστε στον πειρασμό ενός cappuccino.
Η εξυπηρετικότατη και πρόσχαρη γυναίκα που μας υποδέχεται μας εξηγεί πως δεν έχουν μηχανή και θα αρκεστούμε σε ένα cafe latte (ας είναι). Ο καιρός κλείνει επικύνδυνα. Μαθαίνουμε για τις επιλογές μας από δω και πάνω. Έχουμε και λέμε. Direttissima ή direct ανάβαση στην κορυφή (1 ώρα), normale (λίγο πιο γλυκειά ανάβαση στην κορυφή, 1ώρα και 15 λεπτά) και για κερασάκι στην τούρτα μια via ferrata (Del Centenario). Το χιόνι, ο κακός καιρός, αλλά πάνω από όλα η έλλειψη εξοπλισμού μας κόβουν την όρεξη. Ακόμη και η επιλογή ενός πανοραμικού σημείου 15 λεπτά από το καταφύγιο (Pizzo Coppa) με θέα στις 3 λίμνες (Como, Lugano, Piano) θα εγκαταλειφθεί. Πλέον πιάνουμε κουβέντα με τους ευγενέστατους ιδιοκτήτες του καταφυγίου (Sonia και Dario), συλλέγουμε πληροφορίες για άλλα κοντινά βουνά (Bregagno), πότε είναι ανοικτό το καταφύγιο, πόσο κοστίζει η διανυκτέρευση και υποσχόμαστε να επιστρέψουμε όταν θα έχουν φύγει τα χιόνια. Η επιστροφή μας θα είναι γρήγορη, συνοδεία ψιλόβροχου. Όταν θα φτάσουμε στη Breglia, η Grona θα έχει εξαφανιστεί από τα μάτια μας.

Συνολικός χρόνος Διαδρομής με επιστροφή (χωρίς στάσεις): 3 ½ ώρες. Υψομετρική διαφορά: περίπου 650 μέτρα

Περισσότερες πληροφορίες για την περιοχή της Grona

http://www.rifugiomenaggio.eu/